Archive for Φεβρουαρίου, 2016

Anne Sexton, Η Μπαλάντα της Μοναχικής Αυνανιζομένης

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 10th, 2016
Όπως όλοι οι ποιητές που αγαπούν το μέτρο και την ομοιοκαταληξία, έχω ένα πρόβλημα όταν βλέπω μεταφράσεις ξενόγλωσσων ποιημάτων, τα οποία στο πρωτότυπο έχουν μέτρο και ομοιοκαταληξία, αλλά στη μετάφραση όχι.
Πρόσφατα ένας φίλος (που επιθυμεί να μείνει ανώνυμος) μου έδειξε το The Ballad Of The Lonely Masturbator, της Anne Sexton. Συμφωνήσαμε και οι δυο ότι δεν μας άρεσαν οι μη έμμετρες μεταφράσεις που υπάρχουν στα ελληνικά. Συμφώνησα να προσπαθήσω να το αποδώσω σεβόμενη το μέτρο και την ομοιοκαταληξία του πρωτοτύπου.
Η απόδοση αυτή, και μάλλον και η δημοσίευσή της, δεν θα είχε γίνει χωρίς τις υποδείξεις του φίλου ποιητή Κώστα Κουτσουρέλη, τον οποίο και ευχαριστώ που διάβασε την πρώτη γραφή και υπέδειξε συγκεκριμένες διορθώσεις.
Anne Sexton
Η Μπαλάντα της Μοναχικής Αυνανιζομένης
Το τέλος μιας σχέσης με το θάνατο πως μοιάζει.
Την παίζω με τα δάχτυλα. Το μάτι αγρυπνάει,
ακόμα η ανάσα μου εκτός ορίων με βγάζει
σαν βρίσκει ότι έφυγες. Τον τρόμο τον  ξυπνάει
στους κοντινούς μου. Τώρα είμαι πια χορτάτη.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ με το κρεβάτι.
Είναι δική μου. Βάζω δάχτυλο ένα ένα.
Αναμετριόμαστε, και ξέρω δεν θ’ αργήσει.
Όπως καμπάνα τη χτυπώ. Τα μέλη μου γερμένα
στο υπόστεγο όπου εσύ την είχες πριν γαμήσει.
Το σώμα μου δανείστηκες στην εμπριμέ φλοκάτη.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ με το κρεβάτι.
Αγάπη, για παράδειγμα, για δες τη νύχτα εκείνη
που ενώνονται και σμίγουνε τα μέλη απ’ το ζευγάρι.
Τ’ ανάσκελα, τα μπρούμυτα, γυρίζουνε στην κλίνη
ανάλαφροι καθώς φτερό, καθώς ένα σφουγγάρι
και πότε σκύβουν χαμηλά, πότε κοιτούν στα μάτια.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ μες τα κρεβάτια.
Μ’ αυτόν τον τρόπο από το σώμα δραπετεύω
σαν ένα θαύμα που ενοχλεί. Μα θα μπορούσα
να εκθέσω τ’ όνειρο σαν να το παζαρεύω;
Τα σταυρωμένα μέλη μου άπλωναν και σκορπούσα.
Με προσφωνούσες κάποτε «δαμασκηνάκι».
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ στο κρεβατάκι.
Η αντίζηλός μου, μαύρα μάτια όλο σαγήνη,
κυρία των υδάτων, στην ακτή αναδυόταν.
Μες τ’ ακροδάχτυλα ένα πιάνο κι η αισχύνη
στα χείλη της. Φλογέρας ήχος ακουγόταν.
Δίπλα της έμοιαζα στραβό σκουποξυλάκι.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ στο κρεβατάκι.
Σε διάλεξε, όπως μόνο μια γυναίκα αρπάζει
ένα φουστάνι από το ράφι στις εκπτώσεις.
Κι έσπασα μέσα μου, όπως κι η πέτρα σπάζει.
Σου επέστρεψα τ’ αγκίστρι σου και τα βιβλία με δόσεις.
Η εφημερίδα λέει πως σήμερα νυμφεύεσαι.
Τη νύχτα, το κρεβάτι μόνη μου παντρεύομαι.
Όλα τ’ αγόρια, τα κορίτσια, απόψε σμίγουν.
Τη μπλούζα ξεκουμπώνουν, βγάζουν τα παπούτσια.
Σβήνουν το φως, τα φερμουάρ τους πάλι ανοίγουν.
Ψεύτικα πλάσματα, στη λάμψη μόνο πλούσια.
Αλληλοφαγώνονται και δεν κάνουν κράτει.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ με το κρεβάτι.
anne-sexton-soul

Anne Sexton

Η Μπαλάντα της Μοναχικής Αυνανιζομένης

Το τέλος μιας σχέσης με το θάνατο πως μοιάζει.
Την παίζω με τα δάχτυλα. Το μάτι αγρυπνάει,
ακόμα η ανάσα μου εκτός ορίων με βγάζει
σαν βρίσκει ότι έφυγες. Τον τρόμο τον  ξυπνάει
στους κοντινούς μου. Τώρα είμαι πια χορτάτη.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ με το κρεβάτι.

Είναι δική μου. Βάζω δάχτυλο ένα ένα.
Αναμετριόμαστε, και ξέρω δεν θ’ αργήσει.
Όπως καμπάνα τη χτυπώ. Τα μέλη μου γερμένα
στο υπόστεγο όπου εσύ την είχες πριν γαμήσει.
Το σώμα μου δανείστηκες στην εμπριμέ φλοκάτη.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ με το κρεβάτι.

Αγάπη, για παράδειγμα, για δες τη νύχτα εκείνη
που ενώνονται και σμίγουνε τα μέλη απ’ το ζευγάρι.
Τ’ ανάσκελα, τα μπρούμυτα, γυρίζουνε στην κλίνη
ανάλαφροι καθώς φτερό, καθώς ένα σφουγγάρι
και πότε σκύβουν χαμηλά, πότε κοιτούν στα μάτια.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ μες τα κρεβάτια.

Μ’ αυτόν τον τρόπο από το σώμα δραπετεύω
σαν ένα θαύμα που ενοχλεί. Μα θα μπορούσα
να εκθέσω τ’ όνειρο σαν να το παζαρεύω;
Τα σταυρωμένα μέλη μου άπλωναν και σκορπούσα.
Με προσφωνούσες κάποτε «δαμασκηνάκι».
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ στο κρεβατάκι.

Η αντίζηλός μου, μαύρα μάτια όλο σαγήνη,
κυρία των υδάτων, στην ακτή αναδυόταν.
Μες τ’ ακροδάχτυλα ένα πιάνο κι η αισχύνη
στα χείλη της. Φλογέρας ήχος ακουγόταν.
Δίπλα της έμοιαζα στραβό σκουποξυλάκι.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ στο κρεβατάκι.

Σε διάλεξε, όπως μόνο μια γυναίκα αρπάζει
ένα φουστάνι από το ράφι στις εκπτώσεις.
Κι έσπασα μέσα μου, όπως κι η πέτρα σπάζει.
Σου επέστρεψα τ’ αγκίστρι σου και τα βιβλία με δόσεις.
Η εφημερίδα λέει πως σήμερα νυμφεύεσαι.
Τη νύχτα, το κρεβάτι μόνη μου παντρεύομαι.

Όλα τ’ αγόρια, τα κορίτσια, απόψε σμίγουν.
Τη μπλούζα ξεκουμπώνουν, βγάζουν τα παπούτσια.
Σβήνουν το φως, τα φερμουάρ τους πάλι ανοίγουν.
Ψεύτικα πλάσματα, στη λάμψη μόνο πλούσια.
Αλληλοφαγώνονται και δεν κάνουν κράτει.
Τη νύχτα, μόνη μου, θα παντρευτώ με το κρεβάτι.

Όπως όλοι οι ποιητές που αγαπούν το μέτρο και την ομοιοκαταληξία, έχω ένα πρόβλημα όταν βλέπω μεταφράσεις ξενόγλωσσων ποιημάτων, τα οποία στο πρωτότυπο έχουν μέτρο και ομοιοκαταληξία, αλλά στη μετάφραση όχι.

Πρόσφατα ένας φίλος μου έδειξε το The Ballad Of The Lonely Masturbator, της Anne Sexton. Συμφωνήσαμε και οι δυο ότι δεν μας αρκούσαν οι μη έμμετρες μεταφράσεις που υπάρχουν στα ελληνικά. Συμφώνησα να προσπαθήσω να το αποδώσω σεβόμενη το μέτρο και την ομοιοκαταληξία του πρωτοτύπου.

Η απόδοση αυτή, και μάλλον και η δημοσίευσή της, δεν θα είχε γίνει χωρίς τις υποδείξεις του φίλου ποιητή Κώστα Κουτσουρέλη, τον οποίο και ευχαριστώ που διάβασε την πρώτη γραφή και υπέδειξε συγκεκριμένες διορθώσεις. To πρωτότυπο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

0

Παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη 17/2/2016

Κυριακή, Φεβρουαρίου 7th, 2016

Θεσσ

0