Archive for Ιουλίου, 2010

Γιώργος Ζιόβας, Σοφία

Πέμπτη, Ιουλίου 29th, 2010


Το όνομα Σοφία είναι κάτι σκοτεινό
νύχτα ανοιξιάτικη και άνθη μυρωμένα
το όνομα Σοφία μου ξυπνούσε πάντοτε κάτι βαθύ
πλούσια μαλλιά και μάτια μυστικά για μένα.

Βυθίζω το μυαλό μου σε μιαν άχραντη σιγή
να ζωντανέψω μια Μορφή πασχίζω
η νύχτα φεύγει, σίμωσε η αυγή
κι όλα σωριάζονται τα όνειρα που χτίζω.

Κάποια Σοφία θα ζητώ θαρρώ
σ’ όλη μου τη ζωή σφιχτά για ν’ αγκαλιάσω
μα θα μου μένει πάντα έν’ απλό κορμί
της ηδονής χαρές για να γιορτάσω.

Ματαιωμένα λόγια ανείπωτα βαθιά
Σοφία, αν έρθεις κάποτε θα σου χαρίσω
και με φιλιά του πόθου μου φιλιά καφτά
τα μυρωμένα χείλη σου θα τα γεμίσω.

Ξοδεύω τη μεγάλη την ψυχή μου τη βαριά
σε σκονισμένους δρόμους σε λευκά χαρτιά
σε σώματα περαστικά και ξεχασμένα.
Σοφία χαμογελάς, το ξέρω, αινιγματικά
είσαι το άπιαστο μυστήριο για όλους και για μένα.


Ο Γιώργος Ζιόβας είναι ηθοποιός και ποιητής. Το παραπάνω είναι από τη συλλογή: Ο Αμείλικτος Μίσκιν.

0

Χάικου του Χρήστου Τουμανίδη

Τρίτη, Ιουλίου 27th, 2010

Τα χάικου δεν τα συμπαθώ ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά, ο Χρήστος Τουμανίδης κατάφερε να μου ανατρέψει αυτή την εντύπωση μέσα σε μισή ώρα από τη γνωριμία μας, όταν μου αφιέρωσε το παρακάτω, για το οποίο και τον ευχαριστώ και δημόσια:


ΧΑΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ

Αχ η Σοφία,
όλες τις γλώσσες μιλά
με τη σιωπή της.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ


(ο πίνακας είναι του Καντίνσκι και υποδηλώνει τη σύνδεση ζωγραφικής και μουσικής)

0

Στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία

Πέμπτη, Ιουλίου 22nd, 2010

 

Στον Δημήτρη Σολδάτο, που μου έδωσε την ιδέα
με το ποίημα «Επέτειος Κ. Γ. Καρυωτάκη»,
Στον Αγγελο Γαλάτη, για τα γενέθλιά του (21/7),
Και στον Ηλία Λάγιο, (ονομαστική εορτή 20/7)
αναδρομική «αβάντα για την ύστατη ώρα»



ΠΡΟΚΥΜΑΙΑ ΠΡΕΒΕΖΗΣ, 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010

Ιούλης θα ‘ναι και η μέρα εικοσιμία,
στην Πρέβεζα, στην προκυμαία πάντα.
Νύχτα πανσέληνη και γύρω νηνεμία –
κι η ιστορία αρχίζει, σαν μπαλάντα,
εκείνη που ‘ταξα, με στίχους σας αβάντα,
στον Άγγελο, σε σένα, στον Ηλία.
Σας ονειρεύτηκα, μες τη μοιραία στράτα
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

Ο φάρος σκίζει το σκοτάδι – λάμψη μία.
Η ώρα νύχτα, πέντε και σαράντα,
πριν το ξημέρωμα, μες τη βαθιά ησυχία -
το προσκλητήριο σήμανε κι η μπάντα.
Οι αγαπημένοι μας νεκροί περνάνε, αγάντα!
Να η Πολυδούρη, αγκαζέ με Καββαδία
-και πόσο νέοι! πριν κλείσουν τα τριάντα –
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

Έρχονται κι άλλοι –ο καθένας μια ιστορία
να πει, από τα πρώτα του τα νιάτα.
Μαζί Σκαρίμπας-Λαπαθιώτης, σ’ αρμονία -
στη μέση ο Κοτζιούλας, καθώς πάντα.
Πριν έρθει ο Πόλεμος, ο Μέγας, του σαράντα,
για να σαρώσει μια γενιά, μια δεκαετία,
που συγκεντρώθηκε σε τούτη τη μπαλάντα,
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

Πάρε με απόψε μες την Πρέβεζα και κράτα
μαζί τις λέξεις σου, που αγάπησα μία μία
κι έλα, Δημήτρη, να βαδίσουμε στη στράτα,
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

21/7/2010

Το ποίημα του Δημήτρη Σολδάτου

θα το βρείτε εδώ:

http://dimsol.blogspot.com/

2

Οι κάκτοι όλο φαντάζονται ένα ψέμα

Πέμπτη, Ιουλίου 15th, 2010

cactusintro-602x451

Η ΜΙΜΟΖΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΚΑΚΤΩΝ

Στον Κλεάνθη Παππά,
με τον τρόπο του πατέρα του, Τάσου

Στο σπίτι, που το στοίχειωσαν οι κάκτοι,
του Παθανάρες η βαριά πέφτει σκιά
προς τη μιμόζα, που όλο γέρνει τα κλαδιά,
τόσο γλυκά ευωδιάζοντας στο φράκτη.

Πενήντα χρόνια τριγυρνάει η Ντολορές,
στον κήπο, στα παλιά του τα βιβλία,
στους στίχους που ξεχάστηκαν στ’ αρχεία –
κι όπου θαφτήκανε οι αγάπες κι οι χαρές.

Ο καλπασμός ακούγεται για πάντα,
καθώς ο Τεξ πηγαίνει προς τη Δύση –
στρέφει η μιμόζα διαρκώς στη βρύση,
σγουρούς μαιάνδρους ψάχνει στη βεράντα.

Του φεγγαριού το πέταλο, στο αίμα
δείχνει σημάδι, ώρα του θανάτου.
Λουφάζει ως κι ο λύκος στη φωλιά του –
οι κάκτοι όλο φαντάζονται ένα ψέμα.

Κι αν τ’ αγαπάς παράφορα – τι πόζα!
Σε μια κορδέλα τύλιξε, Κλεάνθη,
ετούτο τον κορμό, τα κίτρινα άνθη –
απόψε θα πεθάνει κι η μιμόζα!


Για τον Τάσο Παππά διαβάστε και την παρουσίαση εδώ:

http://www.sofiakolotourou.gr/articles/8/45

Για όσους έχουν facebook, το άρθρο του Κλεάνθη Παππά (με τίτλο «ένας απροσδόκητος θάνατος» ) εδώ


0