Archive for Ιουνίου, 2012

Τρίλιζα

Σάββατο, Ιουνίου 16th, 2012
triliza075
To e-book το βρίσκετε και το διαβάζετε όλο πατώντας πάνω στην εικόνα σε αυτή τη σελίδα:
κι εδώ το pdf

http://www.vakxikon.gr/images/stories/ekdoseis/triliza.pdf

To 1991 τρεις, νέοι τότε, ποιητές, ο Ηλίας Λάγιος, ο Διονύσης Καψάλης και ο Γιώργος Κοροπούλης εξέδωσαν τη συλλογή Tριώδιο από τις Εκδόσεις Άγρα. Επρόκειτο για ένα βιβλιαράκι 11 μόλις σελίδων, με ένα ποίημα (μια μπαλάντα) του καθενός. Η κίνησή τους ήταν καθαρά συμβολική, για να δείξουν πως η έμμετρη-ομοιοκατάληκτη ποίηση δεν σταμάτησε ποτέ να γράφεται, παρά την επικράτηση του ελεύθερου στίχου.

Σήμερα, μετά από είκοσι και πλέον έτη και αφού με την ποιητική ανθολογία Νέοι ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό (ανθολόγοι: Κώστας Κουτσουρέλης και Σοφία Κολοτούρου) αποδείξαμε περίτρανα ότι η έμμετρη ποίηση συνεχίζει και θα συνεχίζει να γράφεται, θελήσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στους τρεις αυτούς ποιητές, και ειδικότερα στον εκλιπόντα Ηλία Λάγιο.

Γι’ αυτό μαζευτήκαμε και φτιάξαμε μια νέα συλλογή που την ονομάσαμε Τρίλιζα και περιέχει τρία ποιήματα από τον καθένα μας (τετράστιχα, σονέτα και μπαλάντες). Η ιδέα της συλλογής γεννήθηκε ένα βράδυ στο διαδίκτυο, εκεί όπου γνωριστήκαμε και οι τρεις μας μέσω της ποίησης και της λαχτάρας μας να διαβάζουμε τους νέους ήχους στο παμπάλαιο νερό. Kαι τι άλλο είναι η ανάγκη μας να γράφουμε και να εκδίδουμε, σε πείσμα των καιρών, παρά ένα πνευματικό διαδίκτυο που μας συνδέει;

Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως τη φίλη Μαρία Τζαμπούρα που με τα σχέδιά της έδωσε χρώμα και μορφή στο εξώφυλλο, όπως και τον Νέστορα Πουλάκο και όλη την ομάδα του Vakxikon.gr που μας έδωσαν την υλικοτεχνική υποδομή για να εκδώσουμε τους στίχους μας σε ένα όμορφο βιβλίο.

Ελπίζουμε η συλλογή μας να βρει ανταπόκριση και σε άλλα ανήσυχα μυαλά, που θα αγαπήσουν και θα συνεχίσουν το έργο μας κι ελπίζουμε να μην χρειαστούν άλλα είκοσι έτη μέχρι να μας βρει το επόμενο πρωτάκι του ΦΠΨ, με τα δακρυσμένα μάτια, για να μας δώσει τους στίχους του.


Θάνος Γιαννούδης
Σοφία Κολοτούρου
Ααρών Μνησιβιάδης
3

Οι πόρτες έκλεισαν – παρέδωσα κλειδιά

Πέμπτη, Ιουνίου 14th, 2012

ΔΥΟ ΣΤΙΧΟΙ – ΠΡΟΣΕΥΧΗ

O,τι κι αν κάνω, ό,τι έκανα είναι λάθος,
κάθε προσπάθεια καταλήγει στο κενό.
Μετέωρη πάντα, σ’ έναν άγνωστο ουρανό
την μέσα άβυσσο, π’ ανοίγεται, φθονώ –
να την κατρακυλήσω ως το βάθος.

Ο,τι κι αν είπα ή έγραψα δεν μένει
μήτε κρυφό – ούτε δυο στίχοι-προσευχή.
Στο χώμα φεύγουν και κυλούν με τη βροχή
μες τον αέρα αντιλαλούνε, σαν κραυγή
και με διαλύει πάντα η Ειμαρμένη.

Ο,τι κι αν σκέφτηκα, κομμάτια έχει γίνει
που διασκορπίστηκαν σ’ εκτάσεις αχανείς
κι όσο κι αν ούρλιαξα δεν μ’ άκουσε κανείς
και συνεχίζω από τότε, ημιθανής
μόλις να σέρνομαι, απ’ το πάτωμα ως την κλίνη.

Ο,τι κι αν πόθησα, λαχτάρισα, του ανέμου
ύστατο σκόρπισμα στην τελευταία βραδιά.
Ο χρόνος τέλειωσε – σημάδι στην καρδιά.
Οι πόρτες έκλεισαν. Παρέδωσα κλειδιά
κι ας υποθέσουμε δεν έζησα ποτέ μου.

13/6/2012

2

Μαύρο σκοτάδι

Σάββατο, Ιουνίου 9th, 2012

“…Το στόμα σου άνοιξέ το, ρούφα τώρα,
σταγόνα μην αφήσεις! – Όλο, να σε κάψει…
Έτσι γαμάει (πουτάνα) αυτή η χώρα.
Θέλεις δεν θέλεις, πλέον η δράση σου θα πάψει… ”
Σ. Κ., Κωνσταντίνα Κούνεβα


ΜΑΥΡΟ ΣΚΟΤAΔΙ


Eίδαμε πια και στην οθόνη αυτή τη χώρα
ποιος τη γαμάει, πως εκρήγνυται το μίσος.
Μέχρι τα χτες, μισή ελπίδα είχαμε ίσως –
τώρα αμετάκλητα μας παίρνει η κατηφόρα.

Τώρα αμετάκλητα μας παίρνει η κατηφόρα
κι η Ελλάδα σπρώχνεται στο χείλος του Εμφυλίου.
Δεν θα επιζήσουμε. Σαν μια έκλειψη ηλίου
μας σκέπασε η Ιστορία, ανθρωποβόρα.

Μας σκέπασε η Ιστορία, ανθρωποβόρα
κι οι πιο αδύναμοι, σαν νεκροζώντανοι ήδη
έχουμε χάσει από χέρι το παιχνίδι.
Το φόβο μόνο μας απένειμε η Πανδώρα.

Το φόβο μόνο μας απένειμε η Πανδώρα.
σε λίγο πια θα ξαναγίνουμε Συρία –
και μας εμπαίζουν, δήθεν “κρίση κι ευκαιρία”,
δήθεν το μέλλον θα μας φέρει πλούσια δώρα.

Δήθεν το μέλλον θα μας φέρει πλούσια δώρα,
αν τώρα παίξουμε σε πρόγραμμα στημένο.
Σαν νεκροζώντανη, ελπίδα δεν προσμένω,
κοιτάζω μόνο στην οθόνη αυτή τη χώρα –

ν’ αποσυντίθεται διαρκώς… ώρα την ώρα…

8/6/2012


1

Ποιητές VS Συγγραφείς

Δευτέρα, Ιουνίου 4th, 2012

ΠΟΙΗΤΕΣ VS ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Οι συγγραφείς,
θέλουν να βάλουν τάξη
σ’ ένα χαώδη κόσμο.

Γι’ αυτό συνθέτουν ιστορίες,
άλλοτε περισσότερο
άλλοτε λιγότερο
σαφείς και ολοκληρωμένες.

Για να ξορκίσουνε
το φόβο του θανάτου
και να δώσουν τέλος
σε ιστορίες ανθρώπινες
που σταματάνε ξαφνικά.

Ωστόσο οι ποιητές,
ψάχνουν κυρίως για το νόημα της ζωής
και δεν συνθέτουν ιστορίες.
Τις ραγίζουν.


5/ 2/ 2004

1