Archive for Φεβρουαρίου, 2010

Tο Τριώδι έχει ανοίξει

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 4th, 2010

Καλή Τσικνοπέμπτη, με τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, που έγραψε πριν από πολλά χρόνια το παρακάτω…Σαν να μην πέρασε μια μέρα…Μάλιστα, διάβασα κάπου ότι σε εκπομπή με θέμα το διαζύγιο Μενεγάκη-Λάτσιου αναφέρθηκαν στίχοι του Καρυωτάκη…(!) Ελπίζω τουλάχιστον αυτός ή αυτή που είχε τη φαεινή ιδέα «στην κουβέντα της στίχους που και που ν’ αναφέρει» να φρόντισε ν’ απαγγείλει το σωστό για την περίσταση ποίημα…Δηλαδή την «Αποστροφή».

Θυμίζω την αρχή του ποιήματος:

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα
πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές
γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.

Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.
Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν
άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.

Το ίδιο θέμα εξάλλου πραγματεύεται και η Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη:

Ιδιαίτερο μάθημα

Με το μάθημα τούτο, τη φτωχή μου τη ζήση
-δραχμές χίλιες μου δίναν- είχα πια ξασφαλίσει.
Στο φαϊ μου οχτακόσες – μια ζωή μετρημένη-
για το νοίκι διακόσες -καμαρούλα μια πήχη-
και για τ’ άλλα, σκεφτόμουν, κάτι πάλι θα τύχει.
‘Ηταν κάποια κυρία κοσμική, καλεσμένη
στα μεγάλα σαλόνια κ’ είχε ανάγκη να ξέρει
για τον ‘Ομηρο κάτι, για της Λέσβου τη λύρα,
στην κουβέντα της στίχους πού και πού ν’ αναφέρει,
ν’ απαγγέλλει Μαβίλη, Καβάφη, Πορφύρα.

‘Ενα μάθημα ακόμα κ’ η ζωή θαν’ ωραία
- συλλογιόμουν, στο τέλος θα της μάθω κι αρχαία!
‘Οταν ξάφνου μου λέει: «Θα σας πάψω ένα μήνα
- πού καιρός για μελέτη, το Τριώδι έχει ανοίξει!
Ξενυχτώ κάθε βράδι στους χορούς κολομπίνα,
και, θαρρώ, δε σας έχω το κοστούμι μου δείξει.
Τι succes που ‘χω κάνει!… Το πιο φίνο lame!
Δεκαπέντε χιλιάδες μού κοστίζει – μοντέλο
Το Grand Chic απ’ ευθείας το ‘χει φέρει για με!
Κι assorti πώς μου πάει μυτερό το καπέλο!…»


Θα ‘πε κι άλλα – δεν ξέρω, το μυαλό μου, σα σφήνα,
μια κουβέντα τρυπούσε: «Θα σας πάψω ένα μήνα!».

1

Στην Ουτοπία

Τρίτη, Φεβρουαρίου 2nd, 2010

TΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ

          Ανοίξανε τα σύννεφα και μείναν οι αχτίδες   
          του ήλιου, ανάμεσα σε θάλασσα μπλαβιά  
          και πάνω απ’ τα κεφάλια μας, φωτίζαν νέες ελπίδες
          οι γλάροι που πετούσαν, πέρα στ’ ανοιχτά.

          Οι Νηρηίδες παίζανε, τα πλάσματα του Πόντου,
          μ’ όλους τους Τρίτωνες, στην άκρη τ’ Ωκεανού.
          Έφευγε το καράβι, κυνηγούσε τ’ όνειρό του
          και μεσοπέλαγα ξεμάκραινε απ’ το νου.

          Κι εγώ όλο ετοιμάζομαι να κάνω το ταξίδι.
          Χάρτες μαζεύω, εφόδια, γνώσεις, τεχνικές.
          Όμως, στο χώρο και στο χρόνο καμπυλώνομαι ήδη:
          στην Ουτοπία προσαράξαμε προχθές.

(1992)

 

Η υπέροχη εικόνα που συνοδεύει το σημερινό ποίημα είναι της Τζούλας Φορτούνη και την πήρα από το ιστολόγιο «ο πλοηγός του απείρου» (ανθολογία ποιημάτων του φίλου Τόλη Νικηφόρου, με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη). Αξίζει να το επισκεφτείτε, στη διεύθυνση:

 

http://ploigos-tou-apeirou.blogspot.com/2009_08_01_archive.html

Δείτε επίσης εδώ:

http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/

την ανθολογία ποίησης (με ποιήματα διάφορων ποιητών): «Ενα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται», την οποία ανανεώνει συνεχώς ο Τόλης Νικηφόρου από τον Ιούνιο του 2008 μέχρι και σήμερα.

ΥΓ: Μόλις ολοκλήρωσα και «ανέβασα» τη σημερινή ανάρτηση, πληροφορήθηκα (από το ιστολόγιο του Τόλη Νικηφόρου) τον θάνατο του αδερφού του. Επειδή για κάποιο λόγο το συγκεκριμένο ποίημα ΚΑΙ ο πίνακας με απασχολούσαν έντονα όλη μέρα, θεωρώ πως, κατά κάποιο τρόπο, αυτό το ποίημα ζητάει να αφιερωθεί στη μνήμη του.

 

 

0
Posted in Δικά μου |