Archive for Ιουνίου, 2017

Νίκος Γεωργόπουλος, Το σονέτο του φόβου

Κυριακή, Ιουνίου 25th, 2017

Το σονέτο του φόβου


Ταξίδεψα στων αστεριών τις σκοτεινές τους τρύπες
με μια γαλέρα σιωπηλή και τσούρμο σαλεμένους
και στα κατάρτια είχα σφιχτά τους φόβους μου δεμένους
καθώς ξανοίγαμε βαθιά σ΄ ανύπαρκτους πλανήτες

Πολλές φορές  χαθήκαμε κι άλλες πολλές  χανόμουν
σε καταιγίδες, καταχνιές και θάμπωμα στα μάτια
απάγκιαζα στ’ απύθμενα τα χάη,  στα κομμάτια
ψυχών απ’  τα ναυάγια και πάνω τους σωζόμουν.

Κάθε φορά που επέστρεφα αποζητούσα να βρω
τη λησμονιά να την γευτώ και να την ψηλαφίσω
να ψάξω μέσα να κρυφτώ βαθιά της να γλιστρήσω

να κολυμπήσω στο πνιχτό σκοτάδι της το μαύρο
και κει να λύσω το κορμί τους φόβους μου να αφήσω
να τρέχουν να λυσσομανούν σ΄ ένα κεφάλι άδειο.


Εικόνα: Stellar map in copper, Andrey Bogoslowsky

0

Κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι

Κυριακή, Ιουνίου 18th, 2017

Η ΙΣΟΠΑΛΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Του πατέρα


Όλη η ζωή του, μια παρτίδα σκάκι
και λίγο πριν πεθάνει – ισοπαλία
έγραφε το κομπιούτερ. Σε λιγάκι…
πέρασε απλά προς την ανυπαρξία.

Και μ’ έμαθε και παίξαμε παρτίδες,
πολλές – νικούσε εκείνος στην αρχή
(οι λεπτεπίλεπτες δεν ξέραν δεσποινίδες
- μα ούτε κι εγώ – πως παίζετ’ η ζωή…)

Μετά όμως είχα μάθει τις κινήσεις,
τ’ ανοίγματα, τη σκέψη του από πριν -
περίμενα: “πατέρα, δεν θα κλείσεις
την άμυνά σου; – για φυλάξου, μην…”

(…μην σε νικήσω…) πάντοτε σκεφτόμουν –
μα ήταν νωρίς, και κέρδιζε ολοένα.
Έπεφταν τα κομμάτια… και φοβόμουν
μαζί μ’ αυτά πως θα ’χανα κι εμένα.

Κι αργότερα, του πήρα ισοπαλία.
Έλεγε: “μόνοι αξίζουν οι γιατροί” -
κι αντί άλλα να γυρέψω εγώ πτυχία,
ολόισια πήγα στην Ιατρική.

“Να βγάλω να σου δώσω την καρδιά μου”
μου είπε, “σ’ αγαπώ” – πρώτη φορά -
σαν πέρασα όλα τα μαθήματά μου
(κι Ανατομία), λίγο πριν τα δεκαεννιά.

Με το πτυχίο πια είχα ισοφαρίσει:
“τώρα είμαστε συνάδερφοι, γιατροί”.
Τον μελετούσα ακόμη – εν κινήσει
σαν πιόνι, που βασίλισσα θα βγει.

Δειλά, άρχισα να κάνω τα δικά μου –
παντρεύτηκα, με άντρα στα καράβια
κι έβγαλα σε βιβλίο τα ποιήματά μου –
και μ’ άφηνε, σχεδόν με κάποια ευλάβεια,

παρτίδες να κερδίζω (ή έτσι θαρρούσα),
γιατί ήξερε πως ήδη είχε κινήσει
γι’ αλλού, και τζάμπα πια τον πολεμούσα.
Το έργο της είχε αναλάβει η φύση.

Τη μέρα διάλεξε, ακριβώς των γενεθλίων
(ναι, των δικών μου), για την τελευταία
που παίξαμε παρτίδα – των αθλίων
κινήσεων, που γνωρίζαμε τι ωραία:

Με την αδύναμη πνοή του, το κεράκι
της τούρτας μου έσβησε, στ’ αλήθεια, νοερά –
κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι,
αλλά η παρτίδα ανόητη έμοιαζε πια.


0

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.

Τετάρτη, Ιουνίου 7th, 2017

Θνησιγενείς – όποιος μας σπούδασε το ξέρει.
Δυο αιώνες, σαν σεπτό προτεκτοράτο.
Δυο αιώνες, μες της άβυσσος τον πάτο,
σαν μαριονέτα, που κινεί αλλότριο χέρι.

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.
Ματαίως ανακυκλώνουμε τους στίχους,
ματαίως – αντικρίζουμε όλο τοίχους,
αιμάτινη κι ας είν’ η υπογραφή μας.

Θνησιγενείς – ιθαγενείς και πρόσφυγες και ξένοι.
Της Ιστορίας ειρωνικό το χωνευτήρι.
Της Ιστορίας τα υλικά, στο εργαστήρι,
σε μίγμα εκρηκτικό, που μας προσμένει.

Θνησιγενείς. Θνησιγενείς μες τους θανάτους,
που κάθε μέρα κάποιος λίγο θα πεθάνει.
Που κάθε μέρα είν’ ακάνθινο στεφάνι
κι ένας Σταυρός, ψηλά στο Γολγοθά τους.

Θνησιγενείς, θνησιγενείς, θνησιγενείς σαν ίσκιοι.
Κι εγώ ακούω τους θορύβους των βημάτων.
Κι εγώ ακούω τα ίχνη των θανάτων.
Της Ιστορίας το βέλος, που με βρίσκει.

31/5/2017

0

Εκπομπή στο ραδιόφωνο

Τρίτη, Ιουνίου 6th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου,

ποιήτρια και πεζογράφος,

ιατρός και ακτιβίστρια για τα προβλήματα της κώφωσης,

μαζί με τον σύζυγό της, ποιητή Νίκο Γεωργόπουλο,

την Τετάρτη 7 Ιουνίου 2017 στις 4-5 μ.μ. στο «Βιβλιοραφείο»,

μία εκπομπή του Ηλία Μέλιου για τα βιβλία και τους αναγνώστες

στον διαδικτυακό ρ/σ portokaliradio.gr.

0