Archive for Δεκεμβρίου, 2009

Νίκος Γεωργόπουλος, Mουσικές της Σιωπής

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 28th, 2009

Στη Σοφία μου

Σ’ ατελείς διαδρομές
καμπυλώνει τη σκέψη.
Στης σιωπής τις ρωγμές
ήχους πάει να μαγέψει.

Στίχους  – θαύμα – γεννά,
ξελογιάζει τη μούσα.
Στις χορδές της γλιστρά,
με την ίδια απούσα.

Μια καμπύλη ροή,
μια γλυκιά μελωδία,
μια κραυγή σιωπηλή,
μιας γραμμής φαντασία

Κάπου εκεί μου μιλά,
δυο της στίχοι μου γνέφουν.
Σε σημάδια ακουμπά,
που σημεία δεν έχουν.

Μες το χώρο σιωπής
να γκρεμίζει το τείχος,
μιας θνητής ακοής
που αφήνει το ίχνος.

Εξατμίζεται – πάει -
στην αχλύ για  να σβήσει.
Ηδονές ξεγελάει -
σ’ άλλους κόσμους να ζήσει.

Στο κουφό της βοής
που αφήνει το κύμα,
δυο στιχάκια ζωής
ταξιδεύουν την ρίμα.

«Ναυαγό να μου βρεις
διψασμένο ν’ ακούσει
μουσικές της σιωπής
νοτισμένες στο πούσι»

Νίκος Γεωργόπουλος

Αθήνα 28/12/2009

2

Ουρανοδρόμιζε ένα αστέρι

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 23rd, 2009


Το βρήκα στο ίντερνετ ψάχνοντας να βάλω κάτι Χριστουγεννάτικο. Δεν μπόρεσα να βρω πουθενά το όνομα του ποιητή. Αναφέρεται ως: «Παιδικά κάλαντα», όμως για μένα είναι εμφανές πως έχει φτιαχτεί από άξιο τεχνίτη. Τη λέξη «Ουρανοδρόμιζε» θα τη ζήλευε κι ο Γκάτσος θαρρώ…(δεν σας θυμίζει Γκάτσο κι εσάς το όλο τραγούδι; )

Αν γνωρίζει κάποιος το όνομα του ποιητή ας με ενημερώσει. Στο μεταξύ, σας χαρίζω κι εσας αυτή τη θεσπέσια λέξη…Ας ουρανοδρομίσουμε κι εμείς μαζί με τ’ αστέρια αυτά τα Χριστούγεννα..

Η Γέννηση του Χριστού

Ήταν μια νύχτα φωτισμένη
Μια αστροφεγγιά, μια ξαστεριά
Κι ήταν θαρρείς αδελφωμένα
‘Ανθρωποι, δέντρα και θεριά.

Είχε κινήσει κι ένα αστέρι
Απ’ τη βαθιά Ανατολή
κι ουρανοδρόμιζε να φέρει
στη Γη το φέγγος το πολύ.

Ένα γαλήνιο καραβάνι,
τρεις Μάγοι πάνε βιαστικά,
σμύρνα, χρυσάφι και λιβάνι,
δώρα κρατούν ευλαβικά.

Στη Βηθλεέμ έχουνε φτάσει
από πορεία μακρινή.
Βρίσκουν αλλιώτικη την πλάση.
Είχαν ανοίξει οι Ουρανοί.

ΥΓ: Οσο ξαναδιαβάζω τον στίχο «ήταν θαρρείς αδελφωμένα», τόσο ενισχύεται η πεποίθησή μου ότι ο σωστός στίχος πρέπει να είναι: «ήταν θαρρείς αδελφωμένοι», ώστε να είναι ακριβής η ομοιοκαταληξία με το: φωτισμένη.

0
Posted in Αλλων |

Προμετωπίδα – Μνήμη Γιάννη Μόραλη

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 21st, 2009

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.

………………………………………

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

Νίκος Καββαδίας, γυναίκα, Ινδικός Ωκεανός 1951

Με αυτό το σύντομο σημείωμα θέλω αφ’ ενός να αποχαιρετήσω τον Δάσκαλο – τον Γιάννη Μόραλη – που έφυγε σήμερα από τη ζωή. Αλλά και να αποκαταστήσω μια – κατά τη γνώμη μου- κατάφωρη αδικία. Μέσα σε λίγες ώρες, το Διαδίκτυο γέμισε ήδη από τις νεκρολογίες του μεγάλου ζωγράφου.

Γνωστή η σχέση του και με τους ποιητές. «Προμετωπίδα Γιάννη Μόραλη» διάβαζα σε πολλές ποιητικές συλλογές – του Σεφέρη, του Ελύτη, του Καββαδία – κι ήταν από τις λίγες φορές που πρόσεχα ΚΑΙ την προμετωπίδα εκτός από την καθ’ αυτό ποιητική συλλογή. Γιατί το σχέδιό του δεν ήταν τυχαίο, αλλά οργανικά και αναπόσπαστα δεμένο με το ύφος του κάθε ποιητή.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, θεωρώ μεγάλη παράλειψη να αναγράφεται παντού – ακόμα και στη Βικιπαίδεια – πως ζωγράφισε τις προμετωπίδες στα βιβλία του Ελύτη και του Σεφέρη, αλλά να απουσιάζει η ελάχιστη αναφορά στον Καββαδία.

Η σχέση του Καββαδία με τους ζωγράφους ήταν σχέση βαθιάς αγάπης, εκτίμησης και κατανόησης του έργου τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι αναφορές γνωστών ζωγράφων στα ποιήματά του. Αυτή η κατανόηση ανταποδόθηκε τουλάχιστον μία φορά στον ποιητή, από τον Γιάννη Μόραλη, στην προμετωπίδα του βιβλίου του Τραβέρσο, που βλέπουμε παραπάνω.

Κανείς δεν θα μπορούσε να αποδώσει αρτιότερα την εικόνα της Γυναίκας, κατά την οπτική του Καββαδία πάντα, από τον Γιάννη Μόραλη.

Ακολουθεί η δική μου μικρή συνεισφορά στη μνήμη του ζωγράφου – εκείνος χάρισε τόσα στους ποιητές, σειρά μας τώρα:

ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΔΑ

Μνήμη Γιάννη Μόραλη

Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει,                    
σ’ ώρες μοναχικές, δημιουργίας                     
(συχνά-πυκνά, σ’ ένα γερό μεθύσι –               
σ’ ομήγυρη, εν μέσω απαγγελίας).                    
Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει.

     Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει,                   
       με τον Πικάσο εκεί, σ’ ένα μουσείο                    
       (τι οράματα, η ανήσυχή τους φύση                       
            υπέδειξε και φτιάξανε κι οι δύο).                          
  Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει.

              Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει,                      
               με τον Ντε Κίρικο: μυσταγωγία                                       
            (τι σύλληψη! τι κόσμους έχουν χτίσει                         
                   τι χρώματα, τι σχέδια, τι αρμονία).                                   
      Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει!

                Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει,                         
             μα στον Μιρό, στα χρώματα γυρίζω                             
                (και πόσοι ακόμα…τι έχουν ζωγραφίσει –                    
                    τον κόσμο να μην νιώθω τόσο γκρίζο).                             
      Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει.

                Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει:                          
              ανοίγω ενός βιβλίου τη σελίδα,                                     
                    και βλέπω, πριν η ανάγνωση ν’ αρχίσει,                         
       τον Μόραλη μες την προμετωπίδα.                     
       Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει.

 

1

Στο δάσος συνεδριάζουν οι νυφίτσες

Κυριακή, Δεκεμβρίου 20th, 2009

Αντιπροβάλλουν οι μικρές τρέμιες φλογίτσες
στη σοβαρή προσκύνηση των τριών μάγων.
Έξω στο δάσος συνεδριάζουν οι νυφίτσες
και καίονται τα σωθικά των πέρα πάγων,


πέφτουν μια μια απ’ τον ουρανό χρυσές πετρίτσες
σε ακρογιάλια νησιών κοιτίδων λωτοφάγων
και με ρυθμό βραχνά κρούουν οι πατερίτσες
των αναπήρων, τα παλάτια των Παπάγων.


Οι φύλακες των δημοσίων πέρα κήπων
επιθεωρούν τις αδειανές μαύρες αλέες
και κρυφακούουν τα μυστικά ψίθυρων-χτύπων


στα δέντρα που φορέσαν περικεφαλαίες
του ήλιου τα τζάμια ως τα συντρίβει με μανία
των τρελών ποιητών η μεγαλομανία…

Ανδρέας Καραντώνης, 14στιχα – Διάθεση VII

0
Posted in Αλλων |

Περιοδικό Βακχικόν, τεύχος 8

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 18th, 2009


Τεύχος #8 – Έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου

http://www.vakxikon.gr/

Στο 8ο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού Βακχικόν δημοσιεύεται μια συζήτηση που είχαμε με τον Νέστορα Πουλάκο πριν από λίγο καιρό, σχετικά με την ανθολογία Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό, την οποία επιμελούμαστε καθημερινά ο Κώστας Κουτσουρέλης κι εγώ.

Στη συνέχεια, σας μεταφέρω την αρχή της συζήτησης, την οποία μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη (καθώς και να δείτε κάποια ποιήματα από την ανθολογία) στη σελίδα που παρατίθεται στο τέλος του άρθρου.

Το όνομα «Νέοι ήχοι στο παμπάλαιο νερό» αντιστοιχεί σε μια διαδικτυακή ανθολογία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης σε παραδοσιακές μορφές, την οποία επιμελούνται οι ποιητές Κώστας Κουτσουρέλης και Σοφία Κολοτούρου.

Θα τη βρείτε πληκτρολογώντας τη διεύθυνση: http://pampalaionero.wordpress.com/

Το “Βακχικόν” συζητά με τη μία εκ των δύο ανθολόγων, τη Σοφία Κολοτούρου, που αποτελεί και συνεργάτιδα του περιοδικού (γράφει τη στήλη : Ιστορίες της πόλης, – κατηγορία Σφηνάκια- , όπου δημοσιεύει ποιήματα γραμμένα σε παραδοσιακές μορφές, με θεματολογία εμπνευσμένη από τη σύγχρονη αστική καθημερινότητα των μεγαλουπόλεων και ειδικότερα της Αθήνας).

Πως προέκυψε η ανάγκη να δημιουργήσετε μια διαδικτυακή ανθολογία ποίησης σε παραδοσιακές μορφές;

Οι αναγνώστες του περιοδικού «Βακχικόν» γνωρίζουν, μέσα από τη δική μου στήλη, το προσωπικό μου ενδιαφέρον πάνω στις παραδοσιακές μορφές ποίησης, και την πεποίθησή μου πως μπορούν να γραφτούν και σε αυτές τις μορφές τα θέματα που απασχολούν τους σύγχρονους ανθρώπους και κυρίως αυτούς που ζουν στις μεγαλουπόλεις και ειδικότερα στη σημερινή Αθήνα. Καθώς εγώ έγραφα πάντοτε με αυτόν τον τρόπο, κάποια στιγμή στην πορεία της γραφής μου αναζήτησα να βρω τους σύγχρονους ποιητές που χρησιμοποιούν τις παραδοσιακές φόρμες με σκοπό να μιλήσουν για σύγχρονα θέματα. Ανακάλυψα ότι – και παρά την εσφαλμένη αντίθετη αντίληψη που επικρατεί- υπάρχουν και σήμερα πάρα πολλοί ποιητές που γράφουν σε παραδοσιακές μορφές. Ήδη έχουμε ανθολογήσει πάνω από 70 ποιητές και συνεχίζουμε. Στην πορεία αυτής της αναζήτησης έτυχε να γνωριστώ με τον ποιητή Κώστα Κουτσουρέλη, που είχε ακριβώς τις ίδιες απόψεις και ανησυχίες με εμένα σε αυτά τα θέματα και αποφασίσαμε από κοινού να κάνουμε τη διαδικτυακή ανθολογία : «Νέοι Ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό». Το πρώτο ποίημα αναρτήθηκε στα τέλη Απριλίου του 2009 και έκτοτε η ανθολογία μας ανανεώνεται καθημερινά πλην Σαββατοκύριακων. Πιο αναλυτικά μπορείτε να διαβάσετε στο δοκίμιο του Κώστα Κουτσουρέλη “Για την Αναβίωση των Παραδοσιακών Μορφών” που φιλοξενούμε στη σελίδα μας.

Η συνέχεια της συζήτησης εδώ:

http://www.vakxikon.gr/content/view/385/1291/lang,el/

Έυχαριστούμε το περιοδικό Βακχικόν για τη δημοσίευση.

Ακολουθεί το ποίημα «Μονοσήμαντη Ζωή» από την κατηγορία «σφηνάκια» του ίδιου περιοδικού.

http://www.vakxikon.gr/content/view/426/1328/lang,el/

Διακοπές δεν θέλησα ποτέ μου-
τριήμερες μονάχα αποδράσεις.
Αν φύγω δυο βδομάδες, τι θα γίνουν
οι εκκρεμότητες; Στο λέω, καλέ μου,
όλα θα καταρρεύσουν…Πώς να ησυχάσεις;
Ξοπίσω μου θα δένουν και θα λύνουν

άσπονδοι φίλοι και στελέχη αρπακτικά.
Χτίζω καριέρα, να το καταλάβεις.
Δεν γίνεται να λείψω μια βδομάδα-
παίζει να χάσω και την ίδια τη δουλειά.
Γι’ αυτό το SMS μου μόλις λάβεις
βρες ένα spa – Ευρώπη ή έστω Ελλάδα,

να χαλαρώσουμε δυο μέρες τελικά.
Εγώ, με την εκδρομική περιβολή μου,
δύο τρία – φουστάνια ή και μπότες après ski
(κατά πως λένε όλα τα περιοδικά)
για ν’ αποδράσουμε οι δυο μας. Aχ, ψυχή μου!
Μασάζ θα κάνω και λασπόλουτρα εκεί.

Και τι ρωτάς, αν θα ‘χει στο δωμάτιο
τηλεόραση; Εννοείται! Αλλιώς, τι τρόμος,
θ’ αποκλειστούμε όλοι απ’ τον πολιτισμό!
Και σίγουρα θα πάμε με το κάμπριο.
Αν βρέξει την κουκούλα θα ‘χουμε όμως-
τζάμπα θα πάω κομμωτήριο τώρα εγώ;

Μιάμιση μέρα, αγάπη μου, τα δυο μας-
καιρός δεν είναι για τη σχέση μας να πούμε;
Βαρέθηκα, οι φίλες μου ρωτάνε.
Τι περιμένεις για να κάνεις το δεσμό μας
επίσημο και πλέον να παντρευτούμε;
Μάνα θα γίνω; Τριανταρίζω όπου να ‘ναι…

Αντρούλη μου, ωραία η εκδρομή μας
καλό το μέρος κι οι φωτογραφίες-
γλυτώσαμε κι απ’ τα τερτίπια του καιρού.
Κι ο ποιητής, τη μονοσήμαντη ζωή μας
-δουλειά, παιδιά και γάμοι κι απιστίες -
βλέπει, σαν εγκεφαλογράφημα νεκρού.

0

Άναστρη νύχτα

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 18th, 2009

 

 

Άστρο λαμπρό τους οδηγεί…Ποιός θα οδηγήσει εμένα;
Είν’ τόσο η νύχτα σκοτεινή για όποιον δεν έχει αστέρι
και νιώθει να σωριάζονται γύρω του, πεθαμένα
όλα όσα έβλεπε πιο πριν κι άγγιζε με το χέρι…

Είν΄τόσο η νύχτα σκοτεινή…Ποιός θα μου βρει έν’ αστέρι;

 

(Δεκέμβρης 1988)

0
Posted in Δικά μου |

O δρόμος του αστεριού

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 16th, 2009

Στην έρημο ήμουν – πάνω μου τ’ αστέρι
έδειχνε καθαρά το μήνυμά του.
Οι μάγοι, με τα δώρα που ‘χαν φέρει,
χάζευαν την εξαίσια ομορφιά του.

Χρύσιζε κάτω ο δρόμος που τραβούσαν,
μια νύχτα του χειμώνα και του μύθου.
Κι εκείνοι, με τι πίστη ακολουθούσαν
ένα όνειρο μονάχα, κλειδί γρίφου.

Τη σκέφτομαι αυτή την ιστορία,
μπροστά μου σταυροδρόμι όταν βρίσκω
κι ούτε διακρίνω Αρετή ή Κακία -
αλλά επιλέγω, παίρνοντας το ρίσκο.

(Δεκέμβρης 1995)

0
Posted in Δικά μου |

Το πνεύμα των εορτών

Τρίτη, Δεκεμβρίου 15th, 2009

Χριστούγεννα – υπήρχε μια μυσταγωγία:
αστέρια ψάχναμε, ψηλά στον ουρανό,
τα μυστικά μηνύματα να δείξουν.
Πέντε πρωί – και κάποιοι παν στην εκκλησία
αναζητώντας χιόνια στο καμπαναριό -
το Πνεύμα της γιορτής να υποδείξουν.

Τώρα τ’ αστέρια λέγονται φωτάκια
και Made in China γράφουν στο πακέτο.
Για δώρα πάμε, βιαστικοί αιωνίως -
μέρος ντεκόρ γιρλάντες και κουκλάκια.
Με καπουτσίνο κι ένα εσπρέσο σκέτο -
και όλο ψάχνουμε το Πνεύμα εναγωνίως.

Ο χρόνος μας θ’ αλλάξει όπου να ‘ναι.
Θα φτάσουνε οι συντάξεις κι οι μισθοί;
Στα ύψη το πετρέλαιο και πάλι.
Στο JUMBO, στο The Mall να μας τραβάνε
τα πιτσιρίκια, με χαρά και προσμονή -
το Πνεύμα απ’ τα Χριστούγεννα προβάλλει.

Θα μαζευτούμε αργότερα με φίλους,
σε κάποια κέντρα ή σπίτια, για καλό.
Με τηλεόραση, χαρτιά και μουσικές.
Κανείς δεν θα μιλήσει για τους θρύλους,
τις παραδόσεις, από καθ’ ένα λαό -
που όλες μαζί ειν’ το Πνεύμα στις γιορτές.

Χρόνια εστιάσαμε στην Υλη αντί Πνευμάτων.
Κι αλήθεια, αφού γυρνάμε πίσω πάλι
κι όλο δουλεύουμε, χωρίς προοπτική
- τα κεκτημένα χάνοντας προπάντων:
μισθός, ωράριο, ασφάλιση, ένα χάλι -
πώς να μην είμαστε αφόρητα υλικοί;

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Αυγή, 23/12/2007

0

Eορταστικό 12ήμερο 2009/2010

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14th, 2009

Έντονα φώτα, που ταιριάζουνε στο χιόνι,
σε πολιτείες Βόρειες, σʼ ουρανούς
περίκλειστους και γκρίζους, σε τοπίο
που ένα πολύμηνο χειμώνα υποδηλώνει
κι ανθρώπους κουρασμένους και ψυχρούς
που κουβαλούν των πάγων το φορτίο.

Τα φώτα ετούτα ανήκουν στο Βορρά,
στη μέση του χειμώνα, που τραβάει
σε μάκρος, σαν σκιά στους τόπους
που παιχνιδίσματα γυρεύουν, λαμπερά
του ήλιου, που το Νότο ευλογάει
κι εμάς, τους τυχερούς ανθρώπους.

Το ηλιοστάσιο του χειμώνα το γιορτάζουν
οι Κέλτες και οι Σάξονες για χρόνια,
μʼ ένα μανδύα ωραίο, χριστιανικό.
Μα εδώ στο Νότο, ψεύτικα φαντάζουν,
κακόγουστα, τα φώτα στα μπαλκόνια,
σαν θέαμα τσίρκου και βλαχαδερό.

Τα δέντρα, φορτωμένα πορτοκάλια,
νεράντζια, μανταρίνια, στραφταλίζουν
με τις ακτίνες του ήλιου, το Γενάρη-
κι οι καφετέριες γεμάτες, στʼ ακρογιάλια.
Τί απʼ όλα χιόνια σας θυμίζουν
και την Ευρώπη αντιγράφετε, να πάρει;

Κι είνʼ η θρησκεία λάστιχο, που εν μέρει
τεντώνεται να φτάσει το Χριστούλη
-δεν είδα φάτνη εφέτος, πουθενά
μόνο σπιτάκια Βαυαρέζικα και Merry
Christmas και “Θα πλέξω τούλι”
κι όλα προς πώληση στην Αγορά.

Ωστόσο, αντιστεκόμαστε στο Νότο
-ένας μικρός πυρήνας, που επιμένει,
δύο χιλιάδες ήμασταν κι εννέα.
Ένα κεράκι εγώ θʼ ανάψω πρώτο
- στη φύση μας άλλο στολίδι δεν πηγαίνει -
δύο χιλιάδες δέκα γίναμε, παρέα.

0
Posted in Δικά μου |

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά

Κυριακή, Δεκεμβρίου 13th, 2009

 

 

Ξεκινάμε σήμερα το εορταστικό 12ήμερο…(ή είναι παραπάνω ; )  με τα απολαυστικά Κάλαντα του φίλου μου του Στιχάκια, γνωστότερου εσχάτως ως Καραμπουζουκλή. Οσοι από σας …ακούνε, μπορούν να μεταφερθούν στην παρακάτω σελίδα και να ακούσουν το τραγούδι.

http://karabouzouklides.blogspot.com/2009/12/blog-post_10.html

Οι υπόλοιποι που μου μοιάζουν, μπορούν να το διαβάσουν εδώ, μαζί με την …οπτικοηχητική υπόκρουση που είχε την καλωσύνη ο γνωστός Καραμπουζουκλής να μας στείλει…Από μένα λοιπόν, ένα μεγάλο Φτου! …εεε…ευχαριστώ, εννοώ…

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά (τρομπόνι)
Τρίγωνα κάλαντα και με μπαγλαμά (μπαγλαμάς )
Οι καραμπουζουκλήδες όλα τα τολμάν

 

 Φεύγει η χρονιά, βάρα μια πενιά
βάρα τη μαέστρο κι ασ’ την τσιγκουνιά
σαν την παρθενιά, φεύγει το εννιά
φεύγει και σκορπάει σαν τη φρυγανιά

 

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά (τρομπόνι)
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
γέμισαν τον τόπο, ντουπι ντούπι ντου

 

 Πάει δυστυχώς ο χρόνος ο παλιός
κι έρχεται ο νέος που θα είναι αλλιώς
με πολλά λεφτά κι όχι τα απαυτά
που αρπάξαν φέτος όλοι ανεξαιρέτως

 

 Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
Καραμπουζουκληδες φτου ρε μάγκες. Φτου!
 
 
ΥΓ: Προς Σολωμάντζαρο: Ορκιζόμαστε ότι πρώτα βάλαμε την εικόνα και μετά είδαμε ότι έχει αναρτηθεί και στο μπλογκ σας προ διετίας…Διότι τα μεγάλα πνεύματα, ως γνωστόν, στον ίδιο…τεκέ συχνάζουν!

 

1
Posted in Φίλων |