Archive for Σεπτεμβρίου, 2018

Θάνος Γιαννούδης, Reconquista

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 25th, 2018

—————————————————————

Θάνος Γιαννούδης, Reconquista


στη Σοφία Κολοτούρου


Το κάθε κύμα να μπορούσα να γνωρίσω,
την κάθε στάλα του ατέλειωτου νερού,
μα αυτόν τον κόσμο –ξέρω- δεν θα τόν ορίσω,
παιδί των άστρων και παιχνίδι του καιρού.
Πριν από μας, μετά από μας τα δειλινά,
είν’ ο καιρός μια λιτανεία και περνά.

Την κάθε σκέψη που οι ανθρώποι έχουν φέρει
από του νου τα βάθη μέσα στη γιορτή,
την κάθε άνοιξη να κράταγα στο χέρι
μ’ ένα λουλούδι και καπέλο ασορτί,
με τους αιώνες μας ξανά να μετρηθώ,
όσο κι αν πάλι καταλήξω στο βυθό.

Μα, αλίμονό μου! Έτσι γράφτηκαν οι μέρες,
να μένεις πίσω απ’ τις αιώνιες χαρές
κι αυτοί που πάντα ακολουθούσαν τις χιμαίρες
σαν πού χαθήκανε; Γιατί δεν μάς τό λες;
Γιατί δεν λες προτού την πόρτα να μάς κλείσεις
ότι θα ’ρθούνε και σε μας αυτά επίσης;

Τα λόγια που ’γραψες, λοιπόν, μια νύχτα σβήσ’ τα,
αυτοί που θά ’ρθουν δεν θα τά ’χουν προσευχή.
Κάθε χρονιά ξανά και πάλι reconquista,
κάθε γενιά ξανά και πάλι απ’ την αρχή.
Καθώς εκείνα που περίμενες αργούνε,
τα κυπαρίσσια και τ’ αγάλματα λυγούνε.

Έτσι θα γείρω κι εγώ κάποτε –τό νιώθω
στα μπροστινά μου που αραιώνουνε μαλλιά,
ολοένα και μειούμενό μου πόθο
για της ζωής τα γιατροσόφια τα παλιά,
σ’ αυτόν τον κόσμο που ’ταν τότε Κυριακή,
σ’ αυτό το δρόμο που μάς έφερε ως εκεί.

Εκεί που φεύγουν στο φθινόπωρο τα φύλλα
και δε γυρίζουν πια –εκεί που ξαφνικά
σημαίνει σύγκορμη ξανά μια ανατριχίλα
που τους φραγμούς κι όλα τα φράγματα νικά
κι εκεί που μένεις μόνος κόντρα στον καιρό –
εκεί είναι που ξαναπιστεύεις στο Θεό…

0