Archive for Οκτωβρίου, 2013

Αγαθή Δημητρούκα, ο Κουφός Ελέφαντας

Τρίτη, Οκτωβρίου 22nd, 2013

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Aπό την αγαπημένη φίλη, την υπέροχη κυρία Αγαθή Δημητρούκα (που ούτε στον ύπνο μου ότι μια μέρα θα της μιλούσα, θα τη γνώριζα και θα είχα το θάρρος να την προσφωνήσω φίλη), από αυτή τη γυναίκα που έχει περπατήσει βήμα βήμα με την ιστορία του τόπου μας και που, όπως λέει σε ένα τραγούδι της:  «ήρωες και θύματα πάμε χέρι χέρι» , έλαβα και αναδημοσιεύω την παρακάτω αλληγορική ιστορία για τον Κουφό Ελέφαντα.

Για να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε, πόσο ακόμα μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τον Ελέφαντα (της κώφωσης) στο δωμάτιο; Και μήπως… μπορούμε να κάνουμε τελικά κάτι για τους κωφούς φίλους και γνωστούς μας, έστω κι αν έχουν χάσει πια τον βηματισμό τους κι οι υπόλοιποι ζορίζονται στο πλάι τους; Εστω κι αν μιλάνε τόσο δυνατά που τους ακούνε όλοι και οι φίλοι τους ντρέπονται; Κι όπως λέει κι εκείνη, πάλι στο ίδιο τραγούδι: «σάλπιγγα ψυχή μου βγάλε ήχους»… ίσως, με τη βοήθεια των φίλων που μας δίνουν το χέρι τους, μπορεί να γίνει κι αυτό.

Ο κουφός ελέφαντας

Η φίλη μου η Ζωή πηγαίνει συχνά στην Αφρική. Στήνει τη σκηνή της εκεί που τελειώνει η σαβάνα και αρχίζει η πυκνή βλάστηση της ζούγκλας. Δεν τρομάζει από τα άγρια ζώα που κυκλοφορούν γύρω της. Δεν τρέμει από φόβο. Το αντίθετο. Κάθεται όλη μέρα ακίνητη και παρατηρεί πώς συμπεριφέρονται όταν παίζουν μεταξύ τους και πώς κινούνται για να βρουν τροφή. Έπειτα μ’ ένα μολύβι, μονοκοντυλιά που λένε, σχεδιάζει τις σιλουέτες τους στο ημερολόγιό της και από κάτω βάζει μια λεζάντα του τύπου: «Αυτό το λιοντάρι οσμίζεται τον αέρα κοιτάζοντας πάντα προς τα δυτικά».

Πολύ τη θαυμάζω τη Ζωή. Γι’ αυτό κι εκείνη, όταν γυρίζει στην Αθήνα, σ’ εμένα πρωτοδείχνει το ημερολόγιό της. Και τότε εγώ διαβάζω: «Πρώτη μέρα: Μια αγέλη ελεφάντων βγαίνει από τη ζούγκλα έξω στη σαβάνα με ορμή και φασαρία, όπως κάνουν τα παιδιά, βγαίνοντας από την τάξη στο προαύλιο, μόλις χτυπάει κουδούνι». «Δεύτερη μέρα: Οι ελέφαντες αντιλαμβάνονται την παρουσία μου και περικυκλώνουν τη σκηνή μου. Φαίνονται φιλικοί, αλλά με κοιτάνε με περιέργεια στο βλέμμα τους, σαν τα παιδιά που επισκέπτονται κάποιο ζωολογικό κήπο. Κοντεύω να πουντιάσω με τόσες προβοσκίδες να με φυσάνε ολόγυρα». «Τρίτη μέρα: Ένας ελέφαντας έχει ξεμείνει πίσω, μόνος του. Μασάει με θόρυβο και φυσάει την προβοσκίδα του τόσο δυνατά, που όλοι οι άλλοι έχουν φύγει μακριά του. Τους ακολουθεί αργά αργά, παρ’ όλο που δεν είναι ο γεροντότερος. Περπατάει βαριά βαριά, παρ’ όλο που δε μοιάζει πιο βαρύς και πιο χοντρός από τους υπόλοιπους. Τι του συνέβη ξαφνικά;».

Ζωή, πρέπει να έχασε απότομα την ακοή του… Όπως ο Γιώργος, ο συμμαθητής μου. Περπατάει βαριά κι αργά και, όταν λέει μάθημα ή κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, μιλάει τόσο δυνατά σαν να είναι στη μια μπασκέτα αυτός κι εγώ στην άλλη. Και είμαι εκεί, δίπλα του, γιατί είναι ο κολλητός μου.

Αγαθή Δημητρούκα, 7/5/2007

0

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ, 1/11/2013

Πέμπτη, Οκτωβρίου 17th, 2013

Web

0

Χειραψία με τον Ηλία Λάγιο

Σάββατο, Οκτωβρίου 5th, 2013

κατάλογος

ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ – ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΛΑΓΙΟ

Η μνήμη του είναι για άλλους,
για μένα ζωντανός


Πάνω απ’ την άβυσσο προτείνω χειραψία.
Ίσα που πρόλαβα λίγο να σε γνωρίσω,
αδόκητα πριν φύγεις, ξαφνικά.
Σκιές σκιών κι αν είμαστε, Ηλία
τα όσα δεν είπαμε θέλω να τα πενθήσω,

καθώς μου στέλνεις λόγια από μακριά.

Αν πίστευα στην ύπαρξη άλλου κόσμου,
θα ‘ταν πιο εύκολο, πιο ήπιο να θρηνώ.
Μα τώρα: μόνη πίστη η αθεΐα.
Σε όσα έγραψες μισά ο λογισμός μου
πάλι επανέρχεται, να βρει το μυστικό
νόημα θανάτου και ζωής, Ηλία.

Από τους σύσκιους δρόμους της Πρεβέζης,
μου γνέφεις, στην παρέα ποιητών
που μνημονεύω κάθε μέρα· η απαγγελία
υψώνεται σαν δέηση και μου παίζεις
κρυφό σκοπό μ’ ένα πλανόδιο ακορντεόν-
σε συναντώ όπου πηγαίνω, Ηλία.

Νεκρός κι όμως κινείς τα νήματά μας.
Ιδού, ο θίασός σου οργανωμένος-
γράφουμε τώρα τα δικά σου ημιτελή.
Ο θάνατός σου δείχνει τα όριά μας.
Το φάσμα το μαγνητικό, που ενδεχομένως
γίνεται ενέργεια και κυκλοφορεί.

13/10 και 15/11/2005
Ποιητές για ποιητές-Χειραψία
πάνω από την άβυσσο:
Τίτλος ανθολογίας
του Θανάση Νιάρχου

Oταν πέθανε ο Ηλίας Λάγιος στις 5 Οκτώβρη 2005 πόνεσα πολύ και πένθησα περισσότερο. Στην συνήθη κλίμακα γνωριμιών, δεν υπήρξε φίλος μου – μετά βίας θα τον αποκαλούσαμε «γνωστό» αφού τον συνάντησα από κοντά μόλις δυο φορές, και δεν είχαμε καν τηλεφωνική (sms) ή διαδικτυακή επικοινωνία.


Στην ποιητική κλίμακα όμως, ήταν αδερφός μου. Ακριβώς όπως ο Γιώργος Κοτζιούλας αποκάλεσε «στοχαστικό μου αδέρφι θλιβερό» τον Καρυωτάκη, έτσι και για μένα ο Ηλίας Λάγιος, κάποιοι από τους παλαιούς (κυρίως οι ποιητές του μεσοπολέμου) και μερικοί ακόμα σύγχρονοι ποιητές μας, καμία 20ριά τον αριθμό, είναι αδέρφια, σύντροφοι, συνοδοιπόροι στην ποίηση.


Ο Ηλίας, αν ζούσε λίγο ακόμα και είχε προλάβει τους Νέους ήχους στο Παμπάλαιο Νερό
, δηλαδή την ανθολογία της ποίησης που φτιάξαμε το 2009 με τον Κώστα Κουτσουρέλη (και από το 2012 μαζί και με τους Θάνο Γιαννούδη, Ααρών Μνησιβιάδη και Ελενα Σταγκουράκη), νομίζω πως θα χαιρόταν πολύ. Το ίδιο και με το βιβλιαράκι «Τρίλιζα» που βγάλαμε πέρσι οι τρεις από μας (εγώ, ο Ααρών και ο Θάνος) στη μνήμη του και προς τιμήν του Τριωδίου που εκείνος είχε εκδώσει το 1993 μαζί με τον Γιώργο Κοροπούλη και τον Διονύση Καψάλη.


Πριν από το 2009, η αναβίωση της έμμετρης ποίησης ήταν σποραδική και κυρίως οφείλονταν στους προαναφερθέντες τρεις ποιητές. Τώρα, μετά από 4 και πλέον έτη της ανθολογίας μας, και μετά από την στέρεη δοκιμιακή στήριξη του εγχειρήματος από τον Κώστα Κουτσουρέλη, πιστεύω βαθιά ότι η κατάσταση έχει αλλάξει.

Ο Ηλίας Λάγιος δεν θα ένιωθε σήμερα αδικαίωτος, όπως πιθανόν ένιωθε το 2005, όπως σίγουρα εγώ ένιωθα το 2005. Σήμερα η νεότερη γενιά ασχολείται και με την έμμετρη ποίηση χωρίς να ακούνε αυτά που ακούσαμε εμείς (ότι έχει ξεπεραστεί πια το είδος). Εντάξει, χωρίς να το ακούνε πολύ συχνά! (εντάξει Θάνο; Ααρών; )


Είχα υποσχεθεί στον Ηλία Λάγιο μια ακόμα συνάντηση πριν πεθάνει – δεν πρόλαβα. Εκτοτε, αλληλογραφώ στέλνοντας ποιήματα-μηνύματα στο επέκεινα, ελπίζοντας πως ίσως, με ένα τρόπο τα λάβει. Και τι άλλο είναι η ποίησή μας, παρά μια χειραψία μεταξύ ποιητών (και μη) πάνω από το κατώφλι της αβύσσου;


0

Σκιά θα μπω, ξοπίσω σου, στην τάξη

Τρίτη, Οκτωβρίου 1st, 2013

κατάλογος

ΑΜΑΛΙΑ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

Την πίκρα σου την άκουσα, Κυρία.
Βαθιά ως τη σάρκα πόνεσε κι εμένα –
να ‘ν’ ελαφρύ το χώμα, Αμαλία :
Δεν πρόλαβα… Μα πρόλαβα την πένα.

Τα διάβασα όλα, όλα τα βιβλία,
βρήκα τους μαθητές σου, έναν – έναν.
Και μου ‘πανε για μια πικρή ιστορία –
χρόνια τριάντα πίσω, ξεχασμένα.

Κι ορκίστηκα, σαν γράμμα σου ‘χω τάξει,
στο επέκεινα, που από καιρό κοιμάσαι:
Σκιά θα μπω, ξοπίσω σου, στην τάξη

στον κόσμο να εξηγήσω… Μη λυπάσαι -
καθώς τη Ρόζα Ιμβριώτη θα σε κρίνουν
στο μέλλον, Αμαλία Μαρτίνου.


1/10/2013



Η δασκάλα κωφών παιδιών Αμαλία Μαρτίνου απεβίωσε στις 10/10/2012 σε ηλικία 92 ετών, αφού πρώτα εκπαίδευσε γενιές και γενιές κωφών παιδιών στο σχολείο της. Το σχολείο έκλεισε με προεδρικό διάταγμα το 1984, λόγω εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στον χώρο της ειδικής αγωγής. Η Αμαλία Μαρτίνου εφάρμοζε την προφορική εκπαίδευση των κωφών παιδιών. Σε μερικές ημέρες θα γίνει το ετήσιο μνημόσυνο στη μνήμη της.

0