Archive for Σεπτεμβρίου, 2010

Στο λίκνο της αμάραντης βλακείας

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 29th, 2010

Παλιό, καλό και αγαπημένο, από τη σελίδα του φίλου και συνεργάτη Κώστα Κουτσουρέλη. Περιγράφει με ακρίβεια αυτά που ζούμε όλοι μας στην Ελλάδα «της κρίσης» και το εκπληκτικό είναι ότι έχει γραφεί αρκετά χρόνια πριν… Διαβάστε….

εδώ

Επάνοδος στην Ελλάδα

Π ρ ο σ ε υ χ ή

ΔΙΑΒΟΛΕ, όχι πάλι εδώ,
στο λίκνο της αμάραντης βλακείας,
στα χείλη τα παχιά της Αττικής,
μες στο βαθύ το ντεκολτέ
της αηδίας
Διάβολε, όχι εδώ,
στα λόγια τα διάτορα, στα κλέη
ενός θανάτου γύψινου
όπου άδουμε διαρκώς,
όχι στου ήλιου τα εγερτήρια ελέη,
όχι στα ερείπια των συντηρητών
Διάβολε, όχι εδώ,
σε μιας τραυλής καμπάνας την απόχη,
σ’ αυτό το Πάσχα το νεκρό των λουλουδιών,
όχι στα Ναι και στα μεγάλα Όχι,
όχι στα οράματα
των ανθυπαρχηγών
Διάβολε, όχι εδώ,
σ’ αυτή την δίνη του νταλκά
όπου θηρεύει
θύματα η θλίψη των μικρών ωρών,
όχι στον φοίνικα τον μαύρο που χορεύει
πάνω απ’ το στάγδην ποτιζόμενο γκαζόν
Όχι εδώ,
μέσα στης στάχτης το γυμνό το καλοκαίρι
με άδειο ποτήρι παρά θιν’ αλός,
όχι στης νύχτας τ’ ανοιγμένα σκέλη,
όχι στους στίχους των δεινών
διαφημιστών
Όχι στου λίπους
τις σταγόνες που γυαλίζουν
στα αργά ρουθούνια των ρεπόρτερ της σειράς,
όχι στον πίθηκο της ένδον μας οθόνης,
όχι στις λίστες της σεπτής βιβλιαγοράς
Όχι στου ίλιγγου την λογισμένη δόση,
νόθα ηρωίνη στο μενού των εραστών,
όχι στο χάδι
που μετράει την πτώση,
όχι στην γλώσσα την σαχλή των τραπεζών
Όχι στον Άδη αυτόν
που πάντοτε μας νεύει
μέσα απ’ του βάλτου
τα στεκάμενα νερά
Όχι στου χρόνου το μαχαίρι
που σαλεύει
μπρος στης ασφάλτου
την κοιλιά που μας ξερνά
Διάβολε, όχι
Όχι πάλι εδώ

0

Πρόσκληση για Παιχνιδοποίηση

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 25th, 2010

Η Παυλίνα Παμπούδη σήμερα ανταπάντησε στο facebook με το παρακάτω ποίημα, το οποίο και μου έδωσε την άδεια να δημοσιεύσω στο μπλογκ μου.

Μετά από αυτές τις 2 ανταπαντήσεις, σκεφτήκαμε να παίξουμε «Παιχνιδοποίηση» (κάποιοι παλιοί θα θυμούνται βραδιές στου Στιχάκια αλλά και στου Σαραντάκου, όπου προέκυψαν φοβερές στιχομυθίες από ανταπαντήσεις μελών).

Οσοι πιστοί προσέλθετε!

Αντιγράφω την ιδέα της Παυλίνας για το πως μπορεί να γίνει το παιχνίδι:

Ωραίο παιχνίδι, Σοφία! Τι λες; Το συνεχίζουμε μέχρι την άλλη πανσέληνο; Κάνε ένα διαγωνισμό στο μπλογκ σου: ν’ αρχίζει ο ένας (δίστιχο, τετράστιχο) κι ο επόμενος να το συμπληρώνει; Να γίνει ένα ποίημα σαν σεντόνι; (ομοιοκαταληξία!)

Λοιπόν, με βάση τα δύο ποιήματα που διαβάσατε, περιμένω συμμετοχές με δίστιχα, τετράστιχα και λοιπά, όπου ο καθένας θα συνεχίζει αυτό που έγραψε ο προηγούμενος.

Μπορείτε να τα γράφετε και εδώ στα σχόλια ή αν σας δυσκολεύει αυτό στο φέισμπουκ και θα τα μεταφέρω εγώ καθημερινά στο μπλογκ ώστε να τα βλέπουν και όσοι δεν έχουν φέισμπουκ….
Για να μην μπερδευτούμε όμως, κάθε βράδυ θα αναρτώ συνολικά τα στιχάκια της ημέρας και ίσως χρειαστεί να σβήσω (να βάλω στην άκρη) κάποια αν δεν ταιριάζουν με της προηγούμενης μέρας.
Αλλες ιδέες συντονισμού ευπρόσδεκτες!

Ακολουθεί η σημερινή ανταπάντηση της Παυλίνας Παμπούδη:

13
Ολόγιομη απόψε η Σελήνη
Στον ουρανό αστράφτει σαν στερλίνα
Μαυλίζοντας τη μαύρη σου ψιψίνα
Στα μάγια της σε δένει και σε λύνει

(Οι μαύρες γάτες είναι όντα θαυμαστά
Έχουνε 13 ζωές κι όχι 7…)

Λαχανιασμένα ανασαίνουν οι κουρτίνες
Στου άνεμου το βελουδένιο χάδι
Το σπίτι, μαύρη γάτα στο σκοτάδι
Παίζει κρυφτό με τις φεγγαραχτίνες.

(Οι μαύρες γάτες είναι όντα θαυμαστά
Έχουνε 13 ζωές κι όχι 7…)


7
Posted in Ποιήματα |

1313

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 23rd, 2010

1313

Πάνω σε μια σημερινή ιδέα
της Παυλίνας Παμπούδη
στο facebook, λόγω Πανσελήνου

Ολόγιομη κι απόψε η Σελήνη,
στον ουρανό σαν μια παλιά στερλίνα.
Πλησιάζει, στην αυλής τη μικρή κρήνη
τη γάτα να ταΐσει η Παυλίνα.

Μια μαύρη γάτα, π’ όλο λέει: δεκατρία…

Το σπίτι ήδη καλύφθηκε με πέπλα –
παιχνίδι να ‘ν’ του ανέμου στις κουρτίνες;
Κάθε γωνιά του μυστική: ξύλινα τέμπλα
κι εικόνες που ζωντάνεψαν κι εκείνες.

Μες την εικόνα γράφει: δεκατρία…

Μπροστά στον μαγικό της τον καθρέφτη,
η γάτα, η ποιήτρια, το φεγγάρι –
κι ένα κοράκι, μπαίνει σαν τον κλέφτη,
χίλιους τρακόσιους δεκατρείς για να μας πάρει.

Κι ουρλιάζει ο αγέρας: δεκατρία…

Ανοίγει το κομπιούτερ κι είναι τώρα
οι φίλοι, σαν παλιά φωτογραφία
μες του φατσοβιβλίου τη μυθοχώρα -
μετράει τον αριθμό τους η κυρία.

Και το κοράκι κρώζει: δεκατρία… δεκατρία…


2

Κουφές ιστορίες στον κόσμο των ακουόντων

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 12th, 2010

εξώφυλλο
Δελτίο Τύπου

Σοφία Κολοτούρου

Κουφός είσαι ρε;
Δεν ακούς;
Κουφές ιστορίες καθημερινής τρέλας

Σκίτσα: Σπύρος Δερβενιώτης

Εκδόσεις ΚΨΜ

ISBN  978-960-6750-46-5
Χαρτόδετο, σχήμα 14*20,5 cm
σελ. 136, με έγχρωμα σκίτσα
Λ.Τ.  14,77 ευρώ


Αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι να είσαι κουφός σε έναν κόσμο όπου σχεδόν όλοι οι άλλοι ακούνε; Η Σοφία Κολοτούρου πάσχει από μεταγλωσσική κώφωση και έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε έναν τέτοιο κόσμο. Έχοντας το χάρισμα της έκφρασης στον γραπτό λόγο από μικρή, είναι ίσως η πρώτη κωφή που μπόρεσε να καταγράψει με ακρίβεια σκέψεις, συναισθήματα και πραγματικές ιστορίες από τη ζωή της σε ένα βιβλίο. 
Ιστορίες που εσείς πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ, όμως η ίδια έχει βιώσει ως αυτήκοος μάρτυς και συνεπώς σας τις μεταφέρει από …πρώτο αυτί. Οκτώ ιστορίες του βιβλίου  είναι υπό μορφή comics σχεδιασμένο από τον γνωστό σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη σε ένα ένθετο 16σελιδο, όμορφα ενσωματωμένο στην ροή και αισθητική του βιβλίου, ώστε να μπορεί να διαβαστεί και από παιδιά και εφήβους.

Το βιβλίο είναι γραμμένο με έξυπνο χιούμορ και  ευαισθησία και αποτελεί επί της ουσίας έναν οδηγό προς ναυτιλλομένους στις συναναστροφές μας με κωφούς συνανθρώπους μας. Ένας χρήσιμος οδηγός ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και πολιτισμού που έχει σκοπό να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά στερεότυπα, τα φοβικά σύνδρομα, τον κοινωνικό ρατσισμό προς κάθε τι το «διαφορετικό».

Η σύγχρονη τεχνολογία έχει επιτρέψει ακόμα και στους κωφούς συμπολίτες μας να έχουν «φωνή», έστω και γραπτή και να μας διηγούνται ιστορίες από τον σιωπηλό τους κόσμο. Εκείνοι έχουν βρει τον τρόπο και μας μιλούν – το ερώτημα είναι αν εμείς είμαστε έτοιμοι να τους ακούσουμε.

Εκδόσεις ΚΨΜ
Αθήνα 12 Σεπτεμβρίου 2010

www.kapsimi.gr
τηλ. 210 3839711, fax 210-3839713, e-mail: info@kapsimi.gr

 

0

Λορέντζος Πολέμης, Ολα γοητεία μου – κι αυτά κι εκείνα

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 3rd, 2010

Ο φίλος και αναγνώστης του μπλογκ μας, Λορέντζος Πολέμης, μας απέστειλε εχθές το παρακάτω το οποίο με χαρά αναδημοσιεύουμε. ΥΓ: Φίλτατε Λορέντζο, το σημείο με το yacht πολύ μας προβλημάτισε…Μήπως να πάμε καμιά βόλτα με το κότερο να συζητήσουμε το θέμα;

Τι είναι η γοητεία μου;
(ή αλλιώς η εξομολόγηση ενός προδότη του ονείρου του)

Να είναι τα γκρίζα μου μαλλιά
κι η αραιή μου κόμη;
μήπως να ‘ναι τα λίπη μου
κι η μπάκα που φουσκώνει;

να ‘ναι μήπως η φήμη μου
πως τα χω κονομήσει;
πως έχω χρήμα με ουρά
και γκόμενα την Βισση;

να ‘ναι η καλή μου η δουλειά
και η υψηλή μου θέση;
το ύφος που απέκτησα
με σπάσιμο στη μέση;

να ‘ναι ο τίτλος ο βαρύς
του manager που φέρω;
τ΄ απλήρωτα νυχτερινά
δουλειάς σ’ όσους προσφέρω;

να ‘ναι τα ρούχα τ΄ ακριβά
το στυλ τ’ αρχοντικό μου;
να ‘ν’ τα βρακιά τα κεντητά
που ντύνω τον ποπό μου;

ίσως να ‘ναι τ΄ αμάξι μου
ίσως το κινητό μου
ίσως η κάρτα η χρυσή
ίσως το εξοχικό μου!

να ‘ναι η γραμματέας μου
-θαρρώ πως μου την πέφτει-
να ‘ναι το μπόι του ίσκιου μου
που από ψηλά ξεπέφτει;

να ‘ναι οι μίζες που ‘δώσα
κι άλλες πολλές που πήρα;
να ‘ναι και κάποια ακίνητα
που τσίμπησα στη γύρα;

ίσως να ‘ν’ τα πτυχία μου
ίσως και τα κονέ μου
ίσως το club στα Βόρεια
ίσως το ρετιρέ μου

να ‘ναι η καλή μου η καρδιά
κι οι δωρεές που κάνω;
να ‘ναι η φιλανθρωπία μου
με όποια φτωχιά «προφτάνω»;

να ‘ναι η γυναίκα, τα παιδιά
που με καταξιώνουν;
κι οι κουμπαριές από κοντά
συμβόλαια να κλειδώνουν;

να ‘ναι η χριστή μου προσφορά
τις Κυριακές στα Θεία;
να ‘ναι που μεταγλώττισα
τον Μαρξ για Λειτουργία;

ίσως να ‘ναι το image μου
ίσως το σνομπ στυλάκι
ίσως τα πάρτι μου στο yacht
ίσως το Κολωνάκι

να ‘ναι οι ενοχές, που ξέχασα
την μήτρα απ’ όπου βγήκα
την γειτονιά, τους φίλους μου
και τα σημάδια – προίκα;

να ‘ναι τότε που μίκρυνα
του ονείρου μου τις άκρες
για να γεμίζω εύκολα
τις τσέπες με πελάτες;

να ‘ναι η επανάσταση
η εφηβική μου πλάνη;
να ‘ναι που τα ταξίδια μου
στεριώσαν’  σε λιμάνι;

——————————————–
Μάλλον είναι η τύφλα μου
που κρύβουν οι φακοί μου
τα ψεύτικα χαμόγελα
η ένοχη σιωπή μου…
…ένοχη γιατί πρόδωσα
πρώτα το όνειρό μου
ύστερα τους συντρόφους μου
μετά τον εαυτό μου….

…κι έτσι απομακρύνθηκα
απ’ τον παράδεισό μου.

Αθήνα,    28 Αυγ 2010

1