Archive for Ιουνίου, 2013

Είμαστε οι προβολές μας, αναμφίβολα

Παρασκευή, Ιουνίου 28th, 2013

ΑΛΕΚΤΟΝ


Στον Μάρκο Π.


Είμαστε οι προβολές μας, αναμφίβολα.
Για να μιλήσω, εξάντλησα τις λέξεις -
και προχωρώ, σκορπίζοντας τα είδωλα
σ’ έναν καθρέφτη: πρέπει να διαλέξεις.

Ουρλιάζουνε τριγύρω τόσα στόμια,
τα βάραθρα που ανοίγοντ’ ολοένα –
εκεί που σμίγουν όμοια κι ανόμοια
και γίνετ’ ανδροθήλυκο, το Ένα.

Είμαστε οι προβολές μες τις οθόνες μας,
και κάπου κάπου πνίγοντ’ οι φωνές μας.
Στερούνται πια νοήματος οι εικόνες μας
και σβήνουν μες το άχρονο οι κραυγές μας.

Και λίγο χρόνο – λίγο χρόνο ζήτησα!
Δεν ξέρεις πως πυκνώνουν οι σκιές μου –
αν είσαι Ρήγας κι ειμ’ ακόμα  Ρήγισσα,
απ’ την αρχή την πρώτη λέξη πες μου.



28/6/2013

0

Nερό και ξίδι ενάντια σ’ όσους κυβερνάνε

Τετάρτη, Ιουνίου 12th, 2013

Istoria5

ΔΙΣΤΟΜΟ 2013


Κοπέλες απ’ το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι
Νίκος Καββαδίας,  Federico Garcia Lorca


Οι Γερμανοί πάλι ξανάρχονται, όπως πρώτα
κι ακούμε τώρα  Deutsche Welle, BBC.
Πέφτει το σήμα – και μαρκάρονται απ’ την μπότα
μες το σκοτάδι, καθώς σβήνουνε τα φώτα,
ο ένας ύστερ’ απ’ τον άλλον, οι σταθμοί.

Έχει ξεφύγει η κατάσταση απ’ τ’ όριο
κι έχει το Σύνταγμα τελείως καταλυθεί.
Η εικόνα σβήστηκε απ’ την παραμεθόριο
-  μήτε πομπό τώρα δεν βρίσκουμε, εγχώριο –
ως την Ομόνοια κι Αγία Παρασκευή.

Στη Σπάρτη κλείσανε ένα νοσοκομείο,
ένα στρατόπεδο θ’ ανοίξει – φυλακή.
Στη Μανωλάδα τα παιδιά: αντί σχολείο
να βγούνε στην παραγωγή και στο σφαγείο,
από νωρίς να δουν πως βγαίνει το ψωμί.

Είναι μια επίδειξη προς όσους ξενυχτάνε
όλα τα βράδια με τον Οργουελ, μανιακοί.
Κι όσοι κινήσαν και στο Δίστομο τραβάνε
νερό και ξίδι ενάντια σ’ όσους κυβερνάνε
πάλι προσφέρουν:  κι είναι πάντα Γερμανοί.


12/6/2013


0

Για χίλια χρόνια μάταια ξιφούλκησα!

Σάββατο, Ιουνίου 8th, 2013

971745_4314243353108_259304775_n

ΒΙΛΕΛΜΙΝΗ ΕΡΑΛΗ

Με τον τρόπο του Ααρών Μνησιβιάδη

Γυαλίζω θυρεούς, κρεμώ οικόσημα,
συναίσθηση έχω πλήρους Ιστορίας:
τα ποιήματά σας είν’ απλά γενόσημα
στη σκόνη της δικής μου Φεουδαρχίας.
Χρόνια διακόσια έχω ζήσει, ανείπωτα
με βασιλείς, μονάρχες, δυναστείες.
Κι είδα σε σκόνη άμετρη, στο τίποτα
συχνά να καταρρέουν οι Αποικίες.

Ανθίσανε του κόσμου τα βασίλεια
που χάθηκαν μια νύχτα των Κρυστάλλων –
εζήσανε οι ιππότες τόσα ειδύλλια
με δεσποσύνες, δέσποινες των άλλων.
Και ψάχνοντας για μιαν αγάπη επίγεια,
σε πόλεις βυθισμένες στο ημίφως
προχώρησα, κρατώντας κηροπήγια
και τείνοντας προς τον εχθρό το ξίφος.

Για χίλια χρόνια μάταια ξιφούλκησα!
Θαφτήκανε στη σκόνη τ’ άλογά μου
κι η Βιλελμίνη Εράλη μου είναι Δούκισσα,
ταγμένη εις τον Δούκα μ’ όρκους γάμου…
Επέσανε στη μάχη οι στρατιώτες μου,
κι έχασα εν μια νυχτί το φέουδό μου.
Παράφωνες της ποίησης οι νότες μου
καθώς ζητώ τον κόσμο τον δικό μου.

Τις νύχτες, μες το δρόμο της Βασίλισσας
πεζοπορώ, στις βίλες που ‘χω χάσει
κι εσείς, οι ταπεινοί αστοί κι οι φίλοι σας
του φεγγαριού μόνο προσέχετε τη χάση…
Δεν είναι μόνο ετούτο που με τάραξε,
είν’ η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων.
Είν’ η Ιστορία: σ’ έναν ύφαλο προσάραξε
απ’ όπου βλέπω την κατάπτωσι των όντων.


8/6/2013


0

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος

Σάββατο, Ιουνίου 8th, 2013

35200g-gustave_courbet_033

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ

Με τον τρόπο του Θάνου Γιαννούδη

Ο ποιητής – μου παν – μοιράζεται στα δυο,
μα εγώ, ο Γιαννούδης, χίλια δυο πάντα συγγράφω.
Είμ’ ένας άλλος – με πολύπλοκο εαυτό,
γι αυτό σας μοιάζω ζαλισμένος απ’ τον μπάφο,

από τ’ αψέντι κι απ’ τη ζάλη των καπνών
από κοκτέηλ κι απ’ τον πόλεμο του Οπίου.
Μου ανήκει τώρα η βασιλεία των Ουρανών
μες τα χαρτιά που μουντζουρώνω: φαρμακείου

φτάνει στη μύτη μου η οσμή, τη διαπερνά
και μεταφέρομαι ευθύς στο Βόρειο Σέλας…
Και ιδού το ποίημα, στον χωρόχρονο κυλά
και συγγενεύει πάλι η σκέψη μου της τρέλας

με λογικά άλματα, διασκελισμούς, γραμμές
που σχίζουν πάντα τη νοερή, των οριζόντων.
Και να, της ποίησής μου το καινοφανές,
που καταδείχνει, ως τα πέρατα των όντων

πόσο μακριά, βαθιά τραβάει ο συλλογισμός μου…
Μούσα μελαχροινή, την έμπνευσή σου δώσμου.


8/6/2013


0

Θάνος Καρυωτάκης

Παρασκευή, Ιουνίου 7th, 2013

θΚ

Σε συνέχεια του χθεσινού θέματος για τις αλληλεπιδράσεις των ποιητών, έχω να πω μια ιστορία. Πριν λίγο καιρό είχα γράψει ένα ποίημα για τον «αδερφό μου» στην ποίηση, Θάνο Γιαννούδη, και του το είχα αφιερώσει.

Πριν λίγες μέρες εκείνος έτυχε να διαβάσει ότι ο μικρός αδερφός του Καρυωτάκη λεγόταν Θάνος, και φυσικά ενθουσιάστηκε και έγραψε το ποίημα: «Θάνος Καρυωτάκης», πάνω στο μοτίβο του ποιήματος «Του αδερφού μου» που είχε γράψει ο ίδιος ο Καρυωτάκης. Κι έτσι ολοκληρώθηκε η αλυσίδα.

Το ποίημα του Καρυωτάκη θα το βρείτε παντού στο διαδίκτυο αλλά και εδώ (με τη φωτογραφία τη δική μου και του δικού μου αδερφού).

Οπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Θάνος: «ο Καρυωτάκης έγραψε ένα ποίημα για τον αδερφό του, στο οποίο, αν εξαιρέσουμε την αναφορά: «είσαι άντρας» όλο το υπόλοιπο μιλάει για τον εαυτό του.»

Ετσι κι εγώ, έγραψα αυτό το σύντομο εισαγωγικό σημείωμα για να μιλήσω για τις αδερφικές σχέσεις και τις εκλεκτικές συγγένειες στην ποίηση.

Το υπέροχο ποίημα «Θάνος Καρυωτάκης» θα το διαβάσετε εδώ στο μπλογκ του Θάνου.

Ακολουθεί το δικό μου:

ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ


παραγγελιά

Ειν’ αδερφός – και πάσχει από συμφόρηση
(ως είπανε) νοός και διανοίας.
Στων στίχων καταφεύγει τη συγχώρεση,
για τους γονείς αδέξιος νεανίας,

για τις κοπέλες π’ αγαπά – τις ΕΑΑΚίτισες –
γράφει τα βράδια και μπαλάντες και σονέτα.
Εχει για φίλες οικολόγες, νεοχίπισσες,
που τον τραβάν σε συναυλίες και μπαλέτα.

Εχω δεθεί στα μυστικά, μ’ όρκο της ποίησης
και τον προσέχω, να μην στρίψει το τιμόνι,
μην εκδηλώσει τα συμπτώματα της οίησης

σαν το τραγούδι των Σειρήνων τον κυκλώνει.
Μικρέ αδερφέ, η απειλή έλαμψε του κόσμου -
μες την πλατεία του Μαβίλη στίχους δώσμου.


* Στη φωτογραφία ο Θάνος Καρυωτάκης σε ποιητική διάλεξη στη δεκαετία του 70.





0

Μα εγώ χαμογελώ σαν θηλυκό

Παρασκευή, Ιουνίου 7th, 2013

Spider-Tattoo-for-Neck

O Θάνος Γιαννούδης, αδερφός και συμπαίχτης στην ποίηση (η σελίδα του εδώ), μετά από μια συζήτηση που είχαμε για τα ποιήματα «a la maniere de…» , όπου ο ένας ποιητής μιμείται το ύφος του άλλου, έγραψε το παρακάτω… Το δημοσιεύω και υπόσχομαι προσεχώς να μιμηθώ το εγχείρημα, όπως έκαναν και ο Καββαδίας με τον Καραγάτση (δείτε και εδώ και εδώ) και τόσοι άλλοι…


ΘΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΔΗΣ – ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ

Αυτή την ευρωπαϊκή φωνή μου
τήν χτίσανε με αίμα και μπετά.
Μέ βάλαν στη σκηνή σε ρόλο μίμου
και πάνω γυροφέρνουν ερπετά.

Ελπίζουνε σε φίνο κοκκαλάκι,
με αίμα μαζεμένο, διαλεχτό.
Τριγύρω συσσωρεύονται οι λάκκοι,
μα εγώ χαμογελώ σαν θηλυκό

μοιραίο, που πουλιέται στην πλατεία
για ψήφους, επιδόρπια κι ευρώ.
Ας είναι η κραυγή μου αμαρτία,
υπόσχομαι απ’ το ρόλο μου να βγω!

Ορκίζομαι στο μέλλον που μού γράψαν
να γίνω νυχτερίδα κι απειλή!
-Αμάν! Τα μηχανήματα ανάψαν!
Κατάδικοι, φωνάξτε τον Αλή…


0