Archive for Δεκεμβρίου, 2010

Γέρε χρόνε φύγε τώρα…

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31st, 2010

 

Google

ΚΑΛΑΝΤΑ 2011

Πάει ο παλιός ο χρόνος,
το μνημόνιο είν’ εδώ -
και της τσέπης μου ο πόνος
που με σφάζει στο πλευρό!

Γέρε χρόνε, φύγε τώρα
πάρε και την τρόικα.
Χάντρες, καθρεφτάκια δώρα
δίνει καουμπόικα. (*)

Πάει ο παλιός ο χρόνος,
πάρε το μνημόνιο.
Είν’ της τσέπης μου ο πόνος
σαν κακό τελώνιο!

 

 

(*) η ομοιοκαταληξία τρόικα-καουμπόικα είναι διακειμενισμένη από τον φίλτατο Στιχάκια/Καραμπουζουκλή (εδώ). Τη σκέφτηκε πρώτος, αλλά την έχασε προχθές σε μια γερή παρτίδα πόκερ… Αντε, και του χρόνου!

(**) Το σηματάκι το τσιμπήσ… διακειμε… – διαζωγραφίσαμε από την Google, διότι πολύ μας άρεσε!

 

2

Οκτώ χρονών παιδάκι, λέγεται Σοφία

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 24th, 2010

26489_332765635307_643135307_4090998_4701320_n

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΦΗ

Κι όταν η μάνα του, του λέει: «Γιατί
δεν πας να παίξεις όπως τ’ άλλα τα παιδιά; »
« Βαριέμαι…» απαντάει αυτός σιγά
και τον περνούνε για ιδιότροπο πολύ.

Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης
Παράκληση στο θεό για έναν μικρό καμπούρη

Στο διάλειμμά της πάντα μόνη. Ένα βιβλίο
στα χέρια της, μικρή να το ‘χει συντροφιά.
Κι ο δάσκαλος όλο να λέει μες το σχολείο:
«γιατί δεν παίζεις όπως τ’ άλλα τα παιδιά;»

Στην τάξη πάνω, τα κορίτσια συμμορία
έχουνε φτιάξει κι είναι όλα τους σκληρά.
Συλλέγουνε φακέλους γι’ αλληλογραφία
και αυτοκόλλητα ωραία, γυαλιστερά.

Καμία όμως δεν της δίνουν σημασία.
Πρώτο θρανίο – έν’ αγόρι ο διπλανός.
Η Κάτια, η Θάλεια, η Νικολέττα κι η Μαρία
δεν της μιλάνε, ούτ’ η Μίνα, η αρχηγός.

Παίζει ποδόσφαιρο και μπάσκετ με τ’ αγόρια.
Πιο εύκολο είναι – γιατί δεν μιλάν πολύ.
Έχουν κανόνες ορισμένους, έχουν όρια
και είν’ ακόμη – για τα μέτρα τους – ψηλή.

Κάποια φορά η Νικολέττα κι η Μαρία
την πλησιάζουν μ’ ενδιαφέρον, ξαφνικά.
Δήθεν ρωτούν κάτι για γλώσσα, ορθογραφία,
κοιτώντας έντονα, να δουν τι έχει στ’ αυτιά.

Ύστερα εκείνη, όλο τ’ απόγευμά της κλαίει.
Μα ο κόσμος έξω αδιάφορος, μακριά.
«’Εγραψα ένα ποίημα, διάβασε», μου λέει
κι έχ’ η φωνή της μια παράξενη χροιά.

Τη βλέπω τώρα στην παλιά φωτογραφία
και μ’ όλη μου τη θέρμη πάλι της μιλώ.
Οκτώ χρονών παιδάκι, λέγεται Σοφία.
Τριάντα χρόνια πίσω, ξέρω, ήμουν εγώ.

Kαλές Γιορτές!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 22nd, 2010

ευχές+201..

1

Τη νύχτα σου ’πα στο καμπούνι μια ιστορία

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 22nd, 2010

Kωστής Π. Παναγιώτου –  (άτιτλο)

στη Σοφία Κολοτούρου

Λίγοι θαρθούν απόψε να με κλάψουν…
   Κι ως την αυγή κανείς τους δε θα μείνει…
   Θα διερωτώνται φεύγοντας, κυάνιο η στρυχνίνη;
   Κι από το νου, πριν σκορπιστούν, γοργά θα με ξεγράψουν…
 
 
   Αδιάφορα θα τους κοιτώ με διεσταλμένες κόρες
   κι ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη μου θ΄ανθίζει…
   Μα θάχω φύγει προ πολλού για εν΄άλλο μετερίζι,
   απ΄όπου λένε σου μετρούν ανάλαφρες οι ώρες…
 
   
   Και θα πετώ πιά λέφτερος στα ιλιγγιώδη ύψη
   δίχως οι έγνοιες να χτυπούν τις θύρες της νυχτιάς μου…
   Μόνον εσύ θα τυραννάς τα βάθη της καρδιάς μου
   χιμαιρική μου ανάμνηση κι αμέτρητή μου θλίψη…  

 

ΚΥΑΝΙΟ Η ΣΤΡΥΧΙΝΗ;

στον Κωστή Π. Παναγιώτου

«Είναι, λοιπόν, κυάνιο, χωρίς αμφιβολία»,
λακωνικά μας δήλωσε ο ιατροδικαστής.
«Κρίμα, εκλεκτός συνάδερφος, χρόνια διευθυντής,
μία ζωή περάσαμε μες τα νοσοκομεία…» 

« Ο ακτινολόγος ήτανε; Ο γιος του Παναγιώτου;
Είχαν μια λόξα, γράφανε: κι οι δυο τους ποιητές.
Ελεγε κι ο πατέρας του, για τις πικρές βροχές,
τον Καββαδία κρύβοντας μες το προσκέφαλό του».

« Θυμάμαι κάτι έγραφε, για τις οκτάωρες βάρδιες
κι ακόμη για στρεπτόκοκκους, που θέριζαν σωρό,
για τους γιατρούς, που κουβαλάνε πάντα ένα σταυρό,
για μαύρες σκέψεις ματαιωμένες, τόσο άδειες…»

« Ας μην το ρίξουμε κι εμείς μες τη φιλοσοφία –
δεν βλέπεις τι παθαίνουνε τα ευαίσθητα μυαλά;  
Να τρως, να πίνεις, να γλεντάς – και να περνάς καλά.»
Μα τους αποχαιρέτησες, Κωστή, με ειρωνία.

 

Για την ιστορία: Με τον κύριο Κωστή Π. Παναγιώτου, γιατρό ακτινολόγο, διευθυντή τμήματος υπερήχων ΝΙΜΙΤΣ, επικοινωνήσαμε εξ αιτίας των αφιερωμάτων που έχω κάνει στην ποίηση του πατέρα του. Ο πατέρας του, Πάνος Π. Παναγιώτου, Καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Παν/μίου Αθηνών και προσωπικός φίλος του Νίκου Καββαδία εξέδωσε το 1990 μία ποιητική συλλογή, με τίτλο: Πικρή Βροχή (εκδ. Λιβάνη). Απεβίωσε το 1994. Εγώ, χωρίς να γνωρίζω πολλά για τον Π. Π. Παναγιώτου, εντόπισα την αφιέρωση στον «Κόλλια Καββαδία», και στη συνέχεια, ανατρέχοντας στο πολύ γνωστότερο «Πούσι» του Καββαδία, εντόπισα στο Campay’s Water (Τη νύχτα σου ’πα στο καμπούνι μια ιστορία…), την αφιέρωση στον Π. Π. Παναγιώτου. Με βάση τις αλληλοαφιερώσεις έγραψα ένα άρθρο στο λογοτεχνικό περιοδικό Οροπέδιο που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ 

Ποιήματα του Π. Π. Παναγιώτου θα βρείτε και στα αφιερώματα που του έχω κάνει εδώ  κι εδώ

Πριν από λίγες μέρες με εντόπισε ο κύριος Κωστής Παναγιώτου, και αφού πρώτα με ευχαρίστησε για τα αφιερώματα αυτά, στη συνέχεια μου αποκάλυψε ότι και ο ίδιος γράφει. Εχει μάλιστα εκδώσει το βιβλίο Στυφοί Λεμονανθοί, που είναι επιγράμματα φιλοσοφικού περιεχομένου, που δηλώνουν τις προσωπικές του απόψεις για τη ζωή.

 Επίσης, καλλιτεργεί την ποίηση από παιδί και είχε την ευγενή καλωσύνη να μου αφιερώσει ένα από τα ποιήματά του. Πιστή στην προσφιλή μου τακτική των ανταπαντήσεων, δεν μπορούσα παρά να μπω στον πειρασμό να το συνεχίσω και έτσι προέκυψαν το ποίημα και η ανταπάντηση που διαβάσατε παραπάνω. (Ο τελικός στίχος παραπέμπει στο: αποχαιρέτησες, Ηλία, με ειρωνία/ την ειδικότητα, το σκυλολόι, την αγωνία… του Π. Π. Παναγιώτου).

Ο κύριος Κ. Π. Παναγιώτου μου έδωσε σήμερα την άδεια να δημοσιεύσω τα δύο ποιήματα κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε ήδη επαναλάβει την ιστορία… Γιατί η ποίηση υπάρχει έξω από μας και πέρα από μας, και θα συνεχίζει όσο υπάρχουν άνθρωποι.

 

0

Αθάνατα, σαν έπη των αιώνων

Τρίτη, Δεκεμβρίου 21st, 2010

ΜΕΙΖΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΑΣΣΟΝΕΣ

Την ποίηση αγαπώ, των ελασσόνων
κι η ποιητική κοινότητα το ξέρει.
Γυμνάσματα επιλέγω, του Σεφέρη,
- αθάνατα σαν έπη των αιώνων.
Μεθάω με τις μπαλάντες του Βιγιόν.

Μες τον Φιλύρα ψάχνω, παραφρόνων
- της σύφιλης – τις σκέψεις. Μου προσφέρει
γαλήνη σ’ ουρανό το πεφταστέρι
στου Γκάτσου τα τραγούδια – οψίμων χρόνων -
κι εύρος ο Καββαδίας, των θαλασσών.

Τον Μάη στη Χαλκίδα ίχνη απογόνων
Σκαρίμπα αναζητώ το μεσημέρι.
Μες την Πεντέλη βρίσκω, καλοκαίρι,
σημάδια του Κοτζιούλα σ’ επιγόνων
σπαράγματα – του βίου κρυφών ωρών.

Κι απ’ άλλους; Κάτι λίγα, ήπιων τόνων –
που πνέει του μεσοπόλεμου τ’ αγέρι,
τo Λόγο καλλιεργώντας άξιο χέρι.
Στη δίνη τους βυθίστηκαν, των πόνων,
ματώσαν τις σελίδες των γραπτών.

Και ψάχνω μες τους στίχους τους και μόνον,
των φίλων που ‘χουν τόσο υποφέρει,
τη μέθεξη που η ποίηση θα μου φέρει.
Οι ελάσσονές μου είναι, των συγχρόνων
που μείζονες τους λέω – των ποιητών.

 

ΣΧΟΛΙΑ
1) Μανόλης Αναγνωστάκης, Ανθολογία: «Η Χαμηλή Φωνή, τα λυρικά μιας περασμένης εποχής στους παλιούς ρυθμούς». (Εκδ. Νεφέλη 1990 ). Συμπεριλαμβάνονται ποιήματα των: Κοτζιούλα, Σκαρίμπα, Καββαδία, Φιλύρα.

2) Για τον Γκάτσο οι περισσότεροι θεωρούν πως «πρόδωσε το ταλέντο του» γράφοντας στίχους τραγουδιών, αντί να συνεχίσει την ποιητική παράδοση μετά την Αμοργό (τη μοναδική ποιητική συλλογή που εξέδωσε).  

3) Τα τετράδια Γυμνασμάτων, (ειδικά το εκδοθέν μετά τον θάνατό του Β) του Σεφέρη έχουν αντιμετωπιστεί κυρίως ως παιχνιώδεις ασκήσεις. Μάλιστα ο ίδιος ήθελε να εκδώσει το Τετράδιο Β όσο ζούσε, αλλά φοβήθηκε πως θα αντιμετωπιστούν ως «πάρεργα» και «ρετάλια». Κατά την άποψή μου όμως, ειδικά το παρακάτω απόσπασμα εκφράζει απόλυτα την εποχή μας κι ας γράφτηκε κάπου 40-50 χρόνια πριν:

“…Ζωή μας είναι πάντα ο αποχωρισμός
και η πιο δύσκολη παρουσία.
Τώρα σε ξανασυλλογίζουμαι εδώ ,
στην πολυπλόκαμη μητρόπολη.
Όλα τηλεόραση.
Δύσκολα αγγίζεις κάτι από κοντά.
Μέσα στη ζέστη της ηλεκτρικής νύχτας,
σε μιαν αρράγιστη μοναξιά βυθού,
οι φωταγωγημένοι ουρανοξύστες
δείχνουν τα τζάμια τους γυαλιστερά….”

 4) Ο Βιγιόν αναφέρεται κυρίως ως: ρομαντικός τροβαδούρος του Μεσαίωνα, με ελαφρώς απαξιωτικό τρόπο.

Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος… Κατά τη γνώμη μου είναι απαραίτητο να γίνει μια επανεξέταση των κριτηρίων περί των «μειζόνων» και των «ελασσόνων», καθώς η εποχή μας, με τις κοινωνικές μεταβολές της, δεν προσφέρεται για έπη και υψηλούς τόνους, παρά για πιο χαμηλόφωνη – πλην ουσιαστική ποίηση των μικρών καθημερινών πραγμάτων.

 Ασφαλώς έχουμε και σήμερα πολέμους και τρομοκρατία, πλην όμως δεν έχουμε μάχες σώμα με σώμα, αλλά κυρίως ψυχολογική και οικονομική βία. Αρα και η ποίησή μας πρέπει να προσαρμοστεί αναλόγως. Είναι εξίσου αστείο να μιλάμε σήμερα για άνθη και κρινολίνα, όσο και να εκθειάζουμε τα κατορθώματα στα πεδία των μαχών.

Εξάλλου τα πεδία των σημερινών μαχών είναι οι πλατείες, από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια, τον Αγιο Παντελεήμονα και την πλατεία Αττικής, και η βία έχει πρόσωπο και όνομα, πχ: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αυτοί είναι οι σημερινοί «μικροί» ήρωες και ηρωίδες μας, γι’ αυτούς οφείλουμε να γράφουμε.

 

2

Σατουρνάλια και καλένδες

Σάββατο, Δεκεμβρίου 18th, 2010

 

ΣΑΤΟΥΡΝΑΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΝΔΕΣ, 2011

Κανείς δεν ξέρει που τα παραμύθια 
κι αν ξεκινούν. Οι μύθοι και οι θρύλοι 
χάνονται πάντα μες του χρόνου την ορμή.

Πρωτοχρονιά γιορτάζουμε στ’ αλήθεια,
με τον ωραίο γεράκο Αι Βασίλη
ή τις καλένδες, απ’ της Ρώμης την ακμή;

Χριστούγεννα είν’ αυτά… ή Σατουρνάλια;
Κι αντί για Φώτα είναι το Ηλιοστάσιo,
που υποκρύπτεται, καθώς και οι ναοί

των Χριστιανών - (κεριά και μανουάλια,
η  Ωραία Πύλη και το εικονοστάσιo)  -
σ’ έναν αρχαίο ναό πάνω έχουνε χτιστεί.

Κι έτσι, κανείς δεν ξέρει, στα θεμέλια
τι κρύβουν του λαού οι παραδόσεις.
Μας μένει τώρα η απορία μοναχή.

Πιστέψετε, αν το θέλετ’ Ευαγγέλια -
(μην ερευνήσεις, μην και τα προδώσεις)
αλλ’ η εξήγηση στ’ αλήθεια είν’ αυτή:

ο θρύλος πάντα υποκινεί τον ποιητή.

 

1

Ο χοντρός με τα κόκκινα

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 10th, 2010

Για τις γιορτές, ένα όμορφο τραγούδι (έτσι μου είπαν, ότι είναι καλό! ) σε στίχους του φίλου Χρίστου Γ. Παπαδόπουλου (οι στίχοι είναι καλοί, αυτό μπορώ να το πω! )

…να σε φέρει ΕΔΩ για να ζήσω το ΟΝΕΙΡΟ… (τι στίχος! )

0

Λιπογράμματα εν Πρεβέζης κωμοπόλει

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 8th, 2010

 

Εσείς ξέρατε τι είναι τα λιπογράμματα; … όχι; Ούτε κι εγώ! Σήμερα το πρωί έμαθα γι αυτά, από το ιστολόγιο του φίλου Νίκου Σαραντάκου, εδώ:

http://sarantakos.wordpress.com/2010/12/08/lipograms/


Ο Νίκος μας έθεσε σαν πρόκληση να γράψουμε την Πρέβεζα ή την Ιθάκη χωρίς άλφα, κι ως γνωστόν η υποφαινόμενη δεν μπορεί να αντισταθεί στα λογοτεχνικά παιχνίδια. Ιδού λοιπόν το πόνημα που προέκυψε, το καταθέτω με πάθος αλλά και με φόβο, καθώς γνωρίζω ότι πρόκειται για το ιερό τοτέμ πάρα πολλών της γενιάς μας. Ομως, όπως ακριβώς είμαι υπέρμαχος των παρωδιών, των παντούμ, των λιμερικίων, των ανταπαντήσεων, της «παιχνιδοποίησης» (δική μου λέξη) εν γένει, έστω και μόνο λόγω άσκησης ύφους, και καθώς πιστεύω πως τα ποιητικά παιχνίδια περισσότερο διαφημίζουν και εξυψώνουν το πρωτότυπο, και θεωρώ ότι η γενιά μας μέσω του ίντερνετ απλά συνεχίζει ό,τι γινόταν επί αιώνες στα λογοτεχνικά σαλόνια ή και στα λαικά πανηγύρια, αποφάσισα να εκθέσω κι εδώ το σημερινό «λιπόγραμμά» μου, με όλο το σεβασμό και την αγάπη που τρέφω στον Καρυωτάκη και την Πρέβεζα συγκεκριμένα (έχουν γίνει μια δυο μικρές αλλαγές από το μεσημέρι).

 

ΕΝ ΠΡΕΒΕΖΗΣ ΚΩΜΟΠΟΛΕΙ

Νεκρό μικρό σπουργίτι έχει χτυπήσει
σε γκρίζους τοίχους, στις σκεπές της πόλης.
Νεκρές κοπέλες, που ‘χουν ξεφλουδίσει
μισό κρεμμύδι, -λες – της ζωής τους όλης.

Νεκροί ειν’ οι λεροί, οι στενοί δρόμοι,
που ‘χουν πομπώδεις τόσους οδοδείχτες,
το σπίτι, η βιβλιοθήκη, χίλιοι τόμοι.
Νεκρός κι ο ήλιος, πιο νεκρός τις νύχτες.

Νεκρός ο τροχονόμος που διπλώνει
τις «ελλιπείς» κι ημιτελείς δηλώσεις,
νεκρός ο μικρός φίκος μες τη σκόνη,
κι ο εφέτης πρωτοδίκης, στις κυρώσεις.

Φρούριο δύο, εν Πρεβέζης κωμοπόλει -
την Πέμπτη οι μουσικές, τέρψη του κόσμου.
Στην Εθνική ως συφερτός κινούνε όλοι -
είκοσι πέντε ευρώ, ο λογισμός μου.

Το σούρουπο όλο τρέχω προς το μόλο.
«Ζω ;» λέω, «Δεν ζω! – λειψή ζωή, η δική μου! » 
Ηρθε το πλοίο, που ξεφόρτωσ’ ήδη όλο,
ίσως ο Πρόεδρος  ζυγώνει στη φυγή μου.

Ο Πρόεδρος, με πονεί με χίλιους τρόπους
κι ελπίζω όπως πνιγεί στον εμετό του.
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
ήδη κρυφογελούν όλοι στο φέρετρό του.

 

 

6

Δωράκια και μπλουζάκια!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 7th, 2010

Book

Ωρα να ευλογήσουμε λίγο τα γένια μας, να παινέψουμε το σπίτι μας κλπ κλπ…(1)

θα θέλαμε να σας προτείνουμε ένα σωρό βιβλία να πάρετε (που θα πάρουμε κι εμείς) για τις γιορτές, αλλά μας είναι αδύνατον να προτείνουμε το βιβλίο δυο-τριών φίλων και να στεναχωρήσουμε τους υπόλοιπους! Αν και οι προτιμήσεις μου είναι γνωστές (γιατί να τις κρύψωμεν, άλλωστε), παναπεί πάρτε όλα τα βιβλία των ποιητών που δημοσιεύουμε στο Παμπάλαιο Νερό και όλα τα βιβλία με κόμικ, γελοιογραφίες και εν γένει χιουμοριστικά (βλ. βιβλία εκδόσεων ΚΨΜ και Φαλιμέντο), επειδή το ΔΝΤ θα σας κάνει να πάρετε ένα δυο βιβλία και με το ζόρι, αναγκάζομαι να έρθω πάλι στο σημείο (1) από όπου ξεκινήσαμε…

…. που σημαίνει: πάρτε το ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ, γιατί:

- έχει ένθετο 16σέλιδο κόμικ που θα αρέσει στο παιδάκι/ανιψάκι/βαφτιστήρι σας. Η τέχνη του Σπύρου Δερβενιώτη θα το κρατήσει απασχολημένο για κανένα μισάωρο, ώστε να πιείτε ένα καφέ με την ησυχία σας.

- γιατί υπάρχουμε 10.000 κουφοί σε αυτή τη χώρα, και κάποια μέρα βάσει στατιστικής/πιθανοτήτων θα πέσετε πάνω σε κάποιον από μας, οπότε θα πρέπει να ξέρετε πως να του μιλάτε, πως θα ανταποκριθεί κλπ. Αλλιώς, θα έχετε την έκφραση που παίρνουν οι υπάλληλοι που με συναντούν σε Τράπεζες, ταμεία, ΚΕΠ, μαγαζιά (απόλυτο κενό και βλέμμα αγελάδας) και αν μη τι άλλο δεν θα σας κολακεύει.

- γιατί κάνει μόνο (χμ, μόνο; ) 13 ευρώ, και τέλος πάντων αν είναι να τα δίνετε σε κωφούς που σας πουλάνε αναπτήρες και μπρελόκ δώστε κάτι παραπάνω για να έχετε και το λογοτεχνικό σας άλλοθι!

- γιατί έχει ωραίο εξώφυλλο (Δερβενιώτης γαρ) και ωραίο τίτλο που θα γίνει σλόγκαν!

- γιατί θα φτιάξουμε και μπλουζάκια με το ωραίο εξώφυλλο και θα μπείτε σε κλήρωση προσεχώς (Χαρά άσε κάτω τα μπλουζάκια! είναι για τον κόσμο! )

- γιατί όπως έλεγε και η μαμά μου «οι κουφές έχουν τις τύχες τις καλές»  (τιιιιι ; δεν έλεγε αυτό;!  )

- γιατί… εεε… μας τελειώσαν και τα επιχειρήματα και οι προσφορές, τέλος πάντων, αν δεν το πάρετε για δώρο Χριστουγέννων, ε τι να σας πω, Καλό Πάσχα, ζήσε Μάη μου, από Αύγουστο χειμώνα κλπ κλπ…

- υπενθυμίζω τηλέφωνα του ΚΨΜ για όποιον θέλει να το παραγγείλει (και κάθε φορά που παίρνετε τηλ. να νιώθετε απίστευτα τυχεροί, γιατί κάποιοι άλλοι δεν μπορούμε να πάρουμε —> αν δεν σας δημιούργησα ενοχικό σύνδρομο ούτε με αυτό τότε είστε αναίσθητοι και φτου σας! )

www.kapsimi.gr
τηλ. 210 3839711, fax 210-3839713, e-mail: info@kapsimi.gr

Η εικόνα δημιουργήθηκε από την φίλη μας γραφίστρια Κλάρα Ταρνάρη, την οποία και ευχαριστούμε. Περισσότερα για τη δουλειά της Κλάρας θα δείτε εδώ:

http://www.cdw.gr/

7

Συγκεκριμένος είν’ ο κόσμος και απλός

Κυριακή, Δεκεμβρίου 5th, 2010

ΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΦΥΛΟ

Γεννήθηκα άντρας –

λόγω φύλου όλο απλώνομαι κι αρπάζω
ίσως και με τη βία ό,τι μ’ ευχαριστεί.

Γεννήθηκα γυναίκα –

από παιδί πάντα φοβάμαι και τρομάζω
κι ήσυχα μαθητεύω στην υποταγή.


Γεννήθηκα άντρας –

κάθε μια καύλα μου έχω μάθει, επιθυμία,
άμεση να ‘ναι, να μην παίρνει αναβολή.

Γεννήθηκα γυναίκα –

μου δείξαν πρώτα τι θα πει κυριαρχία
ύστερα τι σημαίνει φόβος και σιωπή.

Γεννήθηκα άντρας –

ένα αν προσθέσεις κι άλλο ένα κάνουν δύο:
συγκεκριμένος είν’ ο κόσμος και απλός.

Γεννήθηκα γυναίκα –

η ανατροφή μου ήταν όλη ένα σχολείο
στις λέξεις «όφελος» και «υπολογισμός».

Γεννήθηκα άντρας –

μ’ αρέσει τόσο το παιχνίδι, να φλερτάρω
και να πηδάω από δω κι από κει.

Γεννήθηκα γυναίκα –

μπορώ να υπολογίζω πάντα τι θα πάρω,
τι κόλπα να του κάνω να με παντρευτεί.

Γεννήθηκα άντρας –

βρίσκω όλα τα παιδιά πολύ χαριτωμένα,
για να τους δώσω τ’ όνομά μου, τα λεφτά.

Γεννήθηκα γυναίκα –

θα υπακούνε τα παιδιά μου μόνο εμένα -
όλα τα όνειρά μου επένδυσα σ’ αυτά.

Γεννήθηκα άντρας –

και καμιά φορά πηγαίνω στα μπουρδέλα,
γι’ αναψυχή, σαν μι’ αντρική Ντισνεϋλάντ.

Γεννήθηκα γυναίκα –

την υστερία λένε φλερτάρω και την τρέλα,
ύψος και βάθος, σαν τρενάκι λούνα παρκ.

Γεννήθηκα άντρας –

κι αν έχω φτάσει ως τη μέση ηλικία
τις θηλυκές δεν τις κατάλαβα θαρρώ.

Γεννήθηκα γυναίκα –

με συναρπάζει, με τρελλαίνει η εξουσία
με κάθε μέσο θα ζυγώσω όσο μπορώ.

Γεννήθηκα άντρας –

μι’ αμηχανία με κυκλώνει, στα εβδομήντα -
«διαόλου κάλτσα» είναι λέω, «τα θηλυκά».

Γεννήθηκα γυναίκα –

υποταγμένη μια ζωή αλλά τώρα κοίτα:
σε νίκησα κι εξουσιάζω τα παιδιά.

4/12/2010

8