Archive for Φεβρουαρίου, 2011

Με τον Γιώργο Θεοχάρη στο Εντευκτήριο του περιοδικού Εμβόλιμον 21/2/2011

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 23rd, 2011

179832_1579674777051_1391125670_31291604_966160_n

Εχθές (και σήμερα το πρωί) περάσαμε πραγματικά πολύ όμορφα στη ζεστή παρέα του περιοδικού Εμβόλιμον στα Ασπρα σπίτια Βοιωτίας. Στη φωτογραφία είμαστε εγώ και ο Γιώργος Θεοχάρης, η «ψυχή» του περιοδικού και των εκδηλώσεων επί 20 συναπτά έτη. Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να
ευχαριστήσω και από εδώ τον Γιώργο Θεοχάρη, αλλά και όσους ήρθαν εχθές στην εκδήλωση (παρά την καταρρακτώδη βροχή). Η ομιλία του Γιώργου έχει ήδη αναρτηθεί εδώ:
http://www.sofiakolotourou.gr/articles/7/80 Συνιστώ να τη διαβάσετε, γιατί είναι από τους λίγους ανθρώπους που αντιλήφθηκε επακριβώς την περίπτωσή μου και τους λόγους που έγραψα το βιβλίο Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς; πριν καν ακόμα με συναντήσει από κοντά! Στη φωτογραφία εξηγώ με τον συνήθη μου… εύγλωτο τρόπο τι εστί μεταγλωσσική κώφωση και πως κωφός δεν σημαίνει αναγκαστικά κωφάλαλος…

 Περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ: http://www.sofiakolotourou.gr/photos

 

0

Τα λόγια που κυκλώσαν το σκοτάδι

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 17th, 2011

la bruja muerta_cover

Μια φορά κι ένα καιρό  (σύμφωνα με τον γήινο χρόνο ήταν 2010) η φίλη μου η Sadahzinia (Γιολάντα Τσιαμπόκαλου) κυκλοφόρησε τον δίσκο Σάρμα, όπου μεταξύ άλλων είχε και ένα παράξενο τραγούδι για μια νεκρή μάγισα ( La Bruja Muerta ).
Από το τραγούδι αυτό, τους στίχους του οποίου θα διαβάσουμε παρακάτω, ξεκίνησε το ομώνυμο project «La Bruja Muerta».  Αυτό αποτελείται από τον B.D.Foxmoor και τον Jamoan, που κυκλοφόρησαν μόλις το πρώτο διπλό album αυτού του project, με τίτλο “Τα λόγια που κυκλώσαν το σκοτάδι” από το label ΙΜΑΝΤΑΣ.
Εδώ θα διαβάσετε περισσότερα γι αυτό το άλμπουμ και θα μάθετε για την κατάρα της νεκρής μάγισσας που συνόδεψε τους δύο συντελεστές:
http://www.lowbap.com/gr/artistdetails.asp?artistsid=45

Ως γνωστόν εγώ δεν μπορώ να ακούσω μουσική όσο κι αν το θέλω (να πάλι η κατάρα της νεκρής μάγισσας! ) όμως το άλμπουμ αυτό με αφορά κι εμένα, καθώς αποφάσισαν να συμπεριλάβουν και το τραγούδι Μήνυμα στο μπουκάλι, που έχει δικούς μου στίχους και έχει ενορχηστρωθεί εκ νέου, με αποτέλεσμα να ακούγεται, όπως μου λένε, εντελώς διαφορετικά από την πρώτη φορά (προ τριετίας).

Αφού πρώτα ευχαριστήσω τους συντελεστές για την τιμή που μου έκαναν (για δεύτερη φορά! ) σας προτείνω να μεταφερθείτε στη στήλη «μελοποιημένη ποίηση» http://www.sofiakolotourou.gr/songs και να ακούσετε τη νέα εκδοχή του τραγουδιού. Και βέβαια σας προτείνω να πάρετε και το νέο άλμπουμ, επειδή είμαι σίγουρη, όσο κι αν δεν το ακούω με τα αυτιά μου, ότι τα λόγια των φίλων μου έχουν τη δύναμη να διαπεράσουν το σκοτάδι γύρω από τον καθένα μας μας και να μιλήσουν στην καρδιά του. Εδώ θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες και ηχητικά δείγματα http://www.lowbap.com/gr/diskdetails.asp?diskid=129 κι εδώ πως μπορείτε να προμηθευτείτε μέσω ίντερνετ το άλμπουμ: http://www.lowbap.com/gr/eshopdetails.asp?productid=250 (επίσης διατίθεται και στο δισκοπωλείο Τζίνα, Πανεπιστημίου 57, τηλ. 2103251271 ).

Αλλά ας δούμε το παραμύθι της νεκρής μάγισσας για να μάθουμε πως άρχισε αυτή η όμορφη ιστορία:

H Νεκρή Μάγισσα

 Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό σε μια παράξενη, αλλιώτικη χώρα,
μια μάγισσα φτιαγμένη από κοράκου φτερό
κι από τη λάσπη που άφησε πίσω μια μπόρα.
Πήρε ένα δρόμο, λοιπόν, κάποιο πρωί βροχερό
κι εκεί που πήγαινε, βρήκε ένα νιο μορφονιό με καμπόσο νιονιό
κι έτσι για να περνά την ώρα τού έκανε ξόρκι μαγικό
να λέει ό,τι έχει στην ψυχή δίχως ζόρι και στανιό.
Λίγο πιο ‘κει και παρά πέρα βρήκε άλλο νιο (εξίσου μορφονιό)
που είχε τη μύτη του μικρή και μία χαίτη για μαλλί.
Πήρε απόφαση γι’ αυτό να κάνει κι άλλο μαγικό:
να παίζει ο νέος μουσική και να ‘χει κούτρα καραφλή.
Δρόμο πήραν, δρόμο αφήσαν κι ύστερα ανταμωθήκαν
σ’ ένα ξέφωτο γυμνό από δέντρα και νερό
δυο μαγεμένα σερνικά που από τα μάγια της δεθήκαν
και ως την αυγή την βγάλανε με της φωτιάς τραγούδι και χορό.

Και έγιναν όλα μουσική και κάθε εικόνα έγινε ρίμα,
ήταν η μάγισσα εκεί κι όλα ήταν πρίμα.
Και στης αρχής τη σιγαλιά τα ξόρκια δέσανε σαν ποίημα,
μας είχε η μάγισσα αγκαλιά κι ήτανε σύρμα.

Έτσι περνούσε ο καιρός, οι μέρες, τα λεπτά, τα χρόνια,
τα μάγια ρίζωσαν στο κορμί τους, μα κάτιτι πήγε στραβά.
Ο ένας μορφονιός πήρε κιλά παραπανίσια και του αρέσαν τα καψώνια
και του αλλουνού το μερτικό να πίνει και να χάνει τον χαβά.
Όλα καλά και μαγικά, τις παρενέργειες συνηθίσαν
με μια κιθάρα και κρασί, χαρτί λευκό και ό,τι να ‘ναι
παίζαν τις νύχτες μουσική, κι ούτε τις μέρες σταματήσαν.
Νυσταγμένοι μια φορά κάναν μια στάση για να φάνε,
μα ήταν τα ξόρκια αυστηρά και τραγουδούσανε συγχρόνως.
Άκουσε η μάγισσα η τρελή κι ήρθε πετώντας με ένα παράξενο φλασκί
γεμάτο με ζουμί να πιούν κι όλα τα μάγια να λυθούν δεόντως.
Αλλά απ’ το κέφι της αυτή το ήπιε όλο, και τώρα η μάγισσα είναι νεκρή.

Δεν είναι αλήθεια, δεν μπορεί, δε μας χωράει αυτή η χώρα.
Είναι η μάγισσα νεκρή, άρχισε η μπόρα.
Και μέχρι να ‘ρθει το πρωί, τι κάνουμε αδερφέ μου τώρα,
που ΄ναι η μάγισσα νεκρή, βρήκε την ώρα…

Την άφησαν λοιπόν εκεί, μαρμαρωμένη και νεκρή
και φτιάξανε από κοινού ένα τραγούδι και γι’ αυτή να την τιμήσουν.
Βάλαν τα ρούχα τους τα γκρι, ρίξανε δάκρυ πολύ,
ώσπου να καταλάβουν ότι τα μάγια σ’ ένα άλλο κόσμο θα τους κλείσουν.
Ψάξαν παντού, κάθε εικόνα φτιάχναν ρίμα
και την αλήθεια μου να πω παιδευτήκαν για καιρό,
όμως τα μάγια δε λυθήκαν κι είναι κρίμα.
Αυτή η μάγισσα η νεκρή δεν είχε όσιο και ιερό.

Τώρα για χρόνια και καιρούς θα βολοδέρνουμε κι οι δύο
κι ο μαγεμένος μας ο νους θα ψάχνει αντίο.
Μα είναι τα ξόρκια δυνατά κι ας τρεμοσβήνει το κερί,
έχει τα μάτια ανοιχτά, μα είναι νεκρή.

 

 

3

Εκδήλωση στα Ασπρα Σπίτια Βοιωτίας (εντευκτήριο του περιοδικού Εμβόλιμον)

Τρίτη, Φεβρουαρίου 15th, 2011
1_1_~1 
 
 
Τη Δευτέρα 21/2, μετά από την ευγενική πρόσκληση του Γιώργου Θεοχάρη, θα βρισκόμαστε στα Ασπρα Σπίτια Βοιωτίας (εντευκτήριο του περιοδικού Εμβόλιμον)  για παρουσίαση του βιβλίου: Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;
Εάν το φέρνει ο δρόμος σας προς τα κει θα χαρώ να σας γνωρίσω και από κοντά. Το βέβαιο είναι ότι, όπως όλα δείχνουν, θα βρεθούμε σε μια ζεστή και φιλόξενη παρέα, που καταφέρνει όχι μόνο να μην αποκοπεί από τα συγγραφικά δρώμενα της πρωτεύουσας, αλλά και να μεταφέρει τους λογοτέχνες στα μέρη της, ακολουθώντας τη γνωστή ρήση για το βουνό και τον Μωάμεθ!
 
Γιώργο ευχαριστούμε κι από δω για την πρόσκληση!
 
ΥΓ: Καταπληκτική η αφίσα, πολύ μας αρέσει! Ευχαριστούμε και το
http://distomo.blogspot.com/ για την αναδημοσίευση !
 
  
0
Posted in Εκδηλώσεις |

Μνήμη Κώστα Παρίτση και Δημήτρη Μαστροπαναγιωτόπουλου

Τρίτη, Φεβρουαρίου 8th, 2011

172389_1743192174148_1069047523_1962075_4477534_o

Ο Κώστας και ο Δημήτρης ήταν συμφοιτητές μου στην Ιατρική σχολή Κρήτης πριν από … 17 – 20 χρόνια. Τότε που ήμασταν όλοι πολύ νέοι, κι αν και σπουδάζαμε Iατρική και βλέπαμε καθημερινά την ασθένεια και τον θάνατο δεν μας άγγιζε και πολύ.  Οι 18χρονοι και 20χρονοι πιστεύουν ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα ζήσουν για πάντα και θα είναι και αλώβητοι στις ασθένειες – το ίδιο πίστευα κι εγώ, αν και ήδη με είχε χτυπήσει η πρώτη απώλεια (της ακοής μου) από νωρίς.

Ο πρώτος θάνατος, για πολλούς από μας, ήταν ο θάνατος του Δημήτρη Μαστροπαναγιωτόπουλου τον παγωμένο Γενάρη του 1995. Εγώ δεν είχα κλείσει καλά τα 23, το ίδιο και οι περισσότεροι συμφοιτητές μου. Ο θάνατος του Δημήτρη συγκλόνισε την μικρή πανεπιστημιακή μας κοινότητα στο Ηράκλειο Κρήτης – και όχι μόνο. Ο Δημήτρης επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή του βάζοντας 2 βαριές πέτρες στο λαιμό του και βουτώντας στο λιμάνι του Ηρακλείου στις 7 το απόγευμα, την ώρα που αναχωρούσαν τα καράβια για Αθήνα. Παρά το πλήθος του κόσμου στην προκυμαία, δεν πρόλαβαν παρά να τον ανασύρουν νεκρό. Στη φωτογραφία από τα φοιτητικά μας χρόνια βλέπετε τον Δημήτρη στο βάθος με τα γυαλιά. Μήνες ολόκληρους αναρωτιόμασταν τι τον ώθησε σε αυτή την πράξη, ειπώθηκαν πολλά αλλά κανείς δεν έμαθε με βεβαιότητα, όπως συνήθως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο Δημήτρης συμπλήρωνε το φοιτητικό του εισόδημα με το να εργάζεται στο κυλικείο της Ιατρικής σχολής, γι’ αυτό τον γνωρίζαμε όλοι, τουλάχιστον εξ όψεως. Τη μια μέρα ο Δημήτρης μας έφτιαχνε καφέδες στο κυλικείο, και την άλλη μέρα βλέπαμε στο Κρήτη TV την ανέλκυση του σώματός του…

Τον επόμενο χρόνο ακριβώς, ένας ακόμα συμφοιτητής μας, ο Κώστας Παρίτσης, γιος του καθηγητή μας της Ψυχιατρικής, του κυρίου Παρίτση, σκοτώθηκε με το αμάξι του σε ένα φοβερό τροχαίο λίγο έξω από το Ηράκλειο, όπου έπεσε στον γκρεμό στην τοποθεσία Παντάνασσα. Συμπτωματικά με τον Κώστα εκείνες τις ημέρες κάναμε μαζί την πρακτική μας άσκηση στην κλινική της Παιδιατρικής, και τον έβλεπα πολλές ώρες καθημερινά. Τη μια μέρα λοιπόν ο Κώστας ήταν εκεί, μαζί μας, ακμαίος στα 24 ή 25 του χρόνια, και την άλλη μέρα πηγαίναμε όλοι στην κηδεία…

Τώρα είμαι πια σχεδόν 38 ετών και τα χρόνια που ακολούθησαν με εξοικείωσαν αναπόφευκτα με αρκετούς θανάτους, όμως τότε για μένα, όπως και για τους περισσότερους συμφοιτητές μου, ο θάνατος του Δημήτρη και του Κώστα ήταν το τέλος της φοιτητικής μας αθωότητας.

Τους θυμήθηκα εχθές σε μια συζήτηση στο facebook με παλιούς συμφοιτητές. Το 1995 ελάχιστοι συμφοιτητές μου γνώριζαν ότι γράφω ποίηση, κι έτσι κανείς σχεδόν δεν ήξερε ότι είχα γράψει ποιήματα στη μνήμη και των δύο. Ετυχε να το αναφέρω εχθές στη συζήτηση και μου ζήτησαν να δουν τα παλιά ποιήματα, οπότε αποφάσισα να τα αναρτήσω εδώ για να τιμήσω τη μνήμη τους.

ΜΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑ

          Για το Δημήτρη Μαστροπαναγιωτόπουλο, συμφοιτητή,
          που στις 25/1/1995 έπεσε στο λιμάνι του Ηρακλείου
          με δύο πέτρες δεμένες στο λαιμό του

          Δημήτρη, τελικά έφυγες νωρίς
          κι εμείς μετράμε ήδη μια απουσία.
          Ηλιόλουστο πρωινό Παρασκευής
          κι όμως ακολουθούμε την κηδεία.

          Πέρσι μπορεί και να ‘χα φύγει εγώ.
          Τι να ‘ναι εκείνο που μας κάνει
          να βάζουμε δυο πέτρες στο λαιμό
          και να βουτάμε στο λιμάνι;

          Ποιες πιέσεις αρρωσταίνουν το μυαλό μας
          κι αντί να νιώθουμε τα νιάτα, τη ζωή
          να σχεδιάζουμε το θάνατό μας
          σαν να ‘ναι η μόνη κι ύστερη εκδοχή;

          27/1/1995
           
          ΟΙ ΔΕΣΜΙΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

          Για τον Κώστα Παρίτση, συμφοιτητή στην Ιατρική,
          που σκοτώθηκε σε τροχαίο

          Ιερή στιγμή. Σκοτώθηκε ένας φίλος
          κι έμοιαζαν όλα να ‘χουν ειπωθεί
          ανάμεσά μας. Πήραμε όλοι ένα τσιγάρο
          κι αργά καπνίζαμε. Έδυσε κι ο ήλιος
          αλλά κανείς δεν είχε κινηθεί.

          Ιερή στιγμή. Όλοι είχαμε μονιάσει.
          Στη σκέψη μας ο φόβος του θανάτου
          κι η αξία της ζωής – που ωστόσο όλο
          τη χάνουμε. Η ώρα είχε περάσει
          και σκέφτονταν καθένας τα δικά του

          κι εγώ σκεφτόμουνα πως μέσ’ απ’ όλους τους θανάτους
          οι δέσμιοι σπάζουν της ζωής -για λίγο- τα δεσμά τους.

          12/3/1996

0