Archive for Ιουνίου, 2014

Eνα τραγούδι που θα παίζει μι’ άηχη μπάντα

Δευτέρα, Ιουνίου 23rd, 2014

10269231_1437311143185785_7606191704272076894_o

ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ

Ιούνης – κι ειν’ ο μήνας σου, όπως πάντα.
Kι εγώ σκυμμένη πάλι στα χαρτιά μου
για να συνθέσω, μες απ’ την καρδιά μου
(πως θα ‘θελα να γίνει μια μπαλάντα! )

Για όλα τα χρόνια σου, τα οκτώ και τα σαράντα,
τα δεκατρία που ακολουθούν τα βήματά μου,
τα εντεκάμισυ που δώσαμε όρκους γάμου -
ένα τραγούδι που θα παίζει μι’ άηχη μπάντα.

Κι όπως ο νους γυρίζει προς τα πίσω
- στις ώρες που ερήμην έχουν φύγει –
μ’ εσένα πάλι διάλεξα να ζήσω

και ν’ αφιερώσω (οι στίχοι τόσο λίγοι)
λιτό για τα γενέθλιά σου, σκέτο
- αντί μπαλάντα – ταπεινό σονέτο.

23/6/2014


0

Μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα

Τετάρτη, Ιουνίου 18th, 2014

ΓΕΝΝΕΟΛΟΓΙΚΟ-ΔΕΝΤΡΟ

Η ΤΡΙΤΗ ΓΕΝΙΑ

Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα
το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις,
μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα.
Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις,
οι πρόγονοι (αν και νεκροί) δια ζώσης
να μαρτυρούν απ’ την αρχή τα μυστικά -
στο τέλος πάλι ν’ απειλούν μην τους προδώσεις:
η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

Γενιές που φύλαξαν στη μνήμη τους κλεισμένα
τα τραύματα και τις παλιές διαβρώσεις
σε μια αλυσίδα, με τα μέλη τους δεμένα
(τι βάσταξες και πόσα θα σηκώσεις,
πόσα άλλαξες και τι μπορείς να σώσεις; )
και δεν αντέχεις και φωνάζεις: “φτάνει πια ! ”
Mα ο κλήρος έλαχε σε σένα να πληρώσεις -
στην τρίτη και φαρμακερή γενιά.

Γενιές που έληξαν, προδιαγεγραμμένα,
στων απογόνων της πικρίας της τόσης
που δεν θελήσανε παιδί να κάνουν ένα
(τον πόνο, ω αναγνώστη, να μην νιώσεις).
Την αλυσίδα δεν θα επιδιορθώσεις -
τη σπάζεις μόνο και φωνάζεις: “αρκετά ! ”
Έτσι στο φως αναβαπτίζεται, της γνώσης
η τρίτη και φαρμακερή γενιά.

Πρίγκηπα, μου ‘χεις τάξει νέα γέννα
σαν καταγράψουμε μαζί τα κωδικά
παλαιά βιβλία, στο σεντούκι φυλαγμένα
η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.



0

Η μόνη γλώσσα μου, η γλώσσα του Ομήρου

Τετάρτη, Ιουνίου 18th, 2014

IMG_8498

SPEECH FOR DEAF CHILDREN

Δεν πόθησα άλλο πέρα από τις λέξεις –
μακριά από μένα της εικόνας τυραννία.
Κι ας προσπαθήσανε με λύσσα (τι ειρωνία! )
να μου υποβάλλουν τις δικές τους σκέψεις.

Κι αν είμαι και κουφή τι τους πειράζει;
Δικός μου πάντοτε ο Λόγος εν Αρχή
ποτέ δεν μ’ έθελξε η Νοηματική:
ύψιστο νόημα η Λέξη μού φαντάζει.

Η μόνη γλώσσα μου, η γλώσσα του Ομήρου –
(τι τρομερό, δεν θεωρείται αυτονόητο !
και πώς να πείσω σ’ ένα κόσμο τόσο ανόητο; )
Τι μαύρη τύχη μου στο τράβηγμα του κλήρου.

Κι είμαι, όπως λένε, καθαρά τύπος “ακουστικός”,
(πες μου μια φράση, μια κρυμμένη μελωδία,
κάποια παρήχηση, μια ομοιοκαταληξία,
για τη συνίζηση και για τη χασμωδία… )
-  κάποιος μ’ εμπαίζει, κάποιος άγνωστος θεός.

Τις λέξεις προστατεύω μην ζητήσουν,
τις αγκαλιάζω, τις κρατώ σφιχτά,
μπρος στην Εικόνα αντιδρώ με ουρλιαχτά,
διαβάζω ποιήματα, που τα ‘χω φυλαχτά –
στον σιωπηλό τους κόσμο δεν θα με κρατήσουν.


0

Νίκος Γεωργόπουλος, Τρίπτυχο

Σάββατο, Ιουνίου 7th, 2014

σημαια 1

Τρίπτυχο

Στον Μάρκο Πικρό

Πατρίς, θρησκεία και Αγία Οικογένεια
μια γριά ζητιάνα τα βαπτίζει Ειμαρμένη
λευκά κελιά σε μια γαλάζια σχιζοφρένεια
και αρλεκίνοι στα μπαλκόνια κρεμασμένοι.

Νοικοκυραίοι σπρώχνουν το σαράβαλο
και βλαστημάνε την παρτίδα την χαμένη
δίνουν το σκήπτρο σε ένα θεοπάλαβο
με γαλανόλευκη τον ντύνουν τρυπημένη.

Κουρέλια, ξέφτια και χρυσά μπαλώματα,
σε μια ιστορία που χορεύει φαντασμένη
αλύτρωτες ελπίδες και άγια χώματα
στις λαϊκές μας παζαρεύουνε οι ξένοι.

Βιτρίνες, χρώματα και γέλια παιανίζουνε
σε μια οθόνη στα σκουπίδια πεταμένη
δυο μετανάστες με το αίμα τους ποτίζουνε
μια ράτσα άσχημη από χρόνια σαπισμένη.

Πατρίς, θρησκεία και Αγία Οικογένεια
Ελλάς Ελλήνων αθεράπευτη ασθένεια!


•    Εμπνευσμένο από ένα τετράστιχο του φίλου Μάρκου στο Facebook


0