Archive for Απριλίου, 2011

Φευγαλέα – Μνήμη Αννας Περιστέρη

Τετάρτη, Απριλίου 20th, 2011

Το έγραψα πέρσι διαβάζοντας την υπό δημοσίευση συλλογή «Φευγαλέα» της Αντειας Φραντζή (που κυκλοφόρησε τελικά πριν από λίγες μέρες). Εχθές βρισκόμουν στην εκδήλωση – παρουσίαση της συλλογής, όταν ανακοίνωσαν το μαντάτο… Η Αννα Περιστέρη είχε ήδη «φύγει». «Επέταξε η ψυχή, το περιστέρι», θα ‘γραφε αναμφίβολα ο Ηλίας Λάγιος, αν δεν είχε φύγει κι εκείνος πεντέμιση χρόνια πριν… Κι εγώ μένω πίσω να μετράω απουσίες. Ο κύριος Χρήστος Παπουτσάκης, ο Ηλίας Λάγιος και τώρα η Αννα Περιστέρη. Προσπάθησα να γράψω κάτι για την Αννα σήμερα, κάτι ολοδικό της, μα ίσως είναι ακόμα νωρίς. Ξέρω πως πια δεν θα ξαναπάρω μήνυμα που με προσοχή και ευγένεια να με ρωτάει για το Παμπάλαιο νερό – που το ‘χε αγαπήσει -, ξέρω πως δεν θα την ξαναδω, να την αγκαλιάσω όπως την αγκάλιασα τον Ιούλη, στην εκδήλωση του Δημήτρη Αρμάου, στον ίδιο ακριβώς χώρο των εκδόσεων Υψιλον όπου έμαθα το νέο… Μια αγκαλιά πολύ ζεστή, γιατί κι εκείνη γνώριζε, αλλά κι εγώ, πως είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Αφιερώνω λοιπόν το «Φευγαλέα», από κοινού στην κυρία Αντεια και την Αννα, μια και έτσι το θέλησε η τύχη. Καλή αντάμωση, Αννα… στην ξαστεριά…

ΦΕΥΓΑΛΕΑ

Στην Άντεια Φραντζή και στη μνήμη της Αννας Περιστέρη

Μαζεύει τα γραπτά της. Είν’ η αυλαία
σαν να ‘χει πέσει – μι’ απαλή κουρτίνα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα.
Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.

Ξεσπάει ανεμοθύελλα κι ο αγέρας
αγαπημένους παίρνει μακριά.
Μια πένθιμη πλεγμένη Αποκριά
το γαϊτανάκι ετούτης της ημέρας.

Οι απόντες την κυκλώνουν σαν Στεφάνι
ως στέκεται στη μέση, σ’ ένα δέντρο.
Η μνήμη, το χαμένο είναι κέντρο.
Εκείνος που αγαπάς πώς να πεθάνει;

Οι ώρες ψιθυρίζουν τ’ όνομά του.
Παντού και πάντα είν’ ωσεί παρών –
στον κύκλο των χαμένων ποιητών
κι οι σύντροφοι γερτοί στην αγκαλιά του.

Οι στίχοι – τα αγέννητα παιδιά τους –,
πειθήνια μένουν μέσα στο βιβλίο,
που γράφει για των φίλων τους το βίο,
τις σκέψεις τους ακόμα, τα όνειρά τους.

Το Κύμα του καιρού τους καταπίνει
κι ανάκατα τους φέρνει στην ακτή.
Πρόσωπα σε μυστήρια Τελετή
όσοι έφυγαν κι όσοι έχουν απομείνει.

———————————————–

Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα,
σαν να ‘χει πέσει  μι’ απαλή κουρτίνα.
Μαζεύει τα γραπτά της – είν’ η αυλαία.

 

2

Σε μια πατρίδα που συντρίβει τα μυαλά

Δευτέρα, Απριλίου 18th, 2011

Μέρα τη μέρα θά ’ρχονταν η Επανάσταση
και περιμένοντας πέρασαν χρόνια
κι όμως σ’ το λέγαν οι γονείς σου: «άσ’ τα συ
πάντα θα βρίσκονται στον κόσμο άλλα κωθώνια».
Mανόλης Αναγνωστάκης (Μανούσος Φάσσης), Fair Play

Για πάντα νέοι κι αν προσπάθησαν να μείνουν 
H Ιστορία δεν μπορούσε να σταθεί
Βαθιές ρυτίδες, μα το τραύμα πιο βαθύ
Στο τέλος τίποτα δεν μπόρεσαν να γίνουν
Γιάννης Δούκας, Γέροι της Σιδώνος

 

ΧΑΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΣΙΔΩΝΟΣ

Στον Γιάννη Δούκα

Στρίβω το νόμισμα και μια Πολυτεχνείο
μου βγαίνει κι ύστερα της κρίσης η γενιά.
Εμείς στη μέση, μας συνθλίψανε κι οι δύο:
κάλπικη ανάπτυξη μας τάξαν ως παιδιά.

Μικροαστοί μας μεγαλώσανε και μ’ άχτι
μας  είπαν “διάβαζε να πας πολύ μπροστά”.
Σπουδές τελειώσαμε και βρήκαμε τη στάχτη-
σαράντα χρόνια, ξεφτισμένα ποσοστά.

Τώρα διαβάζοντας τους φίλους της Σιδώνος,
ακούμε πάλι τις κραυγές τους καθαρά.
Των επιγόνων τους η απόρριψη κι ο πόνος
μας συμπιέζει από την άλλη την πλευρά.

Κι εμείς μετέωροι, στα δύο μοιρασμένοι
- σκόνη και στάχτη να σκεπάζουν τα μαλλιά -,
κάθε διέξοδο τη βλέπουμε κλεισμένη,
σε μια πατρίδα που συντρίβει τα μυαλά.

Έτσι χαθήκαμε, σκιές που προχωράνε
- ποτέ δεν πράξαμε, ούτ’ είδαμε μακριά.
Ατμός τα λόγια μας στον άνεμο και πάνε.
Σαν σμήνη σύννεφα πλακώνει η γκαντεμιά.

13/4/2011

 

1

Ο φόβος της αναπηρίας

Σάββατο, Απριλίου 16th, 2011

Διαβάστε εδώ τη σημερινή ομιλία που εκφώνησα στην εκδήλωση για τον φόβο. Ευχαριστώ για μια ακόμα φορά τον B.D. Foxmoor και τη Sadahzinia που… δεν φοβήθηκαν να με καλέσουν και να μου δώσουν τη δυνατότητα να μιλήσω! Ευχαριστώ επίσης και το κοινό που μας παρακολούθησε. Γιατί ως γνωστόν, άμα μου δώσουν τη δυνατότητα… γλώσσα δεν βάζω μέσα μου!

http://www.sofiakolotourou.gr/articles/7/82

 

 

2

Ρωγμή στο φόβο

Δευτέρα, Απριλίου 11th, 2011

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

“…Η Κοινή Γνώμη, καλοκουρντισμένη,
κινείται ρυθμικά στις δυο γραμμές,
όπως πάντα, σαν εκκρεμές…”
Νίκος Καζάνας – Ένα Καλοκαίρι

Φοβάμαι τον καρκίνο και το AIDS
και στην κλεψύδρα, κόκκους τις στιγμές
το χρόνο μου μετράω, καλός πολίτης,
-που, στα κρυφά, διαβάζω και το Strange
με θεωρίες συνομωσίας τρανταχτές-
τη σκέψη μου τραβάνε, σαν μαγνήτης

στης Κοινής Γνώμης το αέναο εκκρεμές.

Τους Πύργους τους φοβάμαι, μήπως πάλι
κομμάτια γίνουν και τους πάρει το ποτάμι
-και τους ανθρώπους, ως φορείς των μικροβίων,
τον ουρανό, που θα μου πέσει στο κεφάλι,
λιμούς, σεισμούς, πλημμύρες και τσουνάμι
και το θυμό φοβάμαι ηφαιστείων-

και τρέμω με το μαύρο μου το χάλι.

Φοβάμαι σπίλους κι ύποπτα εξογκώματα,
τους εμετούς, το βήχα, τον ιδρώτα,
την κυτταρίτιδα σαφώς και τις ρυτίδες
- σ’ ένα τσεκ απ αλλάζω χίλια χρώματα,
τα φάρμακά μου παίρνω, πρώτα-πρώτα-
ζητώ να καλυφθώ με προσωπίδες

κι η σκέψη λιγοστεύει τις ελπίδες.

……………………………………………….

Φοβάμαι, όπως με μάθαν να φοβάμαι
και σκέφτομαι όπως θέλουν να σκεφτώ
-πολίτης της Καινούριας Εποχής,
ελεύθερες πληροφορίες δεν θυμάμαι,
γλιστράω σ’ ένα θάνατο αργό,
ακόλουθος, στο βάθος ευτυχής-

γρανάζι ως το τέλος μηχανής.

1/4/2005

Ζούμε σε μια φοβική κοινωνία, σε μια φοβική εποχή. Ο B.D.Foxmoor και η Sadahzinia μέσα από τις σελίδες του Low Bap μας απευθύνουν ανοικτή πρόσκληση για το Σάββατο 16 Απριλίου, με στόχο να δημιουγηθεί μια πολιτιστική κίνηση, ένας πυρήνας ανθρώπων που θα σπάσει το φαύλο κύκλο των φοβιών και θα δημιουργήσει μια ρωγμή στο φόβο.

Ελάτε να μας βρείτε το Σάββατο στην αίθουσα Λόγου και Τέχνης, Θεμιστοκλέους 104, Εξάρχεια, ώρες 11 πμ με 6 μμ. Θα είμαι κι εγώ εκεί και θα σας μιλήσω κυρίως για τον φόβο της αναπηρίας. Διαβάστε περισσότερα στη σελίδα του low bap, εδώ: http://www.lowbap.com/gr/newsdetails.asp?newid=77

Σας περιμένουμε!

0