Φεβρουαρίου « 2010 « To blog της Σοφίας

Archive for Φεβρουαρίου, 2010

Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: Στείλ’ τον

Κυριακή, Φεβρουαρίου 28th, 2010

 

Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ

Όταν στον πέμπτο της «Εστίας» με περιζώνει
εμπνεύσεως δίγαμα, τρελής σοδειάς μπαχτσίσι, 
ο Κοροπούλης, που απ’ τη σούρα τα ‘χει φτύσει,
της ανεργίας τρανό το φάσμα ανανεώνει.

 
Μύρτα φωτός, ρευματισμοί τέσσερις, πόνοι
μ’ έχουν λοιπόν ακόμη μια φορά τσακίσει. 
Ο  Στέφανος στην «Παρουσία» την έχει στήσει:
χριστιανικότατα τον Paul de Man σταυρώνει.

 
( Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: «Στείλ’ τον
σε στίχους, να τυπώσωμεν μονοτυπία».)
Και Keats και Κοροπούλην, Λάγιον και τον Milton

 
ακούω να κρώζουν σε χαώδη συμφωνία.
Όμως θα πιάσω μια σουίτα εκεί στο Hilton
κι ίσως εντέλει ευλογηθώ επ’ αλαλία.

 

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ, Συνεστίασις (1991)

1
Posted in Φίλων |

Καθώς διασχίζουν του έρωτα τις άγριες ατραπούς

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 25th, 2010

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Η ζέστη ένδυμα της νύχτας, που όλο ιδρώνει.
Το σύμπαν έχει αρχίσει σταθερά ν’ ακινητεί.
Πασπαλισμένοι μοιάζουν οι εραστές με χρυσή σκόνη
κι οραματίζονται ένα κόσμο που θα τους δεκτεί.

Το βουητό της θάλασσας απόμακρα σιμώνει .
Βαραίνουν μες τους σκοτεινούς της ύπαρξης βυθούς.
Της ζωής η παλμική ενέργεια τους περικυκλώνει,
καθώς διασχίζουν του έρωτα τις άγριες ατραπούς.

Μέτρηση αντίστροφη: τώρα στο ένα φτάνουν δύο
σώματα κι αναλύονται σε χίλιους δυο σπασμούς.
Και πάλι ενώνονται οι θνητοί με τ’ άφθαρτο στοιχείο,
σβήνονται τέλος σε μικρούς θανάτους κι οργασμούς…

…αναζητώντας του “εγώ” καινούριους προορισμούς.


(2002)

0
Posted in Δικά μου |

Ρωτιέμαι τι μας μένει, πού τραβάμε

Κυριακή, Φεβρουαρίου 21st, 2010

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Βγήκαμε και το βλέμμα τους κενό κι απόψε πάλι.
Μες στους καπνούς, τη μουσική καθόλου δεν μιλάμε.
Κρατώντας μες στα χέρια μας τη βότκα πορτοκάλι,
τ’ ανέκφραστα τα μέλη μας αδιόρατα κουνάμε.
Ρωτιέμαι τι μας μένει, πού τραβάμε.

Μα το πρωί στη θάλασσα μου γνέφει ο εαυτός μου.
Τα πάντα γύρω είν’ ομορφιά, το κάστρο ονειρεμένο.
Πλημμυρισμένο από το φως, το θόρυβο του κόσμου.
Σε μαγεμένους ουρανούς θα ‘λεγες στεριωμένο.
Είν’ η ευτυχία που τόσο περιμένω.

(1990)

0
Posted in Δικά μου |

Γεωργόπουλος Νίκος, Χρόνια ενήλικα κ αυτά με προσπερνούν

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15th, 2010

ΑΜΟΛΑ ΚΑΛΟΥΜΠΑ


στους φίλους των παιδικών χρόνων

Σ’ ένα ταξίδι μνήμης συναντώ
μικρό παιδί να παίζω στην αυλή μου
σε δύο καρέκλες τον μπερντέ τοποθετώ
μ’ ένα κερί φωτίζω την φωνή μου.

Καθώς φιγούρες έχω για σκιές
κάτι αυτοσχέδια μικρά καραγκιοζάκια
και ενώ αλλάζω εγγαστρίμυθες φωνές
η αυλή γεμίζει μυρωδιές και παλαμάκια.

Και εκεί ανάμεσα σε λήθη και ζωή
ξερά καλάμια για τον χάρτινο αετό μου
κόλλα από αλεύρι και η ουρά του πλουμιστή
καλούμπα αμόλα για να πιάσω τ’ όνειρό μου.

Κλείνω τα μάτια και αρχίζω να μετρώ
τρέχουν οι μνήμες στις κρυψώνες να κρυφτούνε
φτού σου και βγαίνω, θα έρθω να σας βρω
μ’ ένα κρυφτό παιγνίδι να τα πούμε.

Στο χωματόδρομο με βλέπω ξαφνικά
σειρά ν’ απλώνω τα πολύχρωμα γυαλένια
μπαζ και παράμπαζο να βγάζω στα τυφλά
σημάδι, απόσταση, «πόσα έχω κερδισμένα;»

Τις Κυριακές συχνά, μετά το φαγητό
ρεσάλτο κάνω με το τσούρμο στην αλάνα
με ένα μπακότερμα αρχίζω τον χορό
το πρώτο γκολ χαρίζω σε μια Άννα.

Κι όταν σουρούπωνε καθόμουν στα σκαλιά
σε λίγο η μάνα θα με φώναζε να φάω
ονειρευόμουνα με μάτια ανοιχτά
στον φεγγαρόδρομο με γέλια να τσουλάω.

…………………

Χρόνια ενήλικα κι αυτά με προσπερνούν
κάπου θυμάμαι είχα κρύψει τ’ όνειρό μου
τώρα φοβάμαι μην το πάρουν σαν το βρουν
ακόμ’ ανέμελα να παίζει στο μυαλό μου.

Γεωργόπουλος Νίκος
Αθήνα 3-1-2010

Διψούσαμε, για των ερώτων το νερό

Κυριακή, Φεβρουαρίου 14th, 2010

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

στον άντρα μου

Αρχίσαν όλα – μια φορά κι ένα καιρό.
Συναντηθήκαμε, καθώς στα παραμύθια
κι ένας καημός όλο σιγόκαιγε στα στήθια -
διψούσαμε, για των ερώτων το νερό.

Κι έγιναν όλα – ένα καιρό και μια φορά,
κόσμοι πολύχρωμοι, με χρώματα ονείρων,
κήποι ολάνθιστοι, των ρόδων και των μύρων,
όπου βασίλευε για πάντα η χαρά.

Και συνεχίζουμε – και κόντρα στον καιρό,
που θέλει όλες τις αγάπες να τελειώνουν,
τα αισθήματά μου κάθε μέρα δυναμώνουν
κι ολοένα τώρα πιο πολύ σε λαχταρώ.

 

(2002)

0
Posted in Δικά μου |

Εκείνοι που αγαπήσαμε, με τη ζωή μας δένουν

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 12th, 2010

 

 

 

TI MENEI;

Φαρδείς, απέραντοι ουρανοί, μεγάλες λεωφόροι,
που προεκτείνουν στο άπειρο τα πιο κρυφά όνειρά μας.
Με μάτια διάπλατα ανοικτά, γενναίοι, ελπιδοφόροι,
βαδίσαμε, ακούγοντας τους πόθους της καρδιάς μας.

Μία φωνή εσωτερική, που μέσα μας πληθαίνει,
μας κάνει να ρωτιόμαστε, τι μένει, τι μας μένει;

Μόνο οι εντυπώσεις απ’ αυτά που ‘δαμε στην πορεία,
με τις οποίες συνθέσαμε δική μας ιστορία.
Κι οι σχέσεις οι ανθρώπινες, μονάχα αυτές μας μένουν.
Εκείνοι που αγαπήσαμε, με τη ζωή μας δένουν.

(1990)

0
Posted in Δικά μου |

Eίμαι μάχιμη πάντα στο βάθος

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 11th, 2010

KΥΡΙΑΡΧΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΘΟΣ

Εκείνο το τριαντάφυλλο το μόνο
που ξεχωρίζει μες το σχέδιο και πονάει,
άγριο ακόμα, ξεδιπλώνεται στο Χρόνο,
γυρεύοντας να μάθει ν’ αγαπάει.

Σ.Κ.

Προσπαθώ, ελπίζω, ονειρεύομαι -
κυρίαρχο στη ζωή μου το πάθος.
Πολεμώ, αγωνιώ, μα πορεύομαι.
Απορρίπτω στο τέλος το λάθος.

Αδικώ, αδικούμαι, αγωνίζομαι,
περπατώ σταθερά προς το στόχο.
Σκοντάφτω, μα δεν απελπίζομαι -
υπερνικάω και πάλι τον κόπο.

Προχωρώ και παρότι ζορίζομαι,
είμαι μάχιμη πάντα στο βάθος.
Χτυπιέμαι, μα δεν περιορίζομαι -
κυρίαρχο στη ζωή μου το πάθος.

(1992)

0
Posted in Δικά μου |

Στον ίδιο τόπο, με σπασμένα τα φτερά

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 10th, 2010

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Δεν θα ξεκινήσουμε μέσα στο χειμώνα
για τις μεγάλες μας τις επαναστάσεις.
Παλέψαμε να κάμψουμε τις αντιστάσεις,
ήμασταν έτοιμοι να δώσουμ’ αγώνα.

Όμως το σώμα μας στο κρύο τουρτουρίζει
κι είναι η κάμαρα οικεία κι άλλο τόσο ζεστή.
Δεν θα διώξουμε ό,τι τώρα μας βασανίζει
μα θα σκύψουμε και θα κάνουμε υπομονή.

Την άνοιξη ίσως ανοίξουμε τα φτερά μας.
Τάξτε μου ένα ταξίδι, ίσα για να ελπίζω.
Ως ατενίζουμε τον ουρανό το γκρίζο,
από ένα πρόσχημα όλο αρπάζετ’ η καρδιά μας. 
         
 Πάντοτε λέμε: «ίσως να γίνει το ταξίδι,
 να γίνει κάποτε, μια επόμενη φορά»
Αλλά επιμένουμε, να παίζουμε παιχνίδι
στον ίδιο τόπο, με σπασμένα τα φτερά.

(1994)

1
Posted in Δικά μου |

Πριν με προλάβει και τ’ αλλάξει η ζωή

Τρίτη, Φεβρουαρίου 9th, 2010

 

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ

Η νύχτα εδώ έχει φως, που λάμπει μυστικά   
κι εγώ πάλι αγρυπνώ, κοιτάζοντας τ’ αστέρια.
Η ομίχλη σκέπασε την πόλη, πιο πυκνή.
         
Φαντάζουν σ’ όνειρο τα πάντα, μαγικά.
Στον ουρανό υψώνω, εκστατικά, τα χέρια
Καινούριο δέος ξαφνικά μ’ αναρριγεί.

Γαλαζωπό το φως, φέγγει ξεχωριστά
και τώρα πάλι ανασκευάζω τα όνειρά μου,
πριν με προλάβει και τ’ αλλάξει η ζωή.
         
Φαίνονται όμως τώρα όλα θαυμαστά,  
και μεγαλώνουνε τους πόθους στην καρδιά μου.
Πέφτει ένα αστέρι, θα ‘βγει η ευχή μου αληθινή;

 

(1992)

0
Posted in Δικά μου |

Tο Τριώδι έχει ανοίξει

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 4th, 2010

Καλή Τσικνοπέμπτη, με τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, που έγραψε πριν από πολλά χρόνια το παρακάτω…Σαν να μην πέρασε μια μέρα…Μάλιστα, διάβασα κάπου ότι σε εκπομπή με θέμα το διαζύγιο Μενεγάκη-Λάτσιου αναφέρθηκαν στίχοι του Καρυωτάκη…(!) Ελπίζω τουλάχιστον αυτός ή αυτή που είχε τη φαεινή ιδέα «στην κουβέντα της στίχους που και που ν’ αναφέρει» να φρόντισε ν’ απαγγείλει το σωστό για την περίσταση ποίημα…Δηλαδή την «Αποστροφή».

Θυμίζω την αρχή του ποιήματος:

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα
πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.
Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές
γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.

Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.
Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.
Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν
άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.

Το ίδιο θέμα εξάλλου πραγματεύεται και η Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη:

Ιδιαίτερο μάθημα

Με το μάθημα τούτο, τη φτωχή μου τη ζήση
-δραχμές χίλιες μου δίναν- είχα πια ξασφαλίσει.
Στο φαϊ μου οχτακόσες – μια ζωή μετρημένη-
για το νοίκι διακόσες -καμαρούλα μια πήχη-
και για τ’ άλλα, σκεφτόμουν, κάτι πάλι θα τύχει.
‘Ηταν κάποια κυρία κοσμική, καλεσμένη
στα μεγάλα σαλόνια κ’ είχε ανάγκη να ξέρει
για τον ‘Ομηρο κάτι, για της Λέσβου τη λύρα,
στην κουβέντα της στίχους πού και πού ν’ αναφέρει,
ν’ απαγγέλλει Μαβίλη, Καβάφη, Πορφύρα.

‘Ενα μάθημα ακόμα κ’ η ζωή θαν’ ωραία
- συλλογιόμουν, στο τέλος θα της μάθω κι αρχαία!
‘Οταν ξάφνου μου λέει: «Θα σας πάψω ένα μήνα
- πού καιρός για μελέτη, το Τριώδι έχει ανοίξει!
Ξενυχτώ κάθε βράδι στους χορούς κολομπίνα,
και, θαρρώ, δε σας έχω το κοστούμι μου δείξει.
Τι succes που ‘χω κάνει!… Το πιο φίνο lame!
Δεκαπέντε χιλιάδες μού κοστίζει – μοντέλο
Το Grand Chic απ’ ευθείας το ‘χει φέρει για με!
Κι assorti πώς μου πάει μυτερό το καπέλο!…»


Θα ‘πε κι άλλα – δεν ξέρω, το μυαλό μου, σα σφήνα,
μια κουβέντα τρυπούσε: «Θα σας πάψω ένα μήνα!».

1