Archive for Φεβρουαρίου, 2010

Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: Στείλ’ τον

Κυριακή, Φεβρουαρίου 28th, 2010

 

Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ

Όταν στον πέμπτο της «Εστίας» με περιζώνει
εμπνεύσεως δίγαμα, τρελής σοδειάς μπαχτσίσι, 
ο Κοροπούλης, που απ’ τη σούρα τα ‘χει φτύσει,
της ανεργίας τρανό το φάσμα ανανεώνει.

 
Μύρτα φωτός, ρευματισμοί τέσσερις, πόνοι
μ’ έχουν λοιπόν ακόμη μια φορά τσακίσει. 
Ο  Στέφανος στην «Παρουσία» την έχει στήσει:
χριστιανικότατα τον Paul de Man σταυρώνει.

 
( Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: «Στείλ’ τον
σε στίχους, να τυπώσωμεν μονοτυπία».)
Και Keats και Κοροπούλην, Λάγιον και τον Milton

 
ακούω να κρώζουν σε χαώδη συμφωνία.
Όμως θα πιάσω μια σουίτα εκεί στο Hilton
κι ίσως εντέλει ευλογηθώ επ’ αλαλία.

 

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ, Συνεστίασις (1991)

1
Posted in Φίλων |

Καθώς διασχίζουν του έρωτα τις άγριες ατραπούς

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 25th, 2010

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Η ζέστη ένδυμα της νύχτας, που όλο ιδρώνει.
Το σύμπαν έχει αρχίσει σταθερά ν’ ακινητεί. 
Πασπαλισμένοι μοιάζουν οι εραστές με χρυσή σκόνη
κι οραματίζονται ένα κόσμο που θα τους δεκτεί. 

Το βουητό της θάλασσας απόμακρα σιμώνει . 
Βαραίνουν μες τους σκοτεινούς της ύπαρξης βυθούς. 
Της ζωής η παλμική ενέργεια τους περικυκλώνει, 
καθώς διασχίζουν του έρωτα τις άγριες ατραπούς.

Μέτρηση αντίστροφη: τώρα στο ένα φτάνουν δύο
σώματα κι αναλύονται σε χίλιους δυο σπασμούς. 
Και πάλι ενώνονται οι θνητοί με τ’ άφθαρτο στοιχείο,
σβήνονται τέλος σε μικρούς θανάτους κι οργασμούς…

…αναζητώντας του “εγώ” καινούριους προορισμούς. 

                                                                                       
(2002)

0
Posted in Δικά μου |

Ρωτιέμαι τι μας μένει, πού τραβάμε

Κυριακή, Φεβρουαρίου 21st, 2010

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Βγήκαμε και το βλέμμα τους κενό κι απόψε πάλι.
Μες στους καπνούς, τη μουσική καθόλου δεν μιλάμε.
Κρατώντας μες στα χέρια μας τη βότκα πορτοκάλι,
τ’ ανέκφραστα τα μέλη μας αδιόρατα κουνάμε.
Ρωτιέμαι τι μας μένει, πού τραβάμε.

Μα το πρωί στη θάλασσα μου γνέφει ο εαυτός μου.
Τα πάντα γύρω είν’ ομορφιά, το κάστρο ονειρεμένο.
Πλημμυρισμένο από το φως, το θόρυβο του κόσμου.
Σε μαγεμένους ουρανούς θα ‘λεγες στεριωμένο.
Είν’ η ευτυχία που τόσο περιμένω.

(1990)

0
Posted in Δικά μου |

Γεωργόπουλος Νίκος, Χρόνια ενήλικα κ αυτά με προσπερνούν

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15th, 2010

ΑΜΟΛΑ ΚΑΛΟΥΜΠΑ


στους φίλους των παιδικών χρόνων

Σ’ ένα ταξίδι μνήμης συναντώ
μικρό παιδί να παίζω στην αυλή μου
σε δύο καρέκλες τον μπερντέ τοποθετώ
μ’ ένα κερί φωτίζω την φωνή μου.

Καθώς φιγούρες έχω για σκιές
κάτι αυτοσχέδια μικρά καραγκιοζάκια
και ενώ αλλάζω εγγαστρίμυθες φωνές
η αυλή γεμίζει μυρωδιές και παλαμάκια.

Και εκεί ανάμεσα σε λήθη και ζωή
ξερά καλάμια για τον χάρτινο αετό μου
κόλλα από αλεύρι και η ουρά του πλουμιστή
καλούμπα αμόλα για να πιάσω τ’ όνειρό μου.

Κλείνω τα μάτια και αρχίζω να μετρώ
τρέχουν οι μνήμες στις κρυψώνες να κρυφτούνε
φτού σου και βγαίνω, θα έρθω να σας βρω
μ’ ένα κρυφτό παιγνίδι να τα πούμε.

Στο χωματόδρομο με βλέπω ξαφνικά
σειρά ν’ απλώνω τα πολύχρωμα γυαλένια
μπαζ και παράμπαζο να βγάζω στα τυφλά
σημάδι, απόσταση, «πόσα έχω κερδισμένα;»

Τις Κυριακές συχνά, μετά το φαγητό
ρεσάλτο κάνω με το τσούρμο στην αλάνα
με ένα μπακότερμα αρχίζω τον χορό
το πρώτο γκολ χαρίζω σε μια Άννα.

Κι όταν σουρούπωνε καθόμουν στα σκαλιά
σε λίγο η μάνα θα με φώναζε να φάω
ονειρευόμουνα με μάτια ανοιχτά
στον φεγγαρόδρομο με γέλια να τσουλάω.

…………………

Χρόνια ενήλικα κι αυτά με προσπερνούν
κάπου θυμάμαι είχα κρύψει τ’ όνειρό μου
τώρα φοβάμαι μην το πάρουν σαν το βρουν
ακόμ’ ανέμελα να παίζει στο μυαλό μου.

Γεωργόπουλος Νίκος
Αθήνα 3-1-2010

Διψούσαμε, για των ερώτων το νερό

Κυριακή, Φεβρουαρίου 14th, 2010

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

στον άντρα μου

Αρχίσαν όλα – μια φορά κι ένα καιρό.
Συναντηθήκαμε, καθώς στα παραμύθια
κι ένας καημός όλο σιγόκαιγε στα στήθια -
διψούσαμε, για των ερώτων το νερό.

Κι έγιναν όλα – ένα καιρό και μια φορά,
κόσμοι πολύχρωμοι, με χρώματα ονείρων,
κήποι ολάνθιστοι, των ρόδων και των μύρων,
όπου βασίλευε για πάντα η χαρά.

Και συνεχίζουμε – και κόντρα στον καιρό,
που θέλει όλες τις αγάπες να τελειώνουν,
τα αισθήματά μου κάθε μέρα δυναμώνουν
κι ολοένα τώρα πιο πολύ σε λαχταρώ.

 

(2002)

0
Posted in Δικά μου |

Εκείνοι που αγαπήσαμε, με τη ζωή μας δένουν

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 12th, 2010

 

 

 

TI MENEI;

Φαρδείς, απέραντοι ουρανοί, μεγάλες λεωφόροι,
που προεκτείνουν στο άπειρο τα πιο κρυφά όνειρά μας.
Με μάτια διάπλατα ανοικτά, γενναίοι, ελπιδοφόροι,
βαδίσαμε, ακούγοντας τους πόθους της καρδιάς μας.

Μία φωνή εσωτερική, που μέσα μας πληθαίνει,
μας κάνει να ρωτιόμαστε, τι μένει, τι μας μένει;

Μόνο οι εντυπώσεις απ’ αυτά που ‘δαμε στην πορεία,
με τις οποίες συνθέσαμε δική μας ιστορία.
Κι οι σχέσεις οι ανθρώπινες, μονάχα αυτές μας μένουν.
Εκείνοι που αγαπήσαμε, με τη ζωή μας δένουν.

(1990)

0
Posted in Δικά μου |

Eίμαι μάχιμη πάντα στο βάθος

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 11th, 2010

 

 

KΥΡΙΑΡΧΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΘΟΣ

 

 Εκείνο το τριαντάφυλλο το μόνο
που ξεχωρίζει μες το σχέδιο και πονάει,
άγριο ακόμα, ξεδιπλώνεται στο Χρόνο,
γυρεύοντας να μάθει ν’ αγαπάει.

Σ.Κ.

 

Προσπαθώ, ελπίζω, ονειρεύομαι -
κυρίαρχο στη ζωή μου το πάθος.
Πολεμώ, αγωνιώ, μα πορεύομαι.
Απορρίπτω στο τέλος το λάθος.
 

Αδικώ, αδικούμαι, αγωνίζομαι,
περπατώ σταθερά προς το στόχο.
Σκοντάφτω, μα δεν απελπίζομαι -
υπερνικάω και πάλι τον κόπο.

Προχωρώ και παρότι ζορίζομαι,
είμαι μάχιμη πάντα στο βάθος.
Χτυπιέμαι, μα δεν περιορίζομαι -
κυρίαρχο στη ζωή μου το πάθος.

 

(1992)

0
Posted in Δικά μου |

Στον ίδιο τόπο, με σπασμένα τα φτερά

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 10th, 2010

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Δεν θα ξεκινήσουμε μέσα στο χειμώνα
για τις μεγάλες μας τις επαναστάσεις.
Παλέψαμε να κάμψουμε τις αντιστάσεις,
ήμασταν έτοιμοι να δώσουμ’ αγώνα.

Όμως το σώμα μας στο κρύο τουρτουρίζει
κι είναι η κάμαρα οικεία κι άλλο τόσο ζεστή.
Δεν θα διώξουμε ό,τι τώρα μας βασανίζει
μα θα σκύψουμε και θα κάνουμε υπομονή.

Την άνοιξη ίσως ανοίξουμε τα φτερά μας.
Τάξτε μου ένα ταξίδι, ίσα για να ελπίζω.
Ως ατενίζουμε τον ουρανό το γκρίζο,
από ένα πρόσχημα όλο αρπάζετ’ η καρδιά μας. 
         
 Πάντοτε λέμε: «ίσως να γίνει το ταξίδι,
 να γίνει κάποτε, μια επόμενη φορά»
Αλλά επιμένουμε, να παίζουμε παιχνίδι
στον ίδιο τόπο, με σπασμένα τα φτερά.

(1994)

1
Posted in Δικά μου |

Πριν με προλάβει και τ’ αλλάξει η ζωή

Τρίτη, Φεβρουαρίου 9th, 2010

 

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ

Η νύχτα εδώ έχει φως, που λάμπει μυστικά   
κι εγώ πάλι αγρυπνώ, κοιτάζοντας τ’ αστέρια.
Η ομίχλη σκέπασε την πόλη, πιο πυκνή.
         
Φαντάζουν σ’ όνειρο τα πάντα, μαγικά.
Στον ουρανό υψώνω, εκστατικά, τα χέρια
Καινούριο δέος ξαφνικά μ’ αναρριγεί.

Γαλαζωπό το φως, φέγγει ξεχωριστά
και τώρα πάλι ανασκευάζω τα όνειρά μου,
πριν με προλάβει και τ’ αλλάξει η ζωή.
         
Φαίνονται όμως τώρα όλα θαυμαστά,  
και μεγαλώνουνε τους πόθους στην καρδιά μου.
Πέφτει ένα αστέρι, θα ‘βγει η ευχή μου αληθινή;

 

(1992)

0
Posted in Δικά μου |

Να κόψω γαλανά κομμάτια φως

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 5th, 2010

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Eίν’ έξω νύχτα και σκοτάδι και σιωπή.
Όμως ακόμα ελπίζω και παλεύω.
Δεν ξέρω αν θα ‘ρθουνε κι οι φίλοι την αυγή -
ούτε γνωρίζω εκείνο που γυρεύω.

Ωστόσο θέλω να φεγγίσει ο ουρανός -
κι η λάμψη του να μπει μες τη ψυχή μου.
Μετά να κόψω γαλανά κομμάτια φως,
σαν δώρα, να μοιράσω στη γιορτή μου.

Κι άμα δεν έρθουνε, θα πάω και θα τους βρω -
υπάρχει χώρος τώρα στην καρδιά μου.
Ένα κομμάτι φωτεινό να μοιραστώ
και λίγη αγάπη κι όλα τα όνειρά μου.

Να ξαναφτιάξω τη ζωή μου έχω σκοπό
κι έχω αλλαγές κρυφά δρομολογήσει.
Όλα θα γίνουν, μυστικά -κι έχω καιρό,
πολύ καιρό, ώσπου έξω να ροδίσει.

(1994)

Αναρτώντας αυτό το παλιό ποίημα του 1994 αναρωτήθηκα σε ποιους θα έδινα σήμερα «γαλανά κομμάτια φως». Πρώτα πρώτα στους αναγνώστες μου, όποιοι κι αν είναι, καλλιτέχνες ή απλά φιλότεχνοι, κι έπειτα στους ανθρώπους που με φιλοδωρίζουν με το δικό τους φως, της τέχνης τους. Και δεν είναι λίγοι.

Ανήκουν σε όλες τις μορφές τέχνης: Από σκιτσογράφους, που εκτιμώ τη δουλειά τους κι εκείνοι με τιμούν επίσης με τη φιλία τους, όπως ο Σπύρος Δερβενιώτης http://derveniotis.wordpress.com/ και η Μαρία Τζαμπούρα, http://www.cartoonists.gr/view_cat.php?cat_id=66

Από μουσικούς, όπως οι Active Member που μελοποίησαν ένα ποίημά μου, και κυρίως η Sadahzinia http://www.sadahzinia.com/, που εκτός από μουσική γράφει και θαυμάσια βιβλία για παιδιά. Επίσης ο Κώστας Παρίσσης http://www.youtube.com/watch?v=zxXtwxsVZzY που μου μελοποίησε άλλο ποίημα, και τους ευχαριστώ κι ας μην μπορώ να τα ακούσω εγώ, μα τα ακούει ο περισσότερος κόσμος κι αυτό μου φτάνει.

Από τραγουδιστές-τραγουδοποιούς, σαν τον Δώρο Δημοσθένους, http://www.youtube.com/watch?v=e6bzT08R-bA που όλοι συμφωνούν ότι έχει εκπληκτική φωνή και ερμήνευσε το τραγούδι μου άψογα και σαν τη φίλη μου   τη Νικολέττα Αναστασίου, για την οποία πάλι λέγεται ότι είναι εκπληκτική, και στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να την ακούσω http://mousikaproastia.blogspot.com/2008/11/drom.html

Από ηθοποιούς – δεν λένε πως σημαίνει φως; – όπως η Ολια Λαζαρίδου http://olialaz.blogspot.com/που με κάλεσε ευγενικά στη θεατρική παράστασή της και ψάχνουμε την καλύτερη φόρμουλα για να μπορέσω να την παρακολουθήσω, με τη βοήθεια και του κειμένου.

Και βέβαια, από ποιητές και συγγραφείς, που δεν ξέρω καν πόσα ονόματα να αναφέρω χωρίς να αδικήσω κανέναν και καμία. Ενδεικτικά έχω στους συνδέσμους της σελίδας μου τις αντίστοιχες σελίδες πολλών από αυτούς, κι άλλους τους έχω μαζέψει στην ανθολογία «Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό». http://pampalaionero.wordpress.com/

Θα αναφέρω ειδικά τον Θανάση Τριαρίδη, http://www.triaridis.gr/ ,  με όλα του τα βιβλία, τα άρθρα, τις παρεμβάσεις που δεν σταματούν ποτέ, γιατί είναι από μόνος του ένα πολιτιστικό γεγονός. Δυστυχώς για μένα κι ευτυχώς για κείνον, ζει στη Θεσσαλονίκη κι έτσι δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω συχνά από κοντά.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω εδώ στα βιβλία 2 ποιητών μας, φίλων μου και φίλων μεταξύ τους εδώ και μια 20ετία, που τα δημοσίευσαν σχεδόν ταυτόχρονα πριν από λίγο καιρό.

Ο Γιάννης Κυριαζής εξέδωσε το βιβλίο: «Παλατινή Ανθολογία, σαν ρόδο υποπόρφυρο» από τις εκδόσεις Ενδυμίων τον Δεκέμβρη του 2009. Παρακολούθησα την προσπάθειά του σχεδόν από την αρχή, στο παλιό του μπλογκ, εδώ και 2 χρόνια περίπου, και γνωρίζω καλά πόσο κόπο κατέβαλλε για να καταφέρει να αποδώσει έμμετρα και ομοιοκατάληκτα τόσα αρχαία επιγράμματα. Η έκδοση είναι δίγλωσση, ώστε να αντιπαραβάλλουν όσοι γνωρίζουν καλά αρχαία. Παρόλο που η δική μου γνώση των αρχαίων σταματά σε σχολικό επίπεδο, θαύμασα εξ αρχής την έμμετρη απόδοση και θεωρώ αυτό το βιβλίο μοναδικό για την σύγχρονη ελληνική βιβλιογραφία.

Ενδεικτικά παραθέτω τα παρακάτω 2 επιγράμματα:

ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ, 122

Ανέλπιστο και θαυμαστό τίποτε δεν υπάρχει
αφού ο Δίας ο θεός που τους Ολύμπιους άρχει
μεσημεριάτικα έφερε νύχτα σ’ όλους τους τόπους -
το φως του ήλιου κρύβοντας, τρόμαξε τους ανθρώπους.
Και από τότε τίποτε απίστευτο δε μοιάζει
ούτ’ αν το αγρίμι την τροφή με το δελφίνι αλλάζει
κι αγαπητό της θάλασσας, σ’ αυτό, το κύμα αν γίνει
κι αν αγαπήσει του βουνού τα δέντρα το δελφίνι.

ΑΛΚΜΑΝ, 89

Φαράγγια, λόφοι και βουνά, χαράδρες, δες, κοιμούνται
και τα ερπετά της μαύρης γης καθόλου δεν κουνιούνται.
Των μελισσών το γένος δες, στον ύπνο που εγλυκάθη,
τα κήτη μες στης θάλασσας της σκοτεινής τα βάθη,
των μακροφτέρουγων πουλιών το σμήνος που εβουβάθη.

Περισσότερα θα δείτε σε αυτό το μπλογκ:

http://palatini.blogspot.com/

Ο Δημήτρης Σολδάτος εξέδωσε πριν από λίγες μέρες τη συλλογή: 1000 δίστιχα – Χ(ε)ίλια δίστιχα (χίλια δίστιχα για τα χείλια). Η ιδέα πρωτότυπη, η εκτέλεση πραγματικά πολύ δύσκολη: πώς να γράψει κανείς χίλια δίστιχα με το ίδιο θέμα, πατώντας στο μοτίβο της δημοτικής μας ποίησης και ενσωματώνοντας αρμονικά (σε ορισμένα από αυτά) στίχους γνωστών ποιητών μας (Σολωμός, Βαλαωρίτης, Δροσίνης, Παλαμάς, Καβάφης, Μαβίλης, Πολυδούρη, Καρυωτάκης, Λαπαθιώτης, Ουράνης, Σικελιανός, Σεφέρης, Ελύτης, Γκάτσος, Δημουλά κ.ά) χωρίς παράλληλα να ξεπέσει σε φτηνά στιχάκια ημερολογίου;

Ο Σολδάτος το κέρδισε το στοίχημα, κατά τη γνώμη μου. Συνδιαλέγεται άψογα με τους στίχους των μεγαλύτερων ποιητών μας, με τη δημοτική ποίηση και με το λαικό τραγούδι επίσης και μας παραδίδει μια διαχρονική συλλογή για το φιλί μέσα από την ελληνική γλώσσα, το τραγούδι και την  ποίηση αιώνων.

Μένει μόνο να αποδεικτεί αν θα μπορέσει η συλλογή του να βρει τον δρόμο προς τους αναγνώστες του, καθώς προτίμησε να την εκδώσει από ένα μικρό, αλλά ιστορικό, βιβλιοπωλείο-εκδοτικό οίκο του νησιού του, της Λευκάδας, τις εκδόσεις Τσιρίμπαση.

Διαβάστε εδώ 3 από τα δίστιχα και περισσότερα σε αυτό το μπλογκ.

http://1000dis.blogspot.com/

Στην παπαρούνα δυο χειλιών δεν θέλω όποιο κι όποιο
φιλί να πιω, μα να γευτώ το πιο γλυκόπιοτο όπιο.

Χείλη, σαν στρείδι του βυθού, για κάντε μου την χάρη:
αν μου φυλάτε ένα φιλί, να ’ναι μαργαριτάρι.

Τα χείλη σου τ’ αστραφτερά θα μου τα δώσεις; Πότε;
«Όταν σκουριάσει το γυαλί και το χρυσάφι. Τότε.»

Εγώ εύχομαι από καρδιάς να είναι καλοτάξιδα και τα δύο βιβλία, γιατί, εκτός που οι ποιητές τους είναι φίλοι μου, επιπλέον είναι και τα δυο σπουδαία βιβλία, είναι γαλανά κομμάτια φως, από το ατόφιο, καθάριο φως της ποίησης.


0