Ιουνίου 6th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου,

ποιήτρια και πεζογράφος,

ιατρός και ακτιβίστρια για τα προβλήματα της κώφωσης,

μαζί με τον σύζυγό της, ποιητή Νίκο Γεωργόπουλο,

την Τετάρτη 7 Ιουνίου 2017 στις 4-5 μ.μ. στο «Βιβλιοραφείο»,

μία εκπομπή του Ηλία Μέλιου για τα βιβλία και τους αναγνώστες

στον διαδικτυακό ρ/σ portokaliradio.gr.

ραδι2017

0
Ιουνίου 4th, 2017

1

ΜΕΛΑΙΝΑ ΧΟΛΗ

Παλιέ μου φίλε Κάρολε, τι λένε;
Πολύ τις αναλύσεις διασκεδάζω
που γράψαν οι φιλόλογοι. Διαβάζω.
Τις σκίζω, στα σκουπίδια τις πετώ.

Τι ξέρουν, Σαρλ. Δεν ξέρουν και δεν φταίνε.
Εκείνοι μελετούν, εγώ βιώνω
την μοναξιά ολοκάθαρα, τον πόνο.
Γνωρίζω το δικό σου μυστικό.

Περιηγητής, flâneur μες το Παρίσι.
Μονάχος, με το πλήθος ως μανδύα
ν’ αναζητείς μια κάποια αστυμαγεία.
Μισάνθρωπος, με μισογυνισμό.

Η μοίρα σου, Μπωντλαίρ, στο είχεν ορίσει
και στ’ όπιο όλο κατέφευγες, στη ζάλη.
Το spleen να ξεπεράσεις, σ’ όποια αγκάλη
μ’ αφόρητο, βαρύ ναρκισσισμό.

4/6/2017

2
Απριλίου 2nd, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου έκανε ομιλία στις σχολές ΑΚΤΟ στις 30/3/2017

ΑΚΤΟ2

0
Μαρτίου 24th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου επισκέφτηκε το 10 Λύκειο Περιστερίου και συνομίλησε με τους μαθητές στις 28/2 και 23/3

Φωτογραφίες από τις επισκέψεις:

sxol2

0
Μαρτίου 7th, 2017

Εκεί μπροστά πάνω στο χείλος του γκρεμού
μια ορχήστρα δίπλα απαλά να με σιμώνει
από τα βάθη μου να βγαίνει του σεισμού
το βουητό και το κοινό να με κυκλώνει.

Κι εγώ φιγούρα μέσ’ τα χάη τ’ ουρανού
μ’ ένα μαχαίρι στα πλευρά μου να ματώνει
να πνίγω μέσα μου τους κόμπους του λυγμού
να ξεκινώ ένα χορό που δεν τελειώνει.

Από τ’ ανοίγματα να βγαίνω τ΄ ουρλιαχτού
και η ψυχή με την ψυχή να γεφυρώνει
σαν το κουβάρι να μαζεύω του κορμιού
και πιο ψηλά να το πετώ όσο ψηλώνει.

Κι απ’ τα κελιά τα σφαλισμένα του μυαλού
μια μνήμη από τις μνήμες ξεκλειδώνει
τα βήματά μου οδηγεί μέσ’ του κενού
το κέντρο, με τραβά και με λυτρώνει.

0
Μαρτίου 4th, 2017

Στα σεντούκια ψάχνω των παλιών συντρόφων
να ‘βρω τις σημαίες και τις προκηρύξεις
κάπου θα ‘χουν κρύψει τα ιδανικά μας
πίσω από ετικέτες που δεν είχαν λήξεις.

Τα παλιά μας στέκια χάθηκαν στο δρόμο
λάβαρα μαζεύω ξέφτια μ’ αναμνήσεις
κάτω από την σκόνη τα χαμογελά μας
μα θα πρέπει πρώτα την σκουριά να ξύσεις.

Δυο φωτογραφίες πρόβαλαν  μπροστά μου
βλέπω τα όνειρά μας σφιχταγκαλιασμένα
μια φωτιά να καίει, γύρω και βαθιά μας
που είχε τις καρδιές μας σίδερ’ αναμμένα.

Βγαίνω από τον χρόνο  μπαίνω στις ρωγμές του
στρέφω την ματιά μου πάνω σ’ ένα αστέρι
είναι το σκοτάδι πιο πυκνό μπροστά μου
νιώθω  μα δεν πιάνω δίπλα μου ένα χέρι.

0
Μαρτίου 4th, 2017

στη Σοφία μου

Σαν σήμερα θυμάμαι στη ζωή μου
πως ήρθε σαν ευχή, σαν προσμονή
σαν κάτι που συνήθως μου αργεί-
μια λάμψη να φωτίσει το κελί μου.

Σαν σήμερα πρωτόδα τα όνειρά μου
να παίρνουνε στα μάτια μου μορφή
σαν ποίημα που ζητάει να γραφεί
να παίρνει τα σκοτάδια μακριά μου.

Σαν σήμερα μπορούσα να ελπίζω
να πιάσω το κουβάρι από την αρχή
σαν ήλιος που ανατέλλει κάθε αυγή
στα μάτια της βαθιά να καθρεπτίζω.

Σαν σήμερα μηνύματα σε τοίχους
που τα ‘βρισκα κρυμμένα στη ρωγμή
των χρόνων μου που είχανε χαθεί
μακριά απ΄ της αγάπης μας  τους ήχους.

0
Μαρτίου 4th, 2017

Να σκάβεις με νύχια την νύχτα βαθιά
αστέρια ν΄ ανάβεις που σβήνουν
στα χέρια να πιάνεις τη μαύρη φωτιά
να σμίγεις ανάσες π΄αφήνουν.

Να φτιάχνεις δεμάτια μ΄αχτίνες καυτές
τους ήλιους να πιάνεις μ΄απόχη
απ΄τους ανέμους να κλέβεις ριπές
να σκίζεις το κύμα στη κόχη.

Να μπεις σε καρδιές που ‘ναι κλειστές
με μάγια δεμένες να λύσεις
τις αλυσίδες που σέρνουν βαριές
να σπάσεις κι ελπίδα ν΄αφήσεις.

Να ανέβεις ψηλά στου αετού τη φωλιά
τους φόβους σου εκεί να γκρεμίσεις
να βγάλεις φτερά να φύγεις μακριά
και πίσω ποτέ μη γυρίσεις.

0
Μαρτίου 4th, 2017

Στο παλιό το καφενείο του Θανάση
την παλιά δεκαετία του ογδόντα
απ’ το τίποτε γεννούσαμε τη φάση
με το Νίκο, το Βασίλη και το Φώντα.

Την παλιά δεκαετία του ογδόντα
στο παλιό το καφενείο του Θανάση
με τρικάβαλο το όνειρο στο Honta
θα κολλούσαμε το σίδερο στη  βράση.

Που ‘σαι Θανάση
που ‘σαι Θανάση
να μας θυμίσεις πώς είναι η ζωή
με όνειρο και δράση.

Στο παλιό το καφενείο του Θανάση
την παλιά δεκαετία του ογδόντα
τη ζωή μας στο φλιτζάνι να διαβάσει
την αφήναμε συνήθως στον απόντα.

Την παλιά δεκαετία του ογδόντα
στο παλιό το καφενείο του Θανάση
τη γλυτώναμε όπως πάντα από σπόντα
κι ο χαμένος μας δεν είχε πια να χάσει.

Που ‘σαι Θανάση
που ‘σαι Θανάση
να μας θυμίσεις πώς είναι η ζωή
με όνειρο και δράση.

0
Φεβρουαρίου 25th, 2017

1

ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ

Αυτός ο πόλεμος δεν μοιάζει να έχει τέλος.
Αυτός ο πόλεμος δεν έχει ούτε αρχή.
Κι εσύ είσαι πάντοτε το θύμα – εσαεί.
Ο στόχος για το βέλος.

Αυτός ο πόλεμος ποτέ δεν θα τελειώσει.
Αυτός ο πόλεμος για πάντα ωσεί παρών
από τ’ απώτατο μας φτάνει παρελθόν
και θα μας λιώσει.

Αυτός ο πόλεμος στο τέλος του δεν φτάνει.
Αυτός ο πόλεμος -το δίκιο του ισχυρού-
να σπέρνει θύματα στο διάβα του καιρού
που θα ‘χουμε πεθάνει.

Αυτός ο πόλεμος δεν φέρνει την ειρήνη.
Αυτός ο πόλεμος των πάντων ο πατήρ.
Είτε διεξάγεται με σφαίρες ή μενίρ,
κανένας δεν θα μείνει.

Αυτός ο πόλεμος θα φέρει Νέα Τάξη.
Αυτός ο πόλεμος μας σκίζει σαν χαρτί
και μάταια είναι και τα πως και τα γιατί
και τι μας έχουν τάξει.

————-

Αυτός ο πόλεμος δεν θα ‘ναι ο τελευταίος.
Αυτός ο πόλεμος σαν όλους τους πολέμους
κι εμείς στρατιώτες του, μ’ ενάντιους ανέμους,
γυρεύοντας το κλέος.

Ματαίως.

25/2/2017

0