Του Δημήτρη Αρβανίτη, από τη σελίδα:
http://www.facebook.com/profile.php?id=1112121712#!/profile.php?id=1112121712&v=wall
χωρίς άλλα σχόλια…Εξάλλου ως γνωστόν μια εικόνα = 1000 λέξεις…
Archive for Μαΐου, 2010
Και ζούμε τη ζωή μας με συμβάσεις
Δευτέρα, Μαΐου 24th, 2010
ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ
Σπουδάζουμε και παίρνουμε πτυχία
που στέκοντ’ ύστερα στον τοίχο, ειρωνικά.
Μας παίρνουν έπειτα σε μι’ άσχετη δουλειά
- με σύμβαση κι η σταδιοδρομία.
Μετράμε κάθε μέρα τα έξοδά μας
- βγαίνει δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός.
Μια σύμβαση όλα, ψυχαναγκασμός
μη χάσουμε στο τέλος τη δουλειά μας.
Και ζούμε τη ζωή μας με συμβάσεις:
μόνιμο τίποτα, κανένας, πουθενά.
Κι αν παντρευόμαστε, χωρίζουμε ξανά
και στήνουμ’ οικογένειες σ’ άλλες βάσεις.
Με σύμβαση μετράμε και το χρόνο
- μόλις θ’ αντέξουμε για καναδυο χρονιές.
Τώρα, με γράμματα ψιλά μες τις γραμμές
κι εγώ τη σύμβασή μου ανανεώνω.
Το χρίσμα δεν στο δίνουνε στη Σόλωνος
Σάββατο, Μαΐου 22nd, 2010
ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ
Γεννιέσαι με το μέσα σου το μέτρο,
- τη χάρη και το φως ενός Απόλλωνος –
το χρίσμα δεν στο δίνουνε στη Σόλωνος,
δεν το ‘χει η περιφέρεια ή το κέντρο.
Γεννιέσαι με τη μέσα μελωδία
- εκείνη που στην σκόρπισε μια λύρα –
(απ’ τα δοκίμια τίποτα δεν πήρα,
καμιά απ’ των μεγάλων νουθεσία).
Γεννιέσαι κι έχεις κλίση, που να πάρει
κι ο στίχος από μόνος σε τραβάει,
στα εσώτερα τα ύψη και τα χάη,
σ’ ένα δικό σου ήλιο και φεγγάρι.
Γεννιέσαι, γράφοντας χαριτωμένα.
Αυτά τα ολίγα, φίλοι μου, για μένα.
Βυθιζόμεθα Κυρία!…
Παρασκευή, Μαΐου 21st, 2010
Το πλοίο (ο Τιτανικός)
Εκεί, προς τις γραμμές του Νότιου απείρου
περήφανο ως λικνίζονταν το πλοίο
με δύο γλαρά φουγάρα και ονείρου
φώτα χρυσά – η Κυρία μ’ ένα βιβλίο,
στο χέρι εμελαγχόλει… τι θεία ώρα
στα βαλς που η σάλα αντήχει κι είχεν έβγει
μισή φωτιά η σελήνη!… και τι φιόρα
οι έξωμες μυλαίδες και τα ζεύγη,
που ωραία στροβιλίζονταν. Η μπάντα
που ανύποπτους σε μέθη αιθέρια εώρει…
Και η Κυρία –ωωω! … που εκράτει πάντα
εκείνο το βιβλίο… το βαπόρι
Στο πέλαο που αγάλι έκανε κ ρ ά τ ε ι…
Ω η Κυρία, η Κυρία αυτή η μοιραία
με πάντα το βιβλίο – τώρα – ω νάτη-
κρυφά το σκα απ’ την πόρτα κι ειν’ ωραία,
μα ωχρή… Ενώ το πλοίο πλέει (ή δεν πλέει;)
το πλοίαρχο κρατεί κι αχνή και κρύα:
«Γροίκησα σαν κάποιο τίναγμα…» του λέει.
- Μα βέβαια, βυθιζόμεθα Κυρία!…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ
Βρε δε βαριέσαι αδερφέ, ποιος πολεμάει τώρα;…
Κυριακή, Μαΐου 16th, 2010
ΒΡΕ ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΑΔΕΡΦΕ
-Για κοίτα πώς στ’ αρπάζουνε οι κλέφτες
κι υπεύθυνο εσένα ονομάζουν…
Για κοίτα πώς σε συμπονούν οι ψεύτες
για τις θυσίες σου πώς σε δοξάζουν…
κι υπεύθυνο εσένα ονομάζουν…
Για κοίτα πώς σε συμπονούν οι ψεύτες
για τις θυσίες σου πώς σε δοξάζουν…
-Βρε δε βαριέσαι αδερφέ, ας κάνουν ό,τι θένε
και ό,τι θέλουν να μας πουν, άσ’ τους κι εσύ να λένε.
-Η Ελλάδα πάλι τρώει τα παιδιά της
και όσα είν’ αχώνευτα τα διώχνει
και αν δεν υπακούν στην αφεντιά της
σε μια γωνιά με γκλομπς θα τα στριμώχνει.
-Ωχ αδερφέ το φίδι εγώ θα βγάλω απ’ την τρύπα;…
Είναι ο εχθρός αρπαχτικό κι ορμάει σαν το γύπα.
Ραγίζει της Ακρόπολης ο βράχος
κι οι Καρυάτιδες πέφτουν και σπάνε.
Ο Δίας με τον κεραυνό μονάχος
να πολεμά όσους μας πολεμάνε.
- Ωχ αδελφέ το φίδι εγώ θα βγάλω απ’ τη φωλιά του;
Ένας πολίτης είμαι απλώς, που κάνει τη δουλειά του.
-Στρατό να στήσεις με τους ποιητές σου
τα λόγια τους να φτιάξουν λεγεώνες
κι αυτά που δεν κατέκτησες ποτέ σου
θα τα χαρίσουν σ’ όλους τους αιώνες.
-Βρε δε βαριέσαι αδερφέ, ποιος πολεμάει τώρα;…
Κι οι ποιητές μάθε, σιωπούν, σαν τους βραβεύει η χώρα.
Του φίλου Γιάννη Κυριαζή, από το μπλογκ: http://gianniskyriazis.blogspot.com/
Η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων
Σάββατο, Μαΐου 15th, 2010
Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.
Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7
Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή
αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.
K.Π. Kαβάφης
(o πίνακας ασφαλώς του Σαλβατόρ Νταλί)
Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι!
Σάββατο, Μαΐου 8th, 2010 
ΣΤΑΔΙΟΥ 23
Τα ψέματα τελειώνουν… Οι αγελάδες,
πια θα ‘ναι ισχνές – κι οι Φαραώ
“διαίρει και βασίλευε” μες το λαό:
ματοβαμμένες πάλι δυο Ελλάδες.
Κι όπως θ’ ανηφορίζει στη Σταδίου,
στο ξέσπασμα του πλήθους, στην πορεία,
πάντα ο καπνός θα δείχνει εικοσιτρία:
νέο πεδίο μάχης Εμφυλίου.
- Σταθείτε λίγο!… Άλλος είν’ ο εχθρός μας -
δεν ωφελεί ν’ αφανιστούμε μέχρι ενός,
για να περάσει Αμερικάνος, Γερμανός,
να διαφύγει ο εγκληματίας πολιτικός μας.
- Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι!
Στ’ αφεντικά τους, την εργοδοσία,
τους βουλευτές, τους υπουργούς, την εξουσία –
σ’ όποιον το χρήμα τ’ άρπαξε και το ‘χει.
- Να μείνετ’ ενωμένοι αυτές τις μέρες:
Συνταξιούχοι, αδικημένοι, μισθωτοί,
ακούστε λίγο τη φωνή του ποιητή –
τι θέλει κι ο άγιος καμιά φορά φοβέρες.
Λαέ σε σώμα συγκροτήσου: η δύναμή σου,
μέσα απ’ το ίντερνετ, για πρώτη ίσως φορά,
μπορεί στο δρόμο να σε βγάλει, μαζικά -
για ν’ ακουστεί επιτέλους η φωνή σου.
Οργίσου!
Οργίσου, αλλ’ όχι με κυνήγι μαγισσών.
Στη βία δεν απαντούμε με τη βία –
με του Ρομπέν τον τρόπο, των Δασών,
ανακατανομή ζητάμε, των δασμών,
για να επιβιώσει η κοινωνία.
- Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι -
σ’ όποιον το χρήμα τ’ άρπαξε και το ‘χει.
(Δεν μπορούσα να βρω πιο ταιριαστή εικόνα από το -γνωστό πλέον- σκίτσο του Δερβενιώτη)http://derveniotis.wordpress.com/
Δερβενιώτης again
Πέμπτη, Μαΐου 6th, 2010….όχι μόνο επειδή είναι φίλος μου, αλλά κυρίως επειδή τα λέει όλα με ένα σκίτσο. Δείτε κι εδώ:
http://derveniotis.wordpress.com/
Posted in Χωρίς κατηγορία |
