ΠΕΣ ΤΟΥΣ – ΠΕΣ ΤΟΥ – ΠΕΣΕ !

-Πες τους θα γίνει δημοψήφισμα εν τέλει
κι απείλησε να βγείτε απ’ το ευρώ.
-Πες του δεν δίνουμε το βάζο με το μέλι,
θα διώξουμε κι εσένα απ’ αρχηγό.

-Πες τους πως σε στηρίζω, μη φοβάσαι
κι η Ευρώπη σαν μπουρλότο θα καεί.
-Πες του πως θα σε βρούμε όπου και να ‘σαι
κι η Ελλάδα σου μονάχα θα χαθεί.

-Πες τους, το ΔΝΤ θα βάλει όλους τους όρους,
θα τους τσακίσουμε, όπως τον Στρως Καν.
-Πες του, θ’ αυξήσουμε τους τόκους και τους φόρους –
να φτάσει ο λαός σας στο αμάν.

-Πες τους πως κουμαντάρει το δολάριο
και τραπουλόχαρτα θα γίνουν τα ευρώ.
-Πες του ν’ αλλάξει τώρα το τροπάριο,
αλλιώς θα πέσει η Ελλάδα στο κενό.

…Κι ανάμεσα στα “πες του” και τα “πες τους”
πνίγονται των Ελλήνων οι κραυγές τους…

4/11/2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – IV

Θυμίζω νεκροζώντανο. Εχω φτάσει
από καιρό στην άβυσσο του νου –
τα γεγονότα μ’ έχουν ξεπεράσει
κι υφίσταμαι τον τρόμο του κενού.

Θ’ αντέξω τον ατέλειωτο χειμώνα,
το κρύο, με κομμένο και το φως;
Πως, νηστικός, να ρίχνομαι σ’ αγώνα
και να πεινάνε τα παιδιά μου, πως;

Σαλεύει ο νους μου, δεν καταλαβαίνω –
λένε για πόλεμο στη ζώνη του Ευρώ.
Χτυπάει το δολάριο, φρενιασμένο
κι ανήμπορος στη μέση είμ’ εγώ.

Εγώ ήθελα δουλίτσα και φαγάκι,
μια ήσυχη και ταπεινή ζωή –
κι ετούτοι θα μ’ αρπάξουν σε λιγάκι
σπίτι, αξιοπρέπεια και τιμή.

Δεν ξέρω πια τι βγάζουνε σαν νόμους,
δημοψηφίσματα και πρόωρες εκλογές.
Μου είπανε να βγούμε όλοι στους δρόμους,
ν’ αντισταθούμε στους κατακτητές.

Αλλά δεν ξέρω οι Καλοί ποιοί να ‘ναι
και ποιοι οι Κακοί – για να τους πολεμώ.
Καλοί, Κακοί, αυτοί που κυβερνάνε,
γνωρίζω πως τους ψήφισα κι εγώ.

Στ’ αλήθεια τα ‘χω παίξει κι εν συγχύσει
σαν πρόβατο οδηγούμαι σε σφαγή.
Το σύστημα και πάλι θα κερδίσει –
εκτός κι αν ξεχειλίσει πια η οργή.

3/11/2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – ΙΙI

Θυμίζω νεκροζώντανο. Η δόση 
στις φλέβες στάζει, μέσα στον ορό. 
Θεέ μου, η αγωνία πια θα τελειώσει, 
θ’ αντέξω, δεν θ’ αντέξω, θα χαθώ; 

Σα να ‘μαι σ’ ένα ακίνητο κρεβάτι  
νοσοκομείου, μ’ όνειρα κραυγές  – 
δεν γίνεται, θα βλέπω εφιάλτη,  
του τοίχου ψηλαφίζοντας γωνιές. 

Η δόση, η δόση, η δόση, μες τη φλέβα - 
 να κλείνει η κάνουλα, να μένω στο κενό.
Τρενάκι τρόμου, ανέβαινε-κατέβα,  
μου ψαλιδίζουν κι άλλο το μισθό.  

Θυμίζω νεκροζώντανο. Μετράω  
νούμερα, χρόνια, ένσημα, εισφορές – 
να φύγω από τη χώρα; που να πάω; 
Μεγάλωσα, μακρύναν οι σκιές.  

Στο δρόμο θα ορμήσω και στα χάη,  
το ζόφος να γλυτώσω το βαθύ. 
Η χώρα δεν πεθαίνει, αγκομαχάει  
και τρέμει την επόμενη στροφή.  

3/11/2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – ΙΙ

Τα βράδια βλέπω ειδήσεις στην οθόνη.   
Στο Σύνταγμα ο κόσμος απεργεί -
πλησιάζουνε τα ΜΑΤ και τον πλακώνει
σύννεφο δακρυγόνα, γκλομπ, οργή.

Εγώ, πάντα στο σπίτι μου υποφέρω –
γιατί να είμαι εκεί, να χτυπηθώ;
Θ’ αλλάξει – τι θ’ αλλάξει; Δεν το ξέρω.
Μην σκέφτομαι – να πάω να κοιμηθώ.

Διαβάζω τα πρωινά εφημερίδες,
κι αλλιώτικα τα λέει η καθεμιά.
“Η Ευρώπη μας παρέχει τις ελπίδες” –
“ελπίδα δεν υπάρχει αληθινά”.

Τα μεσημέρια στήνομαι και πάλι
και βλέπω live πέτρες, χημικά –
ανθρώπους μ’ ανοιγμένο το κεφάλι
κι άλλους να κυνηγιούνται στα στενά.

Τ’ απόγευμα ψηφίζουν και περνάνε
όλα τα Νομοσχέδια στη Βουλή.
Κάποιους απέξω ακόμα τους χτυπάνε –
γιατί λοιπόν κανείς ν’ αντισταθεί;

Κάθομαι σπίτι, έξω σουρουπώνει.
Σφαλίζω τα παράθυρα ξανά.
Με νανουρίζει η εικόνα στην οθόνη –
κι ουρλιάζω, αλλ’ από μέσα μου, κρυφά.

21/10/2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – Ι

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω
αξιοπρεπώς, ησύχως, σιωπηλά.
Μου κόβουν το μισθό μου και το ξέρω
πως θα πληρώσω κι άλλη εισφορά.

Πρωί. Aκίνητο ποτάμι τροχοφόρα -
 μετρό και τραμ, λεωφορεία ν’ απεργούν.
Σκουπίδια ατέλειωτα κατέβασε η μπόρα.
Τα καύσιμά μου στο παπάκι δεν αρκούν.

Τα μεσημέρια όλο μετράω τα ψιλά μου -
να φάω κάτι σε φαγάδικο φτηνό.
Δεν βγαίνουν για ένα μήνα τα έξοδά μου.
Πες μου, τον έκτακτο το φόρο που θα βρω;

Απόγευμα και πάω προς το καφενείο
για να περάσει κι η στενάχωρη βραδιά.
Γυρίζουν τώρα οι μαθητές απ’ το σχολείο
και λέω: “ευτυχώς – δεν έκανα παιδιά”.

Τα βράδια βλέπω σήριαλ στην οθόνη.
Στο σπίτι έχουν μπει κιόλας οι εχθροί.
Η Τράπεζα τ’ αρπάζει, με περικυκλώνει,
στο δρόμο με πετάει μες τη σιωπή.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Υποφέρω -
με τύλιξε το σοκ και το κενό.
Θ’ αντέξουμε; Δεν σκέφτομαι, δεν ξέρω.
Ουρλιάζω. Θα ουρλιάξω: “ως εδώ !”

14/10/2011

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ, 2011

«Μόνο να φαίνεσαι τιμία, τίποτ’ άλλο»,    
λέει ο Καίσαρας και πάλι αποχωρεί.                  
Φίλτατε Βρούτε, θα χτυπήσεις τώρα εσύ;    
Σε ποιόν λοιπόν τα χημικά; Δεν αμφιβάλλω…

Για δες εκείνον με τα ρούχα τα φιρμάτα,          
στη μαύρη μερσεντές που αγέρωχος περνά –           
κι απέξω νάτο ένα πρεζόνι που ξερνά:             
ο μπάτσος – στοίχημα- σε ποιόν θα πει: «Σταμάτα;»

Κοίταξε εκείνη τη κυρία με την τσάντα,     
την ακριβή, που πάει προς το Ψυχικό –    
πλατεία Αττικής, Σεπόλια, Κολωνό,           
ψάχνεις συχνά για Φεραγκάμο και για Πράντα;   

Σε ποδοπάτησαν τακούνια του Μανόλο,   
προχθές στην πίστα μπουζουκτζίδικου ναού –  
αλλά για τσόκαρα κοιτάζεις, του λαού,    
όταν μυρίζεσαι το θύμα σου, με δόλο.  

Φέρε κουστούμι να φορέσω και γραβάτα  
ή ταγεράκι οπωσδήποτε αυστηρό.   
Τιμία να φαίνομαι, προπάντων, στον καιρό,  
που ο σώζων εαυτώ σωθήτω -  όπως πάντα.

6/10/2011

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

          Είμαστε κιόλας στις αρχές περίεργου Σεπτεμβρίου.
          Εδώ και μέρες επιστρέψαμε απ’ τα νησιά,
          μα οι σκέψεις μου κρεμάστηκαν στην κουπαστή του πλοίου
          με μια λαχτάρα μόνιμη: να έφευγα ξανά.

          Νέες εμπειρίες αλλοιώτικες πάλι ν’ αποζητούσα
          να κυνηγούσα τ’ άπιαστο που δε θα ‘βρω ποτέ.
          Έτσι σκεφτόμουν χθες αργά τη νύχτα που αγρυπνούσα
          κρατώντας μες τα χέρια μου μια κούπα του καφέ.

          Κι έλεγα: θα διασχίσω κι άλλους δρόμους
          πέρα απ’ τα όρια, πέρα από τους νόμους.

          (1992)

ΡΕΜΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

Εδώ είναι το Χαλάνδρι, αλλιώς, η αρχαία Φλύα:
πάλλεται ακόμη, ζωντανή, κάτω στο ρέμα.
Το μεσημέρι τούτο, ενός τυχαίου Σαββάτου,
μες την πολύβουη αγορά, την ιστορία
της πόλης νιώθω – ένας κρυφός παλμός, σαν αίμα,
σαν το νερό, που ψιθυρίζει μυστικά του.

Γύρω μου ο κόσμος, έν’ ατέλειωτο μελίσσι,
που μπαινοβγαίνει, μαγαζιά και πεζοδρόμους
και για φαί, σε κάποια ωραία ταβερνάκια.
Αλλά το ρέμα, με καλεί σ’ ένα μεθύσι,
πέρα και πάνω απ’ της σύμβασης τους νόμους,
στα τρίστρατα, όπου πετούνε νεραϊδάκια.

Τη νύχτα πάντα, με τ’ ολόγιομο φεγγάρι,
την ησυχία τη σπάζουν μόνο οι στεναγμοί
από συμπλέγματα γυμνά – προβάλλουν μέλη
ανθρώπινα. Αλλά το νου, τον έχει πάρει
ο Βάκχος, μ’ άφθονο στις φλέβες τους κρασί.
Περιδιαβαίνει ανάμεσά τους η Σεμέλη

κι ο Πόθος γύρω, που εξαπλώνεται απ’ όλους,
στη μαγική τη νύχτα ετούτη, της Βακχείας,
μ’ αισθήματα έκστασης και Διονυσιασμού.
Φτάνουνε στ’ άστρα οι στεναγμοί, σ’ ουράνιους θόλους,
ανάκατοι, κι όλοι ταγμένοι της λαγνείας,
δοσμένοι στους μικρούς θανάτους τ’ οργασμού.

Η τελετή εκείνη, η αρχαία, των οργίων,
μένει κρυφή, μόνο στη μνήμη του νερού.
Τώρα είναι το Χαλάνδρι απλό προάστιο,
σαν όλα τ’ άλλα: των γραφείων, των υπουργείων,
που όλο θαμπώνουν μες τη σκόνη του καιρού
- και το χωρίζει με τη Φλύα χάσμα τεράστιο.

Κι όμως, τις νύχτες πλάι στο ρέμα τραγουδάνε
πάντα οι νεράιδες κι είν’ ακόμα η Σεμέλη
στο φεγγαρόφωτο, που μας κερνάει κρασί.
Κάποιοι από μας θυμούνται, νιώθουν, δεν ξεχνάνε,
την έξαψη, τη φλόγα πάντα μες τα σκέλη.
Προστάζει: “απόψε, έλα στο ξέφωτο κι εσύ”.

Δημοσιεύτηκε στο: Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.5 Μαρ. – Μάιος. 2009

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Ζεστός αγέρας ήρθε απόψε για να με πάρει.        
Μου μίλησε για ιππότες, για κάστρα και θρύλους. 
Στο προσκεφάλι μου χαμογέλασε το φεγγάρι,    
σ’ άλλες εποχές στα δέντρα θ’ άκουγα τους γρύλους.

Εξεγέρθηκα απ’ το χρυσάφι του φεγγαριού. 
Προχώρησα, αναζητώντας τα ίχνη ενός παιδιού.

Ζητούσα την αθωότητα, για να γυρίσω πίσω. 
Τα βήματά μου μ’ οδηγούσαν πάλι στην αυγή. 
Όταν ξεπρόβαλε ο ήλιος, δεν μπορούσα να εντοπίσω
του χρόνου τα σημάδια, μόνο εκείνη τη στιγμή. 

Αφέθηκα στο φως και μες την αρμονία.   
Eνιωσα τότε απλά, βαθιά την ευτυχία.

(1995)