Archive for Αυγούστου, 2014

Είσαι κυρίαρχος, σου ανήκει η ευδαιμονία

Τετάρτη, Αυγούστου 13th, 2014

72646805

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ

Μνήμη Robin Williams

Ποιος να τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει
Παύλος Παυλίδης, Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

Δεν μας σοκάρει ο θάνατος μυρίων
σ’ ακραία των πολέμων καθεστώτα
και καταγράφουμε, των βασανιστηρίων
τα θύματα ως σκέτα “γεγονότα”.
Είμαστε αιμοδιψή και βίαια όντα
κι έχουμε μόνο μια απαράβατη συνθήκη:
σε βρίσκει ο θάνατος, μ’ αρρώστια ή από σπόντα,
μα ν’ αφαιρέσεις τη ζωή σου, δεν σου ανήκει.

Όλες συναίνεσαν σε τούτο οι θρησκείες
κι όλα τα δόγματα, τα ρεύματα της σκέψης:
πείνα ν’ αντέχεις και στερήσεις, κακουχίες
σε μια μελλούμενη εικόνα να πιστέψεις
κι ό,τι κι αν τύχει έτοιμος να ‘σαι, να παλέψεις
να μετατρέψεις κάθε ήττα σου σε νίκη
και το παιχνίδι ως το τέλος να το παίξεις,
μα ν’ αφαιρέσεις τη ζωή σου, δεν σου ανήκει.

Όλη συναίνεσε της Δύσης η κουλτούρα,
που υποχρεώνει, θες δεν θες, στην ευτυχία.
Γύρισ’ ελεύθερος, σαν πεταλούδα ή σβούρα
και κατανάλωσε ό,τι βρίσκεις, για ευωχία.
Με σκέψη πάντα θετική (τι κωμωδία! )
αγόρασ’ ό,τι βλέπεις στην προθήκη.
Είσαι κυρίαρχος, σου ανήκει η ευδαιμονία
μα ν’ αφαιρέσεις τη ζωή σου, δεν σου ανήκει.

Ω φίλοι, δεν ακούτε; Του αυτοκτόνου
τα σωθικά ηχούν
- κραυγή ουρανομήκη -
κι όλο σπαράζουν κι είν’ η ένταση του πόνου
που θ’ αφαιρέσει τη ζωή του, που του ανήκει!

13/8/2014

1

Από τον δεύτερο δεν βλέπεις το φεγγάρι

Κυριακή, Αυγούστου 10th, 2014

augoustiatiki-panselinos1-628x392

ΔΕΥΤΕΡΟ  ΠΑΤΩΜΑ

Από τον δεύτερο δεν βλέπεις το φεγγάρι,
-δεν έχεις μήτε μια σοφίτα, έναν φεγγίτη –
μνήμες κακές ως τα θεμέλια έχει το σπίτι,
μαύρη σκιά μες την ομίχλη το ‘χει πάρει.

Πονάει το σπίτι, τριάντα χρόνια με πονάει,
κι έχει μια δύσκολη κι ανείπωτη ιστορία.
Γνέφει η κουρτίνα, χαιρετάει σαν κυρία,
κι ολοένα η θύμιση πιο πίσω με τραβάει.

Αλλά τον Αύγουστο λιγάκι ξεγελιέμαι
μια τέτοια νύχτα, μια πανσέληνη ώρα,
που οραματίζομαι μια δίχως πόνο χώρα
και με τη σκέψη της χαράς αποξεχνιέμαι.

Η γλυκιά νύχτα μ’ έχει απόψε συνεπάρει,
σε κόσμους πάλι μαγικούς, των οραμάτων,
όπου πεθαίνουν και οι μνήμες των θανάτων.
Μα από τον δεύτερο δεν βλέπω το φεγγάρι.

10/8/2014

0

Κι εσύ σωπαίνεις, ω κουφό μου αδέρφι, υποκριτή!

Σάββατο, Αυγούστου 9th, 2014

κατάλογος

ΘΕΑΤΡΟ ΚΩΦΩΝ

Κι άλλη παράσταση. Να το κοινό, προσμένει.
Είναι ένας κόσμος των κωφών ή κωφαλάλων;
Νύχτα, σιωπή. Η αυλαία κατεβασμένη.
Οι ρόλοι παίχτηκαν στο θέατρο των άλλων.

Τώρα ο κωφάλαλος στο σπίτι του πηγαίνει
κι είναι πια ελεύθερος να λύσει τη σιωπή του,
σε πράξη να προβεί απαγορευμένη.
Είναι πια ελεύθερος – μιλάει με τη φωνή του!

Μία φωνή που απαγορεύει η Κοινότητα
- επιτρεπτό είναι με τα χέρια να εκφραστεί -,
γιατί αποφάσισαν τη μόνη μας ταυτότητα
να την ορίζουν οι ακούοντες προεστοί !

Κι έτσι μας ζήτησαν τον ρόλο κωφαλάλων
να διατηρήσουμε, στο θέατρο των άλλων –
κι έτσι ζητήσαν να μας πνίξουν τη φωνή.
Κι εσύ σωπαίνεις, ω κουφό μου αδέρφι, υποκριτή!


9/8/2014


0