Πάνω στο χρόνο που τρίζει και σπάει
ένα κορίτσι στη δύση του πάει
μόνο κοιμάται και μόνο ξυπνάει
ούτε λυπάται, μα ούτε γελάει.

Μέσα στη μνήμη αργά περπατάει
από το χάδι της νύχτας το σκάει
ποτέ κανέναν τους δεν χαιρετάει
μόνο βαδίζει, ποτέ δεν μιλάει.

Μίλα, λοιπόν, κορίτσι της σιωπής
πες ό,τι έχεις να πεις
από τα λόγια μη θες να κρυφτείς
δεν σε φοβάται κανείς.

Χαρές και λύπες στο δρόμο κεντάει
στα δυο του χέρια κοχύλια κρατάει
ένα κορίτσι που χιόνια γεννάει
και τη σιωπή τους με πάθος φιλάει.

Από σταθμούς και λιμάνια περνάει
του νου τα όρια βαθιά τρυπάει
τα βράδια τα πίνει μα δεν μεθάει
και αγκαλιάζει ό,τι άγρια πονάει.

Μίλα, λοιπόν, κορίτσι της σιωπής
πες ό,τι έχεις να πεις
έτσι κι αλλιώς δεν σ’ ακούει κανείς
στα δυο ξανά θα κοπείς.

Του φίλου Blue Dream, από τη σελίδα: http://www.geocities.com/enosieve/