Archive for Νοεμβρίου, 2011

Εδώ είν’ Ευρώπη -μες το χάρτη να το!

Σάββατο, Νοεμβρίου 26th, 2011

 

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΧΡΙΡ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στο μυαλό είναι ο στόχος,
 το νου σου, ε;
Κατερίνα Γώγου

Πλατεία Ταχρίρ και πέφτει η πρώτη σφαίρα
στο μάτι το δεξί του Αχμάντ Χαράρα.
Πλατεία Συντάγματος, πασίχαρη ειν’ η μέρα,
οι νέοι τραγουδούν με μια κιθάρα.

Ειν’ υπανάπτυκτοι στην Αίγυπτο εκεί κάτω,
δεν έχουν – σαν εμάς – δημοκρατία.
Εδώ είν’ Ευρώπη -μες το χάρτη να το!-
με δικαιώματα, με κάθ’ ελευθερία.

Εκεί στα μάτια σημαδεύουνε, το νου σας!
Κουράγιο φίλοι μας από τις πέρα χώρες…
Το χέρι πιάστε εσείς του διπλανού σας
και δείξτε του συμπόνοια όλες τις ώρες.

Πλατεία Ταχρίρ, ο Αχμάντ το φως του χάνει,
καθώς χτυπιέται τ’ άλλο μάτι, αριστερά.
Σε μας εδώ, ο απόηχός του φτάνει,
δεν μας αγγίζει… Είν’ όλα τόσο μακρινά.

Αλλ’ ο Μανώλης ο Κυπραίος ξεπροβάλλει
απ’ τις πλατείες του κόσμου, μέσα στον καπνό –
χειροβομβίδα του ‘χουν ρίξει στο κεφάλι,
στο Σύνταγμα: τον άφησαν κουφό.

 

25/11/2011

 

 

1

Τους φόρους μου πληρώνω: τη Δεκάτη

Τετάρτη, Νοεμβρίου 23rd, 2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – V

Θυμίζω νεκροζώντανο. Οι Πιλάτοι
σε Φαρισαίους με στέλνουν, Γραμματείς,
με σφράγγισαν στα χέρια και στην πλάτη
μ’ ενδείξεις αβουλίας κι υποταγής.

Τους φόρους μου πληρώνω: τη Δεκάτη,
το σπίτι μου, την κατοχή της γης –
τις νύχτες αγρυπνώ, δεν κλείνω μάτι,
καθώς με ζώνει μια αίσθηση απειλής.

Η σκέψη έχει παγώσει κι είναι κάτι
επίμονο στο νου μου, που γυρνά,
σαν φάρσα ή μια μόνιμη αυταπάτη

πως – κάπως – όλα θα ‘φτιαχναν ξανά.
Στην πλάτη μου όμως νιώθω το σημάδι
και γύρω μου είναι νύχτα και σκοτάδι.

23/11/2011

0

Τ’ αεικίνητο κορίτσι-μπαταρία

Τετάρτη, Νοεμβρίου 23rd, 2011

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΠΑΤΑΡΙΑ

Στην Όλια Λαζαρίδου

Απόψε κατεβήκαν οι αγγέλοι
- λευκή και παγωμένη κιμωλία,
λυμένα τα μαλλιά, χυμένα μέλη -
και μ’ έμπλεξαν σε ξένη ιστορία.
Μες τη σκηνή, σαν βρέφος, τον Ηλία
τον έχει φέρει μες το κείμενό της
τ’ αεικίνητο κορίτσι-μπαταρία
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

Τη βλέπω, με το φως που όλο αλλάζει
στα πράσινα και τα χρυσαφικά της,
εικόνες απ’ το εξήντα να μοιράζει
απ’ την παλιά Αθηναίικη γειτονιά της
- τα ψηλοτάκουνα οδηγούν τα βήματά της
κι η μουσική τραβάει το θίασό της -
ν’ αποκαλύπτει στο κοινό τα μυστικά της
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

Αναχωρούν και φεύγουν λυπημένοι
οι φίλοι, η οικογένεια, οι γνωστοί της
και γίνοντ’ άσπροι αγγέλοι αγαπημένοι,
μ’ ένα φτερό σαν μόνη θύμισή της,
με μια φουρκέτα, ένα μαντίλι στην ψυχή της,
για να ‘ρχονται μονάχα στ’ όνειρό της.
Μα πάλι τους καλεί με τη φωνή της
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

Απόντες φίλοι, το κορίτσι-μπαταρία
σας κάλεσε, σ’ αυτό το σπαραγμό της,
απόψε για να πείτε μια ιστορία
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

21/11/2011

Για την παράσταση «το κορίτσι μπαταρία» της Ολιας Λαζαρίδου μπορείτε να δείτε πχ το κείμενο του Αρη Δαβαράκη, εδώ (προλαβαίνετε να την παρακολουθήσετε, θα παιχτεί και τις επόμενες 2 εβδομάδες).

0

Νίκος Γεωργόπουλος, πτώση

Σάββατο, Νοεμβρίου 12th, 2011

falling
Πτώση

“Σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση”
Μότο της ταινίας «Το Μίσος» (La Haine/Hate ) του Ματιέ Κασοβιτς

Σώμα, αδύναμος, νωθρός
σκιά που  χάνεται στο φώς
στο παρελθόν σου…

Μόνος, να κλώθεις συμβουλές
για ήρεμες πτήσεις χαμηλές
στον εαυτό σου….

Στροφή, στα πίσω να κρυφτείς
σταγόνες δόξας να γευτείς
στον θρίαμβό σου…

Μνήμη, που φεύγει στα κλεφτά
λάθη που θα ‘κανες  ξανά
στο θυμικό σου…

Γέλια, που μοιάζουν με κραυγές
εφόδων μάχης ιαχές
στο όνειρό σου…

Κλάμα, που σχίζει την σιωπή
πληγή ακόμα ανοιχτή
στο πρόσωπό σου…

Δίνη, που ήσυχα γλιστράς
σημάδια άδηλης χαράς
στο είδωλό σου…

Τέλος, απέριττο λευκό,
παίζει  μονότονο σκοπό
στην κάθοδό σου!

Γεωργόπουλος Νίκος
Φθινόπωρο 2011

1

Ανάμεσα στα “πες του” και τα “πες τους”

Παρασκευή, Νοεμβρίου 4th, 2011

ΠΕΣ ΤΟΥΣ – ΠΕΣ ΤΟΥ – ΠΕΣΕ !

-Πες τους θα γίνει δημοψήφισμα εν τέλει
κι απείλησε να βγείτε απ’ το ευρώ.
-Πες του δεν δίνουμε το βάζο με το μέλι,
θα διώξουμε κι εσένα απ’ αρχηγό.

-Πες τους πως σε στηρίζω, μη φοβάσαι
κι η Ευρώπη σαν μπουρλότο θα καεί.
-Πες του πως θα σε βρούμε όπου και να ‘σαι
κι η Ελλάδα σου μονάχα θα χαθεί.

-Πες τους, το ΔΝΤ θα βάλει όλους τους όρους,
θα τους τσακίσουμε, όπως τον Στρως Καν.
-Πες του, θ’ αυξήσουμε τους τόκους και τους φόρους –
να φτάσει ο λαός σας στο αμάν.

-Πες τους πως κουμαντάρει το δολάριο
και τραπουλόχαρτα θα γίνουν τα ευρώ.
-Πες του ν’ αλλάξει τώρα το τροπάριο,
αλλιώς θα πέσει η Ελλάδα στο κενό.

…Κι ανάμεσα στα “πες του” και τα “πες τους”
πνίγονται των Ελλήνων οι κραυγές τους…

 

4/11/2011

 

0

Σαν πρόβατο οδηγούμαι σε σφαγή

Πέμπτη, Νοεμβρίου 3rd, 2011

 

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – IV

Θυμίζω νεκροζώντανο. Εχω φτάσει
από καιρό στην άβυσσο του νου –
τα γεγονότα μ’ έχουν ξεπεράσει
κι υφίσταμαι τον τρόμο του κενού.

Θ’ αντέξω τον ατέλειωτο χειμώνα,
το κρύο, με κομμένο και το φως;
Πως, νηστικός, να ρίχνομαι σ’ αγώνα
και να πεινάνε τα παιδιά μου, πως;

Σαλεύει ο νους μου, δεν καταλαβαίνω –
λένε για πόλεμο στη ζώνη του Ευρώ.
Χτυπάει το δολάριο, φρενιασμένο
κι ανήμπορος στη μέση είμ’ εγώ.

Εγώ ήθελα δουλίτσα και φαγάκι,
μια ήσυχη και ταπεινή ζωή –
κι ετούτοι θα μ’ αρπάξουν σε λιγάκι
σπίτι, αξιοπρέπεια και τιμή.

Δεν ξέρω πια τι βγάζουνε σαν νόμους,
δημοψηφίσματα και πρόωρες εκλογές.
Μου είπανε να βγούμε όλοι στους δρόμους,
ν’ αντισταθούμε στους κατακτητές.

Αλλά δεν ξέρω οι Καλοί ποιοί να ‘ναι
και ποιοι οι Κακοί – για να τους πολεμώ.
Καλοί, Κακοί, αυτοί που κυβερνάνε,
γνωρίζω πως τους ψήφισα κι εγώ.

Στ’ αλήθεια τα ‘χω παίξει κι εν συγχύσει
σαν πρόβατο οδηγούμαι σε σφαγή.
Το σύστημα και πάλι θα κερδίσει –
εκτός κι αν ξεχειλίσει πια η οργή.

 

3/11/2011

 

1

Η δόση, η δόση, η δόση, μες τη φλέβα

Πέμπτη, Νοεμβρίου 3rd, 2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – ΙΙI

Θυμίζω νεκροζώντανο. Η δόση
στις φλέβες στάζει, μέσα στον ορό.
Θεέ μου, η αγωνία πια θα τελειώσει,
θ’ αντέξω, δεν θ’ αντέξω, θα χαθώ;

Σα να ‘μαι σ’ ένα ακίνητο κρεβάτι
νοσοκομείου, μ’ όνειρα κραυγές  –
δεν γίνεται, θα βλέπω εφιάλτη,
του τοίχου ψηλαφίζοντας γωνιές.

Η δόση, η δόση, η δόση, μες τη φλέβα -
να κλείνει η κάνουλα, να μένω στο κενό.
Τρενάκι τρόμου, ανέβαινε-κατέβα,
μου ψαλιδίζουν κι άλλο το μισθό.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Μετράω
νούμερα, χρόνια, ένσημα, εισφορές –
να φύγω από τη χώρα; που να πάω;
Μεγάλωσα, μακρύναν οι σκιές.

Στο δρόμο θα ορμήσω και στα χάη,
το ζόφος να γλυτώσω το βαθύ.
Η χώρα δεν πεθαίνει, αγκομαχάει
και τρέμει την επόμενη στροφή.

3/11/2011

0

Πρόσκληση στο Ρουφ

Τρίτη, Νοεμβρίου 1st, 2011

Final_Invit_PRINT2

0