Archive for Ιουλίου, 2012

Νίκος Γεωργόπουλος, Τελετές αμυήτων

Σάββατο, Ιουλίου 28th, 2012

teletes

Tελετές Αμυήτων

Στων Ερώτων τα κόκκινα χείλη
σιγοβράζουν ανέκφραστοι πόθοι
των εφήβων  στιγμές που τις κλώθει
μια ιστορία που την άρχισαν φίλοι.

Στα παιγνίδια της Ήβης  τ΄αθώα
τα αγγίγματα σ’ άγουρη σάρκα
- τελετές αμυήτων στα πάρκα -
σιωπές ανταλλάσουν αθρόα.

Με φαλλούς μαγεμένους χαράζουν
ατραπούς μυστικά σε αιδοία
τρυφερά, του πολέμου πεδία
καταχτούν, με κραυγές αλαλάζουν

ηδονής, και γλιστράνε σε βάθη
σιωπηλά και ερέβη του χρόνου
σε δυσπρόσιτα  μέρη του πόνου
που η ζωή αναπλάθει τα πάθη

και τους δένει με δόσεις θανάτου,
στα φθαρτά τους κορμιά σημαδεύει
- μια φωτιά που δεν σβήνει θεριεύει -
το βαθύ σκοτεινό άγγιγμά του.

Σε ένα άλεκτο σύμπαν φουντώνουν
ανειρήνευτα πάθη που θάλλουν
αναβλύζουν ποτάμια που πάλλουν
ουρανούς και στεριές ζευγαρώνουν

και πυρώνουν μ΄ανάσες το χώμα
ιδρωμένες στιγμές συνταιριάζουν
μια κραυγή να εκραγεί ετοιμάζουν
προσευχή Εραστών μες στο  στόμα

Ποιητών, που με φλόγες οργώνουν
- χέρσα σώματα  σκάβουν βαθιά
στης λαγνείας τους αρμούς σφαλιστά -
τα ένστικτά τους τ΄αρχαία λυτρώνουν.


Νίκος Γεωργόπουλος

τέλη Ιούλη 2012

2

Καρυωτάκης-Πολυδούρη 2009

Κυριακή, Ιουλίου 22nd, 2012

karyotakis-polydoyri

Γνωρίζω μια πολύ παράξενη ιστορία
- μα ίσως και να την έχω μόνο ονειρευτεί.
Όχι, δεν πέθανε, μου ‘παν, στη Σωτηρία
η Πολυδούρη, κάποιο Απρίλη, ένα πρωί.

Πρωτύτερα, ασφαλώς, δεν είχε αυτοκτονήσει
ο Καρυωτάκης, με μια σφαίρα στην καρδιά.
Εξοστρακίστηκε, όπως λεν, πριν τον χτυπήσει,
σε κάποιου δέντρου που ‘ταν δίπλα, τα κλαδιά.

Κι έπειτα, χάθηκαν τα ίχνη τους για χρόνια.
Θα ‘ναι σαράντα τώρα; Εξήντα; Εκατό;
Είπαν οι μύθοι πως θα ζήσουνε αιώνια,
μα θα το κρύβουν, θα ‘ναι απ’ όλους μυστικό.

Λένε, παντρεύτηκε στα σίγουρα η Μαρία
- κάποιον απ’ τους πολλούς, που είχε, θαυμαστές.
Τα πρώτα χρόνια, ήτανε όλο ευτυχία,
αλλά της λείπανε πολύ οι εραστές.

Έκαν’ ένα παιδί – δεν ξέρουνε -  ή δύο,
και ζει στου γάμου μια νοερή της φυλακή.
Τους στίχους θέλει ν’ απαγγέλει – το βιβλίο
δίπλα της το ΄χει, να θυμάται τον ποιητή.

Ο Καρυωτάκης, έχει πάει σε κάποια χώρα
του ονείρου – Πουέρτο Ρίκο, Κούβα, Αργεντινή,
Ουρουγουάη, Βραζιλία, που να ‘ναι τώρα;
Ή πάλι, επέστρεψε και στο έρμο του νησί.

Ανύπαντρος σαφώς – τι τα δεσμά του γάμου
περιφρονούσε, και γελούσε ειρωνικά.
Εκεί θα μάζευε κοχύλια, κόκκους άμμου,
θα φώναζε ύστερα ξανά στην ερημιά.

Επικοινώνησαν ποτέ μαζί; Ποιος ξέρει…
Ίσως και να ‘χαν βρει τον τρόπο, μυστικά
μηνύματα να στέλνουν, κάθε καλοκαίρι∙
σχέδια να καταστρώνουν, επιτελικά.

Είπαν: Αυτόν, τον καταδίωκε ένα πνεύμα
κι εκείνη, λογιζόταν γι’ άστατη καρδιά.
Τους είδαν κάποτε να ‘ναι κόντρα στο ρεύμα,
αλλά μαζί δεν κάναν, ούτε μια βραδιά.

Έτσι μου είπανε σ’ αυτό το παραμύθι,
- που μάλλον το ‘χω εξ ολοκλήρου ονειρευτεί:
Ότι η Μαρία καταπνίγει μες τα στήθη
κάθε κρυφήν επιθυμία, να ξεχαστεί.

Κι ο Καρυωτάκης; Όλο βρίσκεται στην άκρη
του βράχου, μόνος πάντα στο έρμο του νησί.
Τρέχει στα κύματα, ξανοίγεται στα μάκρη,
θαλασσοδέρνεται, μα δεν αυτοκτονεί.

(2009)

Σημείωση: Αυτό το ποίημα όσοι παρακολουθούν τη σελίδα ή τις παρουσιάσεις μου το γνωρίζουν καλά καθώς έχει δημοσιευτεί και απαγγελθεί πολλές φορές σε διάφορες εκδηλώσεις. Μου το θύμισε σήμερα, εξ αφορμής της επετείου της αυτοκτονίας του Καρυωτάκη (21 Ιουλίου 1928), στο facebook η Πόλυ Χατζημανωλάκη, που είχε την ευγενή καλωσύνη να το αναρτήσει μαζί με τη συγκεκριμένη φωτογραφία από την τηλεοπτική σειρά, αποσπώντας γύρω στα 150 «like». (πράγματι η φωτογραφία είναι πανέμορφη ! ) Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι, αν και το έχω περασμένο στη σελίδα μου δεν το πέρασα ποτέ στο μπλογκ και αποφάσισα να το αναρτήσω – σχεδόν μόνο για να έχω δικαιολογία να το συνοδέψω και εγώ με τη φωτογραφία αυτή! Ευχαριστώ την Πόλυ και όλους τους φίλους του facebook που τους άρεσε.


4

Σαν μια μαρμαρυγή μες την καρδιά μου

Τετάρτη, Ιουλίου 18th, 2012

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

σε δίκαιη μοιρασιά· κάποιος τυφλός
θ’ανέλαβε τον ρόλο διανομέα
και λάμπει της ζωής μου ο πακτωλός
Απόψε, στου Οκτώβρη τις εννέα
Ααρών Μνησιβιάδης, Γενέθλια 2011

Τ’ όραμα της ζωής μου ένας τυφλός
το πρόβαλλε μπροστά στον προβολέα.
Στο τρίτο το κουδούνι ένας κουφός
με βιάση είχε σηκώσει την αυλαία.
Ο σκηνοθέτης, χρόνια ήταν τρελός
κι είχε προσλάβει αυτιστικό υποβολέα.

Στο έργο της ζωής μου ο ηθοποιός
παρουσιάζει αιφνίδιες παραλύσεις
κι οι ιστορίες δεν εκτυλίσσονται στο φως
-υπόγεια δράματα που δεν σηκώνουν λύσεις-
κι είναι μονότονος της θλίψης ο λυγμός
κι ένα βασανιστήριο οι αναμνήσεις.

Στα χρόνια της ζωής μου ο σκοπός
μια φέγγει και μια χάνεται μπροστά μου
σαν να ‘ναι στην ομίχλη του κρυφός
σαν μια μαρμαρυγή μες την καρδιά μου.
Φάρος που λάμπει – στο λιμάνι Κολοσσός-
και σβήνει, στα σκοτάδια τα βαθιά μου.

18/7/2012

2

Νίκος Γεωργόπουλος, Οδυσσείς

Κυριακή, Ιουλίου 15th, 2012

od2

ΟΔΥΣΣΕΙΣ1


Και ποιος αυτός;
η κυριολεξία του πεπρωμένου!
Δημήτρης Αρμάος
«Βίαιες Εντυπώσεις»

Τον Οδυσσέα  θυμάμαι γι΄ αρχηγό
από μικρός να θέλει να διατάζει
να προκαλεί συχνά τον θαυμασμό
χωρίς αυτός κανέναν να θαυμάζει.

Ο άλλος δίπλα  φεύγει στο στρατό
καλό παιδί και πάντα μετρημένο
στα όνειρά του με στόχο και σκοπό -
τον λέγαν κι οι γονείς προσγειωμένο.

Πιο μέσα με τα φουντωτά μαλλιά
ο αστείος τύπος, που πάντα ξεχωρίζει
τα όνειρά του πάντοτε ταξίδευαν ψηλά
μα ο ίδιος τα φτερά τους ψαλιδίζει.

Στην πίσω την μεριά αριστερά
ένας ψηλός αδύνατος μου γνέφει -
του γέρου του πατέρα τη δουλειά
από νωρίς ετάχθηκε να τρέφει.

Να, βλέπω και το γιο του βενζινά
που από μικρός σε ενήλικα προήχθη2
ψηλός, ογκώδης, να γελάει τρανταχτά
“γιατί η πουτάνα” λέει “προσεβλήθη!”

Σιμά του, ο πιο καλός ο μαθητής
από την τάξη επιμελής και στη ζωή του
πάτερ φαμίλιας και καλός καθηγητής
χωρίς μια έκπληξη στην ήσυχη ροή του.

Στο κάτω άκρο στα δεξιά ο Κούνγκ Φού
που στα κενά για χαρτζιλίκι θα σερβίρει -
δεν έμαθα αν την έκανε ποτέ γι αλλού
τον δαίμονά του αν εκείνος παρασύρει

Πίσω κρυμμένος ένας με γυαλιά
με υφάκι πονηρό αυτοσχεδιάζει -
τα θύματα της σκανδαλιάς του να μετρά
να σπρώχνει, να φωνάζει, ν΄ αυθαδιάζει.

Τούτος πάνω στην άκρη στα δεξιά
θυμάμαι πέρναγε τις τάξεις με το ζόρι
τον ξαναείδα με τα ρούχα του κομψά
φορώντας μάσκα να με ψάχνει στο βαπόρι.

Είν’ ένας κάτω – δεν θυμάμαι και πολλά
στην κάτω την σειρά, φοράει φόρμα
καλή μπαλίτσα και καλός στα πρακτικά -
η ανάμνηση αυτή δεν έχει χρώμα.

Δίπλα μου βλέπω μια φιγούρα γελαστή
καλοσυνάτη – πάντα έτσι τον θυμάμαι
μετά μπερδεύτηκε με την μαναβική
«αν και θα φύγει», απαντά, σαν τον ρωτάμε.

Όσο για εκείνον που φωνάζαμε «νινί»
τράβηξε ανήφορο τον κόσμο να αλλάξει
την μπάλα ξέχασε και την ζωγραφική
και τις ιδέες του ξεχνά να κάνει πράξη.

Και εγώ στο τέλος, άκρη αριστερά
πριν τριάντα χρόνια στη φωτογραφία
πολλές πληγές και τραύματα ανοιχτά
ζωής, που τρυφερά επουλώνει η Σοφία.

———————————————————————-

Οδυσσέας ένα…Οδυσσέας δυο…Οδυσσέας τρία…πρώτη λυκείου…δεκαπέντε, δεκαέξι χρονών παιδιά…τριάντα χρόνια πίσω…στο προαύλιο του 4ου…με το 25ο δημοτικό φόντο… για κάποιους από εμάς αυτή η πρώτη Λυκείου υπήρξε και η τελευταία στην κανονικότητα…εγώ στο Νυχτερινό…ο άλλος σχολή υπαξιωματικών…ο τρίτος τα παράτησε… Οδυσσείς λοιπόν…ένα στιχοπλόκι3 αναμνήσεων…με πραγματικά παιδιά…με ανθρώπινους χαρακτήρες…εδώ συναντάς τον νάρκισσο, τον βολεμένο, τον υπερόπτη, τον λαϊκό, τον ρεαλιστή, τον επιμελή, τον απρόβλεπτο, το λαμόγιο, τον «δεν θυμάμαι καλά», τον καλοσυνάτο, τον επαναστάτη, τον ταλαίπωρο (αφορά τον εαυτό μου αλλά έχετε κάθε δικαίωμα να με στολίσετε4)…ένας για κάθε χαρακτήρα…αλλά και όλοι στην πορεία να δανειζόμαστε στοιχεία και από τους άλλους και να εξελίσσουμε το «είδος» μας…σήμερα τριάντα χρόνια μετά, με πολλά φίλτρα αλλοίωσης και ανασύνθεσης της μνήμης… φίλτρα όπως είναι το  φίλτρο της αδιαφορίας, το  φίλτρο της επιτυχίας, τα  φίλτρα του φθόνου και της ζήλειας, το  φίλτρο του πείσματος, το φίλτρο της μαλακίας (με την κλασσική παραδοσιακή έννοια), το φίλτρο της ωριμότητας (αστειεύομαι φυσικά), το φίλτρο της κούρασης και των ευθυνών …αλλά και τα φίλτρα της  αγάπης, της φιλίας και του ρομαντισμού για κάποιους…τριάντα χρόνια μετά λοιπόν οι Οδυσσείς συνεχίζουν…μέχρι να βρουν την Ιθάκη τους…που κάποιοι -νομίζουν ότι- την έχουν βρει…κάποιοι δεν θέλουν να την βρουν γιατί -λένε ότι- γουστάρουν το ταξίδι…και κάποιοι -πιο ψαγμένοι- γνωρίζουν πως δεν υπάρχει Ιθάκη…καλή συνέχεια σύντροφοι στην Χώρα των Λωτοφάγων…

Σημειώσεις:

1.    Ομάδα μαθητών που την έμπνευσή της είχε ο Πέτρος Α. Τα μέλη είχαν ονόματα όπως Οδυσσέας ένα, Οδυσσέας δύο κλπ. Σκοπός της ομάδας η απόλαυση της ηλικίας. Σε κάποιους κόστισε την τάξη.
2.    Ορφάνεψε μικρός από πατέρα και για αυτό μεγάλωσε γρηγορότερα.
3.    Η δική μου κατηγοριοποίηση για να μην μπερδέψω τους ανθολόγους
4.    Σας θυμίζω ότι στην δευτέρα γυμνασίου με «στόλισαν» με Κοσμία Διαγωγή γιατί δεν άρεσε το ποίημα μου στην φιλόλογο (αλλά η ίδια δεν μου το επέστρεψε ποτέ).

Γεωργόπουλος Νίκος
Ιούλιος 2012


2