Archive for Αυγούστου, 2013

Robert Graves, The foreboding

Τετάρτη, Αυγούστου 28th, 2013

κατάλογος

Mε την μετάφραση-απόδοση ποιημάτων δεν είχα ασχοληθεί ως τώρα. Κυρίως επειδή υπάρχουν ικανότατοι ποιητές-μεταφραστές, με πολύ βαθύτερη γνώση των ξένων γλωσσών από μένα, που επίσης ασχολούνται συστηματικά με τη μετάφραση ποιημάτων. Θα ήταν, λοιπόν, αδέξιο ή και γελοίο να καταθέσω κάτι δίπλα στο έργο τους.

Ο αθλιότατος όμως άσπονδος φίλος μου, Ααρών Μνησιβιάδης (δείτε και εδώ), προφανώς για να με γελοιοποιήσει ακόμα μια φορά ενώπιον του κοινού, δυστυχώς κατέχει στα χέρια του μια αδέξια προσπάθειά μου να αποδώσω έμμετρα το ποίημα του Robert Graves, The foreboding (Το προαίσθημα). Ο κατάπτυστος αυτός εχθρός της προσωπικότητάς μου, με εξεβίασε σήμερα πως αν δεν δημοσιεύσω το εν λόγω πόνημα και μάλιστα με αφιέρωση, θα το δημοσιοποιήσει εκείνος.

Μη δυνάμεως ούσης να αντιδράσω λοιπόν, αναγκάζομαι να θέσω υπόψιν του κοινού τη μεταφραστική αυτή απόπειρα, ευελπιστώντας στην επιείκια και την κατανόηση των φίλων που παρακολουθούν το μπλογκ μου. Το αγγλικό πρωτότυπο θα το βρείτε εδώ.

Robert Graves

ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ


Στον Ααρών Μνησιβιάδη,
επειδή πίστευε ότι μπορώ να το μεταφράσω


Τυχαία κοιτούσα απ’ τ’ ανοικτό παράθυρό μου
τον εαυτό μου σε καρέκλα καθισμένο.
Με μάτι έβλεπα αδειανό – ζάρες στο μέτωπό μου
και το μαλλί μου ξεπλεγμένο.

Κι εκεί που πίστευα πως είχα πια πεθάνει
κι ήταν στο άψυχό μου σώμα ο ασπασμός
άρχισ’ η πένα να κυλάει στο χαρτί μου
σαν ένας ύστερος λυγμός.

Με κεφαλαία είχε γράψει τ’ όνομά σου:
Μια λέξη μόνο, που μου παίρνει τα μυαλά -
μήτε εναντίωση, ούτε πόθος: τ’ όνομά σου
όνομα σκέτο, έτσι απλά.

Θα ‘ναι αύριο κιόλας ή την άλλη τη χρονιά;
Όραμα είχα -όχι παραίσθηση- βαθιά μου
ως σε κοιτούσα με θυμό απ’ τ’ ανοικτά
παραθυρόφυλλά μου.

Ματιά δεν μου ‘χες ρίξει, ούτε κουβέντα
την άγρια αγάπη σου πως είχες αποσύρει
Κι ήταν αργά, το δόλωμά σου μες τ’ αγκίστρι
με είχε παρασύρει.


0

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ (μέρος VI)

Δευτέρα, Αυγούστου 26th, 2013

th19

4. Από το Ich bebe  (2007)

Σύντομη συνάντηση

(συνήθως λένε πως την τελευταία στιγμή έσφαξαν μιαν ελαφίνα)

Δε με ταΐσατε καλά,
αρχόντισσες και άρχοντες,
και νου δεν έχω να σκεφτώ
να σας ευχαριστήσω με κάτι το πρωτάκουστο.
Μια ιστορία θα σας πω απ’ τις παλιές,
κάπως λιγότερο ελκυστική απ’ όσο τη θυμάστε –
πιθανώς κι αηδιαστική
για το ευαίσθητό σας το στομάχι.

Μια μέρα, λοιπόν, έναν βαρύ χειμώνα
(τότε που οι φτωχοί ψοφούσαν απ’ το κρύο –
όπως ψοφούν και τώρα, ξέρετε σεις),
μιάνα βασίλισσα τρύπησε το δάχτυλό της με το βελόνι,
μιάνα σταγόνα κύλησε στο χιόνι,
κι έτσι γεννήθηκε η Χιονάτη.

Τα υπόλοιπα μέσες-άκρες θα τα ’χετε ακούσει:
Η καλή βασίλισσα πέθανε κι ήρθε η κακιά μητριά
(ως γνωστόν, έτσι γίνεται).
Ένας καθρέφτης τάχα μίλαγε
κι έλεγε της μητριάς για την ομορφιά της·
ώσπου κάποτε άφησε στην άκρη τη μητριά
και μίλησε για της Χιονάτης το ροδαλό δέρμα.

Κι έστειλε τον υπηρέτη της η μητριά
με τη γνωστή διαταγή,
βρες την, ξερίζωσέ της την καρδιά και φέρ’ τη μου
(έτσι δίνονται οι σωστές διαταγές).
Μα ο υπηρέτης ήσαν ψυχοπονιάρης δολοφόνος·
κρίμας να τη σκοτώσω την πανέμορφη Χιονάτη, σκέφτηκε.
Κάπου στο ρυάκι πέτυχε μιαν άλλη κοπελιά,
μιαν άσχημη κι ασήμαντη χωριάτισσα,
δεν ήξερε το όνομά της κι ούτε το έμαθε
(κι ας πούμε πως την έλεγαν Άννα ή Μαρία ή Φατμέ – σε νοιάζει;


Δείτε

εδώ

εδώ

εδώ

εδώ

και εδώ τις προηγούμενες παρουσιάσεις του έργου του Θανάση Τριαρίδη


0
Posted in Αλλων, Κείμενα |

Έχουν οι αρτιμελείς τη βεβαιότητα του “ανθρώπου”

Παρασκευή, Αυγούστου 23rd, 2013

ΣΟΦΙΑ

ΚΕΠΑ 2012 – 2013

Πολύ ακριβά πληρώσατε, Μαρία
τη φήμη, πολυτέλεια περιττή […]
για τρίτη θέση μες τη «Σωτηρία»
Γ. Κοτζιούλας για Μ. Πολυδούρη

Γράφουν για φίλους μου συχνά οι εφημερίδες
κι όμως εγώ τους προσφωνώ με τα μικρά τους –
κι ετούτη η ψευδαίσθηση μου τρέφει ψευδελπίδες
πως της αναπηρίας έχω νικήσει τους θανάτους.

(Φαντασιωνόμουν πως δεν είμαι, τάχα, “πλέμπα”
κι άναβα σπίρτα μες τη χούφτα μου ένα – ένα
όλους τους μήνες που στοιβάχτηκα στα “ΚΕΠΑ”
κι έλεγα οι άνθρωποι πως μοιάζουν και σε μένα.)

Έχουν οι αρτιμελείς τη βεβαιότητα του “ανθρώπου”
- αφού δεν μπλέχτηκαν στων αναπήρων το γρανάζι –
κι αφ’ υψηλού κάποιοι κουνάν το δάκτυλο επιτόπου:
“η κώφωση δεν είν’ αναπηρία – δεν πειράζει”.

(Ναι, δεν πειράζουνε τα βάσανα τα ξένα –
κι εγώ διαβάζω ποιητές Μεσοπολέμου,
βρίσκοντας ποιήματα που γράφτηκαν για μένα
και δίνω μάχες του Παγκούφιου Πολέμου.)

Και ξέρω πως θα γράψουνε στην ίδια εφημερίδα:
“τη φήμη σας πληρώσατε πολύ ακριβά, Σοφία” –
μα γαληνεύει η σκέψη μου στην ύστατη ελπίδα
πως σύντομα η κώφωση περνά στην Ιστορία.


23/8/2013

1

Νίκος Γεωργόπουλος, Μεφιστοφελής

Σάββατο, Αυγούστου 10th, 2013

faust_violin

Μεφιστοφελής

Και ο πάγος μου
δεν καίει λιγότερο
από την φωτιά μου.
Θεοδόσης Βολκώφ “Missa Brevis”

Θα περιφέρω με σπουδή το τίποτε
στων λέξεων τις άκριες θ’ ακροβατώ
θα αφηγούμαι το μεγάλο τον σκοπό
και όνειρα θα σπέρνω οπουδήποτε.

Θα ξεγελώ την προσδοκία με υπόσχεση
πίσω μου ίχνη θα αφήνω προσμονής
θα ταξιδεύω στις ψυχές καταμεσής
και τα μυαλά τους θα ‘χω υπό στόχευση.

Θα τους πουλώ με δόσεις τον Παράδεισο
και θα ζητώ ενέχυρο στιγμές απ΄ τη ζωή
Θα κλέβω χρόνο από το άγνωστο παιδί
και γέρους θα δανείζω πριν την άβυσσο.

Θ’ αποπλανώ παρθένες τις ελπίδες τους
και σκόνη πίσω μου θ’ αφήνω μαγική
θα έχει ο θάνατος μια γεύση ηδονική
όταν θα πέφτουν μόνοι στις παγίδες τους.

9/8/2013
Γεωργόπουλος Νίκος

0

Πρὸς ἀπάντησιν τοῦ κολοτουρείου λήρου

Κυριακή, Αυγούστου 4th, 2013

20120427_120529
Από το γραφείο Τύπου της φεουδαρχικής επικράτειας του Πυργίσκου Αγίου Βασιλείου ελάβαμε και αναδημοσιεύουμε για λόγους ηθικής τάξεως την επιστολή – απάντηση του τοπικού ηγεμόνα της Γραφοβλαχίας, του ανεκδιήγητου και ανοικονόμητου Α.Μ. , Ααρών Μνησιβιάδου, ενώ επιφυλασσόμεθα για τη δική μας ανταπάντηση:

Ἀναγνώσαντες τὸ λιβελλογράφημα τῆς σινιόρας Σοφίας Κολοτούρου διεκδικοῦν θέσιν ἀνταπαντήσεως εὶς τὸ βασιλικῆς ἐμπνεύσεως ἡμέτερον σοννέττον τὸ μὲν πρῶτον κατελήφθημεν ὑπ’ ἀκατασχέτου γέλωτος, ὅστις βεβαίως καὶ ἤθελεν διαρρήξει τούς τε θωρακικοὺς καὶ κοιλιακοὺς ἡμῶν μῦς εἰ μὴ ἐτύγχανον oὗτοι ἱκανῶς γεγυμνασμένοι ὑπὸ τῶν πολυετῶν στρατιωτικῶν ἀσκήσεων, εὶς ἂς παιδιόθεν ἐπιδιδόμενοι παρεσκευάζομεν ἑαυτοὺς πρὸς τὴν κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ ἀρίστην ἐκλπήρωσιν τῶν φεουδαρχικῶν ἡμῶν καθηκόντων, ἐκ δὲ τῶν ὑστέρων ἔμπλεοι ἡγεμονικοῦ οἴκτου ἀπεφασίσαμεν ὅπως σιωποῦντες ἀντιπαρέλθωμεν τὴν τοιαύτην ὕβριν, οὺδὲν τῆς σιωπῆς ἐπιτηδειότερον εὑρόντες πρὸς ἀπάντησιν τοῦ κολοτουρείου λήρου.
Παρὰ ταῦτα ἐκδίδομεν τὴν παροῦσαν ἀπάντησιν οὐχὶ ἀξίαν διαλόγου νομίζοντες τὴν ἀκατάσχετον γραφόρροιαν τῆς προειρημένης κατὰ φαντασίαν ἰατροφιλοσόφου, ἀλλ’ ὅπως μή, καίτοι ἡγέται δόκιμοι εὶς τὰ πεδία τοῦ χαλκοχίτωνος Ἄρεως, θεωρηθῶμεν ὑπεκφεύγοντες τὰ τοῦ λογίου Ἑρμοῦ.

Ἐπαναλαμβάνουσα δίκην ψιττακοῦ τὴν ὅλως πλαστὴν καὶ πεποιημένην ἀριστοκρατικὴν αὐτῆς καταγωγὴν καὶ παρατιθεῖσα πλῆθος χαλκευμένων οἰκοσήμων ἀγνώστων, ἀνυπάρκτων, ἀκαταγράφων καὶ ἀνευρισκομένων ουδαμοῦ τῶν ἐγχειριδίων καὶ καταλόγων τῆς ἐραλδικῆς ἡ θλιβερὰ ἐκ Φαλήρου ψευδοποιήτρια ἐπιχειρεῖ μίαν πρωτοφανῆ εὶς τοὺς σημερινοὺς χρόνους ἀντιποίησιν τοῦ βασιλικοῦ δικαιώματος νομίζουσα τὸ τοιοῦτον ἐγχείρημα καὶ τῆς τοῦ ποιητικοῦ ὀνόματος ὁμοίας ἀντιποιήσεως εὐχερέστερον.
Γράφει ἀνερυθριάστως ἡ ἀκατανόμαστος:

Τελευταία προειδοποίησις, λοιπόν, Βαρωνέττε της συμφοράς! Η δική μας οικογένεια είναι γραμμένη στο Libro Kolo d’ Oro εδώ και αιώνες.

Ὁποῖον θράσος! Τὰς τοιαύτας φλυαρίας ἐξαπολύει παλινῳδοῦσα ἡ μόλις πρὸ μηνῶν στρεφομένη κατὰ τοῦ Βρεταννικοῦ Στέμματος ὑστερικὴ κομβογιαννῖτις διὰ τῶν κάτωθι μπολσεβικιζόντων στίχων:

Η Κέιτ προχωράει και βήμα-βήμα
το νυφικό το διαπερνά μια σφαίρα.
Κραυγές μες στης ερήμου τον αέρα,
στο Μπάκιγχαμ λαοθάλασσα σαν κύμα.


Ο Ουίλιαμ με την κόκκινη στολή του
μοιάζει να χαιρετά την Αποικία.
Το αίμα κατακλύζει τη Συρία
κι έρποντας φτάνει πίσω στην Αυλή του.

Εἰς μίαν ἐποχὴν καθ’ ἣν ἅπασαι αἱ ἐπὶ τοῦ ἄλλοτε στερεοῦ ἐδάφους τεθεμελιωμέναι παραδοσιακαὶ ἀξίαι, ἐν αἷς καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ ἱερὰ βασιλεία, κλονίζονται ἰσχυρῶς δεχόμεναι τὰ ἀλλεπάλληλα πλήγματα τῆς ἀσεβοῦς ἀμφισβητήσεως, ἡ ἀντιποιουμένη τὸ φεουδαρχικὸν ἀξίωμα καὶ σφετεριζομένη πᾶν στοιχεῖον εὐγενοῦς καταγωγῆς ἀποδεικτικόν, εὶς τοσοῦτον θράσους σημεῖον ἀφίκετο ὥστε, ουχὶ μόνον τὰ ὁποῖα καυχήματα σήμερον ἐμφαίνει ὡς ἰδικά της διακωμῳδεῖ ἀποτολμήσασα ὅπως ἐκτοξεύσῃ διὰ τῆς ἰοβόλου γραφίδος της τὰ πλέον χυδαῖα τῶν ἐναντίον τῆς μοναρχίας σκωμμάτων, ἀλλ’ἔτι μᾶλλον καὶ ἐννοεῖ ὡς συναινοῦντας τὴν τοιαύτην βέβηλον εἰρωνείαν αὐτοὺς τούτους τοὺς ἐπισκέπτας τοῦ ἀσέμνου ἱστολογίου της, πρὸς οὓς καὶ τὰς ὑπὲρ τῆς δῆθεν ὑψηλῆς καταγωγῆς της κιβδήλους ἀποδείξεις κομίζει.

Οὕτως ὑπῆρξεν ὑποκρισίας μεστὸς ὁ λόγος αὐτῆς, οὕτως ἀσταθεῖς αἱ περὶ τὴν βασιλείαν καὶ φεουδαρχίαν παλινῳδούμεναι κατὰ τὸ δοκοῦν πεποιθήσεις, οὕτω προσχηματικῶς μόνον ἐψιμμυθιωμένα δι’ οἰκοσήμων ἀμφιβόλου γνησιότητος τὰ κιγκλιδώματα τῆς πτωχῆς φαληρικῆς καλύβης ἧς καὶ τὸ ἐσωτερικὸν γέμει παντὸς ἀναρχοκομμουνιστικοῦ καὶ ἀνατρεπτικοῦ συμβόλου, οὕτως, ἐρίτιμε ἀναγνῶστα, ἐχθρικαὶ αἱ ἀληθεῖς πρὸς τὴν βασιλείαν διαθέσεις τῆς ἱεροσύλου ἀποστάτιδος.

Φρικιᾷ καὶ αἰσχύνεται ἐνώπιον τοσαύτης ἀναιδείας καὶ ὁ πλέον κυνικὸς χαρακτήρ, βδελύσσεται καὶ ἀποστρέφεται τὰς τόσον συχνὰς κυβιστήσεις καὶ ὁ ἐπιτηδειότερος τῶν τυχοδιωκτῶν τοῦ φαυλοκρατουμένου πολιτικοῦ στίβου, ἀπολιθοῦται ὡς ἄλλος Πολυδέκτης θεώμενος τὴν γοργόνειον κεφαλὴν ὁ ἀναγνοὺς τὴν ὄπισθεν τῶν κολοτουρείων στίχων κεκρυμμένην ἰδιοτέλειαν, ἡμεῖς ὅμως ἀναμνησθέντες μὲν ὅτι οἱ ἀγαθοὶ ἡγεμόνες μᾶλλον τῇ ἀγάπῃ τοῦ λαοῦ των ἐπερείδουσι τὸν θρόνον των ἢ τῇ κατοχῇ τίτλων εὐγενείας, καυχώμενοι δὲ περὶ τῆς τοιαύτης ἀγάπης ὡς καὶ περὶ τῶν τίτλων ἀρκούμεθα ὅπως παραδώσωμεν τὴν περὶ ἧς ὁ λόγος ἀτάλαντον στιχοπλόκον εἰς τὴν δημοσίαν χλεύην καὶ περιφρόνησιν.

0

Ήταν στα χρόνια του Μεγάλου Παγκουφίου

Κυριακή, Αυγούστου 4th, 2013

M. KAI K. *


Στον Κώστα από τα Χανιά, συμπολεμιστή
στον Παγκούφιο Πόλεμο


Xρόνια και χρόνια υφίστατο κυνήγι και διώξεις
δυο μεταγλωσσικοί κουφοί.  Τα ονόματά τους
ο χρόνος τα  ‘σβησε, απ’ όλες τις απόψεις.
και μείναν μόνο: Κάππα – Μι (τα αρχικά τους).

Ήταν στα χρόνια του Μεγάλου Παγκουφίου
κι οι διώκτες τους, αμείλικτοι κι αβέλτεροι, συχνά
τους εξωθούσαν σ΄ έδρανα δικαστηρίου
όπου δεν καταλάβαιναν μήτε τα βασικά.

Ζητήσανε υποτιτιλισμό από τον γραμματέα
και γίναν όλοι μπάχαλο μέχρι τον Αρειο Πάγο.
Ως τα Χανιώτικα γι αυτούς εγράψανε τα Νέα,
και λύση ψάχνανε να βρουν με κάποιον μάγο.

Λύση δεν βρέθηκε, μα πούλησαν βιβλία
κι ανοίξαν ένα δρόμο στις επόμενες γενιές.
και κάπου εδώ τελειώνει, φίλοι μου,  η ιστορία
όταν πια δεν θα υπάρχουνε κουφοί – μήτε κουφές.


4/8/2013


*  Κατά άλλους, Μπόνι και Κλάιντ της κώφωσης


0

Villa Badessa

Παρασκευή, Αυγούστου 2nd, 2013

VILLA BADESSA

Ρωτήσατε περί των οικοσήμων,
αν έχω ευγενική καταγωγή.
Μεγάλε Δουξ (τριάντα παρασήμων),
ακούστε, η ιστορία μας είν’ αυτή:

Στο Libro Kolo d’ Oro ήμασταν πάντα
κι ήταν ο προ-προπάππους αρχηγός.
(λέγαν πως έφυγ’ απ’ τους Άγιους Σαράντα
και πέρασ’ απ’ την Κέρκυρα σαφώς).

Έποικοι υπήρξαμε (αυτό σημαίνει turi) –
γι’ αυτό και δεν μας θέλαν οι Ενετοί.
Είχαν δικό τους βιβλιαράκι (πρώτη μούρη
μες τα πορτραίτα οι ντόπιοι αρχηγοί).

Τότε ο μεγάλος Βασιλεύς της Ιταλίας,
της Νεαπόλεως μας πρόσφερε τη Γη
(κτήματα έδωσε και τίτλους ευγενείας
να ζήσουμε κοντά σε μια μονή).

Και να ‘μαστε, δυο αιώνες στην Pescara
με οικόσημο το κύπελλο, όπως λεν.
Μα έπαθ’ ο προπάππους μου λαχτάρα
κι άρχισε τη ζωή του απ’ το μηδέν.

Ιδέα τους μπήκε: να γυρίσουν στην Ελλάδα
αφήνοντας τα σπίτια, τα σκυλιά
κι από της Πάτρας το λιμάνι όλοι αράδα
στα κτήματα και τούτη τη φορά.

Λίγο έζησαν εις τον νομό Ηλείας
-δέκα οικογένειες που δεν ήθελε κανείς-
ώσπου θολώσανε τα ψήγματα ιστορίας
κι αρρώστησαν και χάθηκαν στη γης.

………………………………………

Μου είπατε, Αρχιδούκα, πως η ώρα
ήγγικεν: η ιστορία να ‘ρθει στο φως.
Μα ωστόσο, όταν γεννήθηκα – η σινιόρα-
μου είπαν: ο παππούς ήταν βοσκός.

2/8/2013

………………………………………………………………………………………..


Είναι χρόνια τώρα που αναζητώ την καταγωγή του επιθέτου μου. Φαίνεται πως υπάρχει σύνδεση με τη Νότια Ιταλία και πως κάποιοι πρόγονοι πιθανόν ήρθαν στην Ελλάδα την εποχή των πολέμων της Ιταλικής Ανεξαρτησίας, είτε επειδή ήταν με τον Γαριβάλδη, είτε επειδή ανήκαν σε μια από τις 13 οικογένειες που περιγράφει ο ιστορικός κ. Λεωνίδας Καλλιβρετάκης στο άρθρο του: «Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων, το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού». Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Σε κάθε περίπτωση ο δικός μου παππούς γεννήθηκε στο χωριό Χωμείριαννη (σημερινή Δάφνη) Φθιώτιδας, ψηλά στα Βαρδούσια και δεν φαίνεται να έχει άμεση σχέση με όλα αυτά. Η σπανιότητα όμως του επιθέτου, σε συνδυασμό με το ότι οι αλβανικές λέξεις Kolon = Κύπελλο και Turi = Έποικος θα μπορούσαν ίσως να συνθέτουν το επίθετο Kolonturi με οδήγησαν στο να γράψω το παραπάνω ποίημα. Ο κύριος Καλλιβρετάκης δεσμεύτηκε να ερευνήσει την πιθανή συσχέτιση, αν υπάρχει και γι αυτό τον ευχαριστώ δημόσια και του αφιερώνω το ποίημα.

Το αφιερώνω επίσης και στον ανεκδιήγητο πρώην συνεργάτη μου Μνησιβιάδη, ο οποίος διακατέχεται από ιστορικό μίσος έναντι της οικογένειάς μου και με καταδιώκει γραπτώς και προφορικώς από τη στιγμή που ανακάλυψε ότι οι οικογένειες Kolonturi και Mnisiviadi ήσαν αντίπαλες, χωρισμένες από αβυσσαλέο μίσος ήδη από την εποχή που διαβιούσαν αμφότερες στην ιταλική επικράτεια κατά τον 17ο αιώνα.


1

Καπουλέτοι και Μοντέγοι στο Libro Kolo d’ Oro

Παρασκευή, Αυγούστου 2nd, 2013
282815_10201726583467639_1918257277_n
Λάβαμε και δημοσιεύουμε για λόγους ηθικής τάξεως την απάντηση του ανεκδιήγητου Μνησιβιάδη:

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΟΥ:

Σινιόρα Κολοτούρου, σᾶς τὸ λέγω
μὲ πᾶσα εὐγένεια, καθὼς ἁρμόζει
σὲ ἕναν Καπουλέτο ἢ Μοντέγο
ποὺ πάνω ἀπ’τοὺς πληβείους του δεσπόζει:

Γι’ ἀντάρτες τὴν κρεμάλα ἐπιλέγω,
ὅμως ἐσᾶς ἡ ἀφέλεια σᾶς σῴζει,
τὸ θράσος σας βεβαίως καὶ τὸ ψέγω,
μὰ οἱ στίχοι σας μοῦ φάνηκαν γουστόζοι.

Νὰ ξέρετε πὼς ὡς ὑπήκοός μου
θὰ πρέπῃ νὰ μὲ σέβεστε καὶ ὅτι
στὴν χώρα μου τὸ κέντρο εἶμαι τοῦ κόσμου

κὶ ὁρίζω καὶ τὰ φῶτα καὶ τὰ σκότη.
Μή ῥίξετε ἐναντίον μου ἄλλο βέλος,
τῆς βασιλείας μου οὐκ ἔσται τέλος!

1/8/2013

Κι εδώ η δική μας ανταπάντηση:

ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ

Σοφία Σολομώντος με διακρίνει,
καθώς νηφάλια σκύβω στα γραπτά σας.
Ωστόσο, τα βαριά ανομήματά σας
εις την βασιλική καθίζουν κλίνη.

Και ποιος, ανάμεσό μας θα προκρίνει
- ζυγίζοντας χρυσά διαδήματά σας -
Ποιος σκύβει και φιλεί τα ενδύματά σας
και ποιος δηλώνει ανάξιος να σας κρίνει;

Ω, εγώ φτωχή αν γεννήθηκα σινιόρα
στην Νάπολη, στην Νότια Ιταλία
δεν θα υστερούσα μήτε απ’ τη Θεοδώρα

και θα ‘παιζα στα ίσια – ισοπαλία.
Μα τώρα, άνακτά μου Μνησιβιάδη –
με διάταγμα με ρίχνεις στο σκοτάδι.

2/8/2013

Ο κατάπτυστος αυτός, που υπέγραψε το βασιλικό διάταγμα εναντίον μας, μήνες πριν έγραφε τελείως άλλα:

Eμένα τὰ ποιήματά μου γιὰ τῆς τσάντας
δὲν εἶναι ἄξια τὴν θέσι καὶ τὸν θῶκο
μονάχα ἴσως κάποιος γύψινος ἀνδριάντας
στερεωμένος στὸ μνημεῖο μου μὲ στόκο
θυμίζει πὼς ἂν θέλουν τροβαδούρου
νὰ ἔχουν κάποιοι μετὰ θάνατον τὴν φήμη
ὀφείλουνε πρωτίστως Κολοτούρου
διαβάζοντας νὰ βγοῦν στὸ καλντερίμι
καὶ τότε ἴσως ἀπὸ μάρμαρο, ὄχι γύψο
νὰ ἔχουνε τὸ ἄγαλμα-γιατί νὰ τοὺς τό κρύψω;

Αλλά, ιδού, κυρίες και κύριοι, ιδού πόσο γρήγορα μεταστράφηκε η στάσις του όταν επληροφορήθη πως δεν έχουμε ευγενική καταγωγή ! Πλην, δεν γνωρίζει ο φτωχός πως στην πραγματικότητα διαθέτομεν κι εμείς οικογενειακές γαίες στην Villa Baddesa, έξω από την Νάπολη. Διαθέτουμε ήδη στα χέρια μας το διάταγμα, το οποίο και ερευνούν έγκριτοι ιστορικοί, απ’ όπου και μεταφέρω προς το παρόν τα κατωτέρω:

«Τεκμηριώνεται επίσης από επίσημα έγγραφα ότι ο βασιλιάς Κάρολος Γ της
Νεαπόλεως τους παραχώρησε πράγματι στις 4 Μαρτίου του 1744 μια
περιοχή που ανήκε κληρονομικά στη μητέρα του Ελισάβετ Φαρνέξε της
Πάρμας, με την προσδήκη δύο γειτονικών κτημάτων (Abbadessa και
Piano di Coccia), όπου και τελικά εγκαταστάθηκαν. Ο κεντρικός ναός
της Villa Badessa κτίστηκε δέκα χρόνια αργότερα, το 1754, και είναι
αφιερωμένος στην Παναγία την Οδηγήτρια (Tuttasanta Maria Madre
di Dio Odigitria)’»

Τελευταία προειδοποίησις, λοιπόν, Βαρωνέττε της συμφοράς! Η δική μας οικογένεια είναι γραμμένη στο Libro Kolo d’ Oro εδώ και αιώνες.

Εσείς, αγαπητέ, πόθεν έσχες τους βασιλικούς τίτλους; Ποιός εμπνεύσθη το οικόσημον; Ποιός σκότωσε την Βιλελμίνη Εράλη; Αληθεύει η φήμη πως πήρε δηλητήριο αυτοβούλως;

Θα επανέλθωμεν με περισσότερα στοιχεία λίαν συντόμως. Αυτός ο πόλεμος των δυο οικογενειών δεν θα λήξει εδώ, δεν έχει χυθεί αρκετό αίμα ακόμη…


0

A κύριε κύριε Ααρών Μνησιβιάδη

Πέμπτη, Αυγούστου 1st, 2013

ΜΙΚΡΗ ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΣ ΤΡΙΛΙΖΑ

A! κύριε, κύριε Mαλακάση,
ποιος τελευταίος θα γελάσει;
Κώστας Καρυωτάκης,
Μικρή ασυμφωνία εις α μείζον


A κύριε κύριε Ααρών Μνησιβιάδη,
η ύπαρξή σας όλη πίκρα και σκοτάδι

Φοράτε πάντα το παπιόν, το ημίψηλό σας,
γαλαζοαίματο θαρρείτε τον εαυτό σας
και περιφέρεστε με το ύφος φεουδάρχη
σ’ ένα βασίλειο που έχει παύσει, δεν υπάρχει.

Αναζητείτε επιμόνως κάποια Εράλη
-της Βιλελμίνης την αξέχαστη αγκάλη –
ή για ταξίδι να σας στείλει μια Ισαβέλλα
σε Νέα Γη, σε πυρετό χρυσού, σε τρέλα.

Δεν θα ησυχάσετε, Σωτήρα του Σωτήρος;
- των σταυροφόρων σε σας έλαχε ο κλήρος.
Ω! σταματήστε κοκορόμυαλε ιππότη
- τους ανεμόμυλους χτυπάτε, Δον Κιχώτη.

Αγαπητέ μου, μισαλλόδοξε Εβραίε,
περιπλανώμενε του πνεύματος Ιουδαίε
έχουμε πλέον σιχαθεί τη φεουδαρχία
και στην ομάδα μας κηρύσσουμε αναρχία!

A κύριε κύριε Ααρών Μνησιβιάδη,
ξεπαρεού απ’ την Τρίλιζά μας ως το βράδυ!


1/8/2013

1

Και τώρα που απ’ τ’ ανθρώπινα έχω πολύ αγχωθεί

Πέμπτη, Αυγούστου 1st, 2013

FROM HERE TO ETERNITY

Παράξενο, ο ήλιος έδυε, μα λες κι είχε σκορπίσει,
πεισματικά κομμάτια ρόδινα στον ουρανό
που δίνανε τη μάχη τους με προαιώνια μίση
και φαίνεται κερδίζανε. Κάτι επιβλητικό,

αξεπέραστο σαν θέαμα: ο ήλιος κι η Σαντορίνη.
Και τώρα που απ’ τ’ ανθρώπινα έχω πολύ αγχωθεί,
συχνά αναπλάθω νοερά τη φωτεινή γαλήνη
και την αιωνιότητα εκείνη που είχα δει.

Και το σβηστό το ηφαίστειο που κείτονταν μπροστά μου
ποιος ξέρει τι να σκέπαζε στις στάχτες του κρυφό -
και πόσοι τέτοιοι θησαυροί να κρύβονται κοντά μου
για να μου υπαγορεύουνε το αέναο μυστικό.

(1992)


0
Posted in Δικά μου |