Archive for Ιανουαρίου, 2014

Μα δεν υπάρχει ούτε φόβος, ούτε τρόμος

Τρίτη, Ιανουαρίου 28th, 2014

Itaka_Copyright_Carmen_Ezgeta

ΙΘΑΚΗ

Πλην, μάταια ψάχνω τόσα χρόνια την Ιθάκη.
Το δρόμο ακολουθώ – πιο πίσω κι άλλος δρόμος
σαν αδυσώπητος της μοίρας κάποιος νόμος.
Μητ’ ίσκιος πουθενά – ν’ απόσταινα μια ράχη.

Σαν μαύρο σύννεφο προσμένει ένα κοράκι,
σαν να ‘μαι κλέφτης και εκείνο αστυνόμος
μα  δεν υπάρχει ούτε φόβος, ούτε τρόμος,
στο μονοπάτι που πορεύομαι μονάχη.

Έτσι η ζωή αγριεύει κι ούτε βρίσκω
ήσυχο κάποιο απάγκιο ν’ ακουμπήσω,
τη δίψα την αέναη να σβήσω,
μήτε σταγόνα υγρού στον ουρανίσκο.

Χωρίς να θέλω αλλάζω – σε λιγάκι
αδιάφορα θα φτάσω στην Ιθάκη.


28/1/2014

0

Mε των κεριών δειλά τ’ αντιφεγγίσματα

Τρίτη, Ιανουαρίου 21st, 2014

candles

ΑΝΤΙΦΕΓΓΙΣΜΑΤΑ

Καὶ σκέφτομαι θὰ μοιάζαν τόσο ἀέρινα
τὰ βράδια μας ψηλὰ στὴν Φιελγκάταν
μ’ἐκεῖνα τὰ χεράκια της τὰ κέρινα
καὶ ἅγια, τί ὄμορφα ποὺ θἆταν!

Ααρών Μνησιβιάδης, Στοκχόλμη



Τα βράδια που τα ζήσαμε κι αέρινα
στη μνήμη μας περάσαν, φευγαλέα,
αυτά τα καλοκαίρια μας, τ’ αστέρινα
μπροστά στην επουράνια την αυλαία,
με των κεριών δειλά τ’ αντιφεγγίσματα
σε μια βαθιά συμπαντική αρμονία
με μυστικούς παλμούς και φτερουγίσματα
πως νιώσαμε – για λίγο – μια ευτυχία!

Και μείνανε στη μνήμη τόσο αέρινα,
τόσο άπιαστα και φύγαν στιγμιαία
κι εμείς, σαν τα ομοιώματα τα κέρινα
ολοένα ακινητούμε, βαθμιαία –
οι σκέψεις όλες, ανεμοσκορπίσματα
στου κόσμου την παλιά συνομωσία
κι ο άνεμος, που ρίχνει όλα τα κτίσματα
θα σβήσει και τ’ ανθρώπου την πορεία.


21/1/2014

0

Πρόσκληση στο 1ο γυμνάσιο Αρτέμιδας Αττικής

Τρίτη, Ιανουαρίου 14th, 2014

κατάλογος

Η  Σοφία Κολοτούρου την Τετάρτη 15 Ιανουαρίου θα βρίσκεται στο 1ο γυμνάσιο Αρτέμιδας Αττικής.

Θα εκφωνήσει ομιλία και θα συνομιλήσει με τα παιδιά της Γ Γυμνασίου.

Ευχαριστούμε την καθηγήτρια κ. Βίλμα Μενίκη, τον Διευθυντή και τον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου για την ευγενική πρόσκληση.

0

Kι ο ίδιος θύμα – ανώφελης- πληγής

Κυριακή, Ιανουαρίου 12th, 2014

kanenas-den-ksexna-300x214


Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ

σε όλους τους φίλους που χάσαμε στο δρόμο

Πέθανες κάποια νύχτα του Δεκέμβρη,
εσένα, που σε φώναζα “αδερφό”
κι έλεγα, “το κακό ποτέ μην σ’ εύρει”
και “θα ‘μαι εδώ για σένα – πάντα εδώ”.

Και πέθανες, για μένα έχεις πεθάνει
- κι ας είσαι κατά τ’ άλλα ζωντανός –
μια νύχτα, που τα λόγια σου είχαν κάνει
να λέμε ο κακός πως φταίει καιρός.

Κανείς δεν συγχωράει την προδοσία
- πισώπλατη κι αναίτια μαχαιριά.
Κι οι όρκοι κι υποσχέσεις κι η φιλία
διαλύθηκαν στην αλλαξοκαιριά.

Κι αν έκανα να γράψω ένα χρόνο
κι αν σιώπησα – δεν είχα τι να πω –
κι αν πάγωσα και σφίχτηκα απ’ τον πόνο
στο τέλος έχει μείνει ένα κενό.

Και με ρωτάν και λέω: “ο μακαρίτης”
κι ο ίδιος θύμα – ανώφελης- πληγής
(ή μήπως έτσι είν’ οι άνθρωποι; Μην φρίττεις
ω αναγνώστη! Μήτ’ αιτία θα βρεις… )

0

3/1/2002-3/1/2014

Παρασκευή, Ιανουαρίου 3rd, 2014

sofnik3

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

Είν’ ένα καφενείο, σε ακροθαλάσσι,
λιγάκι ερημικό. Γέροι ξωμάχοι
μαζεύονται, που απόμειναν μονάχοι,
να βλέπουν τη ζωή που έχει περάσει.

Αλλά το χούι, απ’ όλους τελευταίο
θα φύγει: μερικοί παίζουνε τάβλι,
και στα χαρτιά το ρίχνουν οι πιο φαύλοι
που με τους πλέον εκφύλους τους συγχέω:

αυτούς που ‘χουν το νου τους στο γαμήσι
- μπορούνε δεν μπορούν, αδιάφορό τους.
Σαν μάστορα έχουν βρει και διάβολό τους
μία γιαγιά, που πάει να τους τσιγκλήσει.

Μα την προσέχει πάντα ένας παππούλης,
σαράντα χρόνια τώρα σύντροφός της,
άγρυπνος παραστάτης και φρουρός της,
αν και υπήρξε επίσης τσαχπινούλης.

“…Που είσαι;” όλο φωνάζει, “βρε γυναίκα”,
- δήθεν αδιάφορος, μες στα χαρτιά του,
μέσα του βράζει, τρέμει η καρδιά του –
“άργησες ήδη…περασμένες δέκα…”

“…Άντρα μου, μια στιγμούλα έλειψα μόνο,
κρασάκι απ’ το υπόγειο να πάρω…
Νομίζεις, τάχα πήγα να φλερτάρω;
- Τώρα μόνο θα φλέρταρα τo Χρόνο…”


Περιοδικό Τεφλόν, τχ.2, Νοέμβρης 2009

0