O φίλος μου ο Θεοδόσης, με την απαράμιλλη επική του φωνή έγραψε μόλις ένα μικρό αριστούργημα. Κι επειδή το ονομάζει Ευρώπη Ι, ομολογώ πως ανυπομονώ να δω και τα επόμενα…Χωρίς άλλα λόγια, ας τον διαβάσουμε…(από τη σελίδα:  http://theodosisvolkof.blogspot.com/  )

ΕΥΡΩΠΗ Ι

Μόνοι και όψιμοι. Ξένοι της Γης.
Και άρα τ’ Ουρανού πιο ξένοι ακόμα.
Οι έσχατοι μιας κάποτε Φυλής,
με κάποιο γήρας σε ψυχή και σώμα.
Άντρες, γυναίκες, βρέφη και παιδιά
γέρικο σπέρμα, μήτρα κουρασμένη
μας γέννησε, μας έσπρωξε μπροστά·
θνησιγενείς· νεκροί και κολασμένοι.

Εμείς παντού. Και σαν εμάς κανείς.
Ιδού, σκεβρό το σώμα σου, Εσπερία·
δεν βάρυνε έτσι και ποτέ ουδείς
απ’ την Ανάγκη κι απ’ την Ιστορία.
Μαραίνεται το Δέντρο της Ζωής·
ας προκαλεί κι ας θάλλει το άλλο Δέντρο·
στέρεψε η πίστη· η γνώση, δεν αρκείς
και δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κέντρο.

Μας έφθειρε η λαγνεία τα κορμιά,
ξεστράτισε μικρόψυχη η σκέψη,
η βούληση απ’ το αίμα δεν βαστά,
Θεός δεν είναι για να μας πιστέψει.
Κι ωστόσο μες στην πλάνη αληθείς·
περήφανοι· κανείς για να μας κρίνει.
Πάντα εμείς· παιδιά της ταραχής
δεν θα υποκριθούμε τη γαλήνη.

Ας πέσουμε όπως πέφτουμε λοιπόν.
Μια ώρα πριν το τέλος, και τη ζούμε.
Εκεί που όλα εκλείπουν το παρόν
εγγράφουμε στο μέλλον πριν σβηστούμε.
Βυθίζεται μια ήπειρος εδώ·
ο άνθρωπος που γίναμε τελειώνει
με στεναγμό, λυγμό και με σπασμό,
με έρημο, με θειάφι και μ’ αφιόνι.

Φοράμε των αιμάτων τη δορά.
Τα πρόσωπα γυμνώνονται απ’ το δέρμα
του ανθρώπου κι ανωφέλευτη η Τορά –
τελειώσαμε πριν φτάσουμε στο τέρμα.
Πυκνώνουμε στην πράξη τη στερνή
τώρα που ηχεί λόγος κενός το «Θεέ μου»
το αίμα πλέον του αίματος καλεί –
πράξη υπάτη η πράξη του Πολέμου.

Δεν θα υπάρξει Μνήμη για εμάς
που απ’ τη Μνήμη έχουμε βαρύνει,
σπεύδουν τα πάντα, σπεύδουν προς δυσμάς
μες στον καταποτήρα και στη δίνη.
Ήρθε ο καιρός που η ζωή δεν ζει.
Δόξα καμιά. Μόνο η στιγμή. Και φτάνει.
Η Αθανασία πέθανε κι αυτή.
Εμάς – κι ο Θάνατός μας θα πεθάνει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Αναρωτιέμαι αν το όνομα τ’ αλλάζαν
λέτε στο μέλλον να μην είχαμε πια θέμα;
Βλέπεις αυτή η γαμημένη λέξη Γάζα
είναι φτιαγμένη εξ ορισμού να πίνει αίμα

Του φίλου Στιχάκια,  με τίτλο: «..ήταν ένα μικρό καράβι…» από τη σελίδα: http://stixakias.wordpress.com/

(το σκίτσο του Δημήτρη Αρβανίτη, από τη σελίδα που αναγράψαμε εχθές).

-Βρε δε βαριέσαι αδερφέ, ας κάνουν ό,τι θένε
και ό,τι θέλουν να μας πουν, άσ’ τους κι εσύ να λένε.

-Η Ελλάδα πάλι τρώει τα παιδιά της
και όσα είν’ αχώνευτα τα διώχνει
και αν δεν υπακούν στην αφεντιά της
σε μια γωνιά με γκλομπς θα τα στριμώχνει.

-Ωχ αδερφέ το φίδι εγώ θα βγάλω απ’ την τρύπα;…
Είναι ο εχθρός αρπαχτικό κι ορμάει σαν το γύπα.

Ραγίζει της Ακρόπολης ο βράχος
κι οι Καρυάτιδες πέφτουν και σπάνε.
Ο Δίας με τον κεραυνό μονάχος
να πολεμά όσους μας πολεμάνε.

- Ωχ αδελφέ το φίδι εγώ θα βγάλω απ’ τη φωλιά του;
Ένας πολίτης είμαι απλώς, που κάνει τη δουλειά του.

-Στρατό να στήσεις με τους ποιητές σου
τα λόγια τους να φτιάξουν λεγεώνες
κι αυτά που δεν κατέκτησες ποτέ σου
θα τα χαρίσουν σ’ όλους τους αιώνες.

-Βρε δε βαριέσαι αδερφέ, ποιος πολεμάει τώρα;…
Κι οι ποιητές μάθε, σιωπούν, σαν τους βραβεύει η χώρα.

Του φίλου Γιάννη Κυριαζή, από το μπλογκ: http://gianniskyriazis.blogspot.com/

Αυτές τις μέρες διαβάζω επίσης Έντγκαρ Άλλαν Πόε, αν και – σε πρώτη ανάγνωση – ουδεμία σχέση έχει με την Πασχαλινή κατάνυξη η ποίησή του. Όμως, ο Πόε πλησίασε όσο κανείς άλλος στο όριο της μετάβασης από τη ζωή στον θάνατο και την ελπίδα της νεκρανάστασης – κι αυτό είναι το ουσιαστικό νόημα της εορτής του Πάσχα. Υπό αυτό το πρίσμα, ένα ποίημα που γράφτηκε το Μεγάλο Σάββατο του 2003 από τον φίλο ποιητή Δημήτρη Σολδάτο και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα της Λευκάδας, ακροβατεί με παραπλήσιο τρόπο στη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Το παραθέτω ολόκληρο στη συνέχεια, αν και μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ: http://dimsol.blogspot.com/ (στήλη: το ποίημα της εβδομάδας).

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙ

Βγήκε το φεγγάρι, γέμισαν οι τάφοι
μαρμαρογυαλάδα κι ασημοχρυσάφι!
Η δροσιά της νύχτας άχνα δάκρυου κρύου.
Έτριξε η πόρτα του κοιμητηρίου…

Κάποιος προχωράει μες στα κυπαρίσσια,
σ’ ένα ξεχασμένο μνήμα τράβηξε ίσια.
Στέκει πάνωθέ του, τώρα γονατίζει,
σκύβει, κάτι λέει, κάτι ψιθυρίζει…

Ένα αυγό στο χέρι κόκκινο κρατάει,
απαλά στο χώμα πάνω τ’ ακουμπάει.
Βγάζει άλλο ένα απ’ την τσέπη ακόμα
και τσουγκρίζει εκείνο π’ άφησε στο χώμα.

Πάλι κάτι λέει, κάτι ψιθυρίζει,
κι όπως τα βαμμένα τα αυγά τσουγκρίζει
– το ένα μένει ακέριο, τ’ άλλο είναι σπασμένο –
«Κέρδισες, Βασίλη!» λέει στον πεθαμένο.

Στο χωριό, μακριάθε, σήμαντρα αντηχούνε
κι οι φωτοβολίδες το σκοτάδι σκιούνε.
Ο Χριστός ανέστη, ο νεκρός κοιμάται…
Κι ο παλιός του φίλος, δίπλα του, θυμάται

κάποιο τέτοιο Πάσχα, χρόνια πριν, που οι δυο τους
τις φωτοβολίδες ρίχναν στο χωριό τους.
Λάμπαν τα κορίτσια, στ’ άσπρα τους ντυμένα,
κι από όλα μέσα εξεχώριζε ένα.

Ήταν η Ελένη, που κι οι δυο οι φίλοι
αγαπούσαν τότε… «Ξύπνησε, Βασίλη,
πέρασε η ώρα, η εκκλησιά τελειώνει,
γέρασ’ η Ελένη κι είν’ ακόμα μόνη!

Ξύπνησε, Βασίλη, εσέναν αγαπούσε,
“Θα τον παντρευόμουν, μου ’πε, ακόμα αν ζούσε!”
Σ’ άναψε κεράκι χθες στον Επιτάφιο…
Τρέξε! Κι ώσπου νά ’ρθεις, μπαίνω εγώ στον τάφο!»

Έτριξε το χώμα, σάλεψε σαν κύμα,
κι άνοιξε σαν στόμα το κλεισμένο μνήμα.
Ο νεκρός σηκώθη, μέσα ο άλλος μπαίνει…
(Στο χωριό απόψε… πέθανε η Ελένη!)

Πετεινός λαλάει κι ο νεκρός γυρίζει.
«Ξύπνα, λέει του φίλου, η αυγή ροδίζει!
Ξύπνα, κι η Ελένη στη ζωή δεν είναι…»
«Στον απάνω κόσμο, λέει ο άλλος, μείνε!

Αύριο θα την θάψουν πλάι μου, κι εκείνη
λιώνοντας, μαζί μου ένα πια θα γίνει!
Ζωντανή σ’ εσένα ήτανε δοσμένη.
Άσε να την έχω έστω πεθαμένη!»

Κρύψαν το φεγγάρι σύννεφα, κι οι τάφοι
σκοτεινοί καθρέφτες με θαμπό χρυσάφι!
Η ψιλή βροχούλα, στάλα δάκρυου κρύου,
λάσπωσε το χώμα του κοιμητηρίου…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ 

(Μέγα Σάββατο 2003.
Με τον κρότο των φωτοβολίδων και τον χτύπο της καμπάνας
του Αγίου Χριστοφόρου στ’ αυτιά μου…)

Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ

Όταν στον πέμπτο της «Εστίας» με περιζώνει
εμπνεύσεως δίγαμα, τρελής σοδειάς μπαχτσίσι, 
ο Κοροπούλης, που απ’ τη σούρα τα ‘χει φτύσει,
της ανεργίας τρανό το φάσμα ανανεώνει.

 
Μύρτα φωτός, ρευματισμοί τέσσερις, πόνοι
μ’ έχουν λοιπόν ακόμη μια φορά τσακίσει. 
Ο  Στέφανος στην «Παρουσία» την έχει στήσει:
χριστιανικότατα τον Paul de Man σταυρώνει.

 
( Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: «Στείλ’ τον
σε στίχους, να τυπώσωμεν μονοτυπία».)
Και Keats και Κοροπούλην, Λάγιον και τον Milton

 
ακούω να κρώζουν σε χαώδη συμφωνία.
Όμως θα πιάσω μια σουίτα εκεί στο Hilton
κι ίσως εντέλει ευλογηθώ επ’ αλαλία.

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ, Συνεστίασις (1991)

ΑΜΟΛΑ ΚΑΛΟΥΜΠΑ

στους φίλους των παιδικών χρόνων

Σ’ ένα ταξίδι μνήμης συναντώ
μικρό παιδί να παίζω στην αυλή μου
σε δύο καρέκλες τον μπερντέ τοποθετώ
μ’ ένα κερί φωτίζω την φωνή μου.

Και εκεί ανάμεσα σε λήθη και ζωή
ξερά καλάμια για τον χάρτινο αετό μου
κόλλα από αλεύρι και η ουρά του πλουμιστή
καλούμπα αμόλα για να πιάσω τ’ όνειρό μου.

Κλείνω τα μάτια και αρχίζω να μετρώ
τρέχουν οι μνήμες στις κρυψώνες να κρυφτούνε
φτού σου και βγαίνω, θα έρθω να σας βρω
μ’ ένα κρυφτό παιγνίδι να τα πούμε.

Στο χωματόδρομο με βλέπω ξαφνικά
σειρά ν’ απλώνω τα πολύχρωμα γυαλένια
μπαζ και παράμπαζο να βγάζω στα τυφλά
σημάδι, απόσταση, «πόσα έχω κερδισμένα;»

Τις Κυριακές συχνά, μετά το φαγητό
ρεσάλτο κάνω με το τσούρμο στην αλάνα
με ένα μπακότερμα αρχίζω τον χορό
το πρώτο γκολ χαρίζω σε μια Άννα.

Κι όταν σουρούπωνε καθόμουν στα σκαλιά
σε λίγο η μάνα θα με φώναζε να φάω
ονειρευόμουνα με μάτια ανοιχτά
στον φεγγαρόδρομο με γέλια να τσουλάω.

…………………

Χρόνια ενήλικα κι αυτά με προσπερνούν
κάπου θυμάμαι είχα κρύψει τ’ όνειρό μου
τώρα φοβάμαι μην το πάρουν σαν το βρουν
ακόμ’ ανέμελα να παίζει στο μυαλό μου.

Γεωργόπουλος Νίκος
Αθήνα 3-1-2010

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Eίν’ έξω νύχτα και σκοτάδι και σιωπή.
Όμως ακόμα ελπίζω και παλεύω.
Δεν ξέρω αν θα ‘ρθουνε κι οι φίλοι την αυγή -
ούτε γνωρίζω εκείνο που γυρεύω.

Ωστόσο θέλω να φεγγίσει ο ουρανός -
κι η λάμψη του να μπει μες τη ψυχή μου.
Μετά να κόψω γαλανά κομμάτια φως,
σαν δώρα, να μοιράσω στη γιορτή μου.

Κι άμα δεν έρθουνε, θα πάω και θα τους βρω -
υπάρχει χώρος τώρα στην καρδιά μου.
Ένα κομμάτι φωτεινό να μοιραστώ
και λίγη αγάπη κι όλα τα όνειρά μου.

Να ξαναφτιάξω τη ζωή μου έχω σκοπό
κι έχω αλλαγές κρυφά δρομολογήσει. 
 Όλα θα γίνουν, μυστικά -κι έχω καιρό,
πολύ καιρό, ώσπου έξω να ροδίσει.

(1994)

Αναρτώντας αυτό το παλιό ποίημα του 1994 αναρωτήθηκα σε ποιους θα έδινα σήμερα «γαλανά κομμάτια φως». Πρώτα πρώτα στους αναγνώστες μου, όποιοι κι αν είναι, καλλιτέχνες ή απλά φιλότεχνοι, κι έπειτα στους ανθρώπους που με φιλοδωρίζουν με το δικό τους φως, της τέχνης τους. Και δεν είναι λίγοι.

Ανήκουν σε όλες τις μορφές τέχνης: Από σκιτσογράφους, που εκτιμώ τη δουλειά τους κι εκείνοι με τιμούν επίσης με τη φιλία τους, όπως ο Σπύρος Δερβενιώτης http://derveniotis.wordpress.com/ και η Μαρία Τζαμπούρα, http://www.cartoonists.gr/view_cat.php?cat_id=66

Από μουσικούς, όπως οι Active Member που μελοποίησαν ένα ποίημά μου, και κυρίως η Sadahzinia http://www.sadahzinia.com/, που εκτός από μουσική γράφει και θαυμάσια βιβλία για παιδιά. Επίσης ο Κώστας Παρίσσης http://www.youtube.com/watch?v=zxXtwxsVZzY που μου μελοποίησε άλλο ποίημα, και τους ευχαριστώ κι ας μην μπορώ να τα ακούσω εγώ, μα τα ακούει ο περισσότερος κόσμος κι αυτό μου φτάνει.

Από τραγουδιστές-τραγουδοποιούς, σαν τον Δώρο Δημοσθένους, http://www.youtube.com/watch?v=e6bzT08R-bA που όλοι συμφωνούν ότι έχει εκπληκτική φωνή και ερμήνευσε το τραγούδι μου άψογα και σαν τη φίλη μου   τη Νικολέττα Αναστασίου, για την οποία πάλι λέγεται ότι είναι εκπληκτική, και στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να την ακούσω http://mousikaproastia.blogspot.com/2008/11/drom.html 

Από ηθοποιούς – δεν λένε πως σημαίνει φως; – όπως η Ολια Λαζαρίδου http://olialaz.blogspot.com/που με κάλεσε ευγενικά στη θεατρική παράστασή της και ψάχνουμε την καλύτερη φόρμουλα για να μπορέσω να την παρακολουθήσω, με τη βοήθεια και του κειμένου.

Και βέβαια, από ποιητές και συγγραφείς, που δεν ξέρω καν πόσα ονόματα να αναφέρω χωρίς να αδικήσω κανέναν και καμία. Ενδεικτικά έχω στους συνδέσμους της σελίδας μου τις αντίστοιχες σελίδες πολλών από αυτούς, κι άλλους τους έχω μαζέψει στην ανθολογία «Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό». http://pampalaionero.wordpress.com/

Θα αναφέρω ειδικά τον Θανάση Τριαρίδη, http://www.triaridis.gr/ ,  με όλα του τα βιβλία, τα άρθρα, τις παρεμβάσεις που δεν σταματούν ποτέ, γιατί είναι από μόνος του ένα πολιτιστικό γεγονός. Δυστυχώς για μένα κι ευτυχώς για κείνον, ζει στη Θεσσαλονίκη κι έτσι δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω συχνά από κοντά.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω εδώ στα βιβλία 2 ποιητών μας, φίλων μου και φίλων μεταξύ τους εδώ και μια 20ετία, που τα δημοσίευσαν σχεδόν ταυτόχρονα πριν από λίγο καιρό.

Ο Γιάννης Κυριαζής εξέδωσε το βιβλίο: «Παλατινή Ανθολογία, σαν ρόδο υποπόρφυρο» από τις εκδόσεις Ενδυμίων τον Δεκέμβρη του 2009. Παρακολούθησα την προσπάθειά του σχεδόν από την αρχή, στο παλιό του μπλογκ, εδώ και 2 χρόνια περίπου, και γνωρίζω καλά πόσο κόπο κατέβαλλε για να καταφέρει να αποδώσει έμμετρα και ομοιοκατάληκτα τόσα αρχαία επιγράμματα. Η έκδοση είναι δίγλωσση, ώστε να αντιπαραβάλλουν όσοι γνωρίζουν καλά αρχαία. Παρόλο που η δική μου γνώση των αρχαίων σταματά σε σχολικό επίπεδο, θαύμασα εξ αρχής την έμμετρη απόδοση και θεωρώ αυτό το βιβλίο μοναδικό για την σύγχρονη ελληνική βιβλιογραφία.

Ενδεικτικά παραθέτω τα παρακάτω 2 επιγράμματα:

ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ, 122

Ανέλπιστο και θαυμαστό τίποτε δεν υπάρχει
αφού ο Δίας ο θεός που τους Ολύμπιους άρχει
μεσημεριάτικα έφερε νύχτα σ’ όλους τους τόπους -
το φως του ήλιου κρύβοντας, τρόμαξε τους ανθρώπους.
Και από τότε τίποτε απίστευτο δε μοιάζει
ούτ’ αν το αγρίμι την τροφή με το δελφίνι αλλάζει
κι αγαπητό της θάλασσας, σ’ αυτό, το κύμα αν γίνει
κι αν αγαπήσει του βουνού τα δέντρα το δελφίνι.

ΑΛΚΜΑΝ, 89

Φαράγγια, λόφοι και βουνά, χαράδρες, δες, κοιμούνται
και τα ερπετά της μαύρης γης καθόλου δεν κουνιούνται.
Των μελισσών το γένος δες, στον ύπνο που εγλυκάθη,
τα κήτη μες στης θάλασσας της σκοτεινής τα βάθη,
των μακροφτέρουγων πουλιών το σμήνος που εβουβάθη.

Περισσότερα θα δείτε σε αυτό το μπλογκ:

http://palatini.blogspot.com/

Ο Δημήτρης Σολδάτος εξέδωσε πριν από λίγες μέρες τη συλλογή: 1000 δίστιχα – Χ(ε)ίλια δίστιχα (χίλια δίστιχα για τα χείλια). Η ιδέα πρωτότυπη, η εκτέλεση πραγματικά πολύ δύσκολη: πώς να γράψει κανείς χίλια δίστιχα με το ίδιο θέμα, πατώντας στο μοτίβο της δημοτικής μας ποίησης και ενσωματώνοντας αρμονικά (σε ορισμένα από αυτά) στίχους γνωστών ποιητών μας (Σολωμός, Βαλαωρίτης, Δροσίνης, Παλαμάς, Καβάφης, Μαβίλης, Πολυδούρη, Καρυωτάκης, Λαπαθιώτης, Ουράνης, Σικελιανός, Σεφέρης, Ελύτης, Γκάτσος, Δημουλά κ.ά) χωρίς παράλληλα να ξεπέσει σε φτηνά στιχάκια ημερολογίου;

Ο Σολδάτος το κέρδισε το στοίχημα, κατά τη γνώμη μου. Συνδιαλέγεται άψογα με τους στίχους των μεγαλύτερων ποιητών μας, με τη δημοτική ποίηση και με το λαικό τραγούδι επίσης και μας παραδίδει μια διαχρονική συλλογή για το φιλί μέσα από την ελληνική γλώσσα, το τραγούδι και την  ποίηση αιώνων.

 Μένει μόνο να αποδεικτεί αν θα μπορέσει η συλλογή του να βρει τον δρόμο προς τους αναγνώστες του, καθώς προτίμησε να την εκδώσει από ένα μικρό, αλλά ιστορικό, βιβλιοπωλείο-εκδοτικό οίκο του νησιού του, της Λευκάδας, τις εκδόσεις Τσιρίμπαση.

Διαβάστε εδώ 3 από τα δίστιχα και περισσότερα σε αυτό το μπλογκ.

http://1000dis.blogspot.com/

Στην παπαρούνα δυο χειλιών δεν θέλω όποιο κι όποιο
φιλί να πιω, μα να γευτώ το πιο γλυκόπιοτο όπιο.

Χείλη, σαν στρείδι του βυθού, για κάντε μου την χάρη:
αν μου φυλάτε ένα φιλί, να ’ναι μαργαριτάρι.

Τα χείλη σου τ’ αστραφτερά θα μου τα δώσεις; Πότε;
«Όταν σκουριάσει το γυαλί και το χρυσάφι. Τότε.»

Εγώ εύχομαι από καρδιάς να είναι καλοτάξιδα και τα δύο βιβλία, γιατί, εκτός που οι ποιητές τους είναι φίλοι μου, επιπλέον είναι και τα δυο σπουδαία βιβλία, είναι γαλανά κομμάτια φως, από το ατόφιο, καθάριο φως της ποίησης.

Ξεκινάμε σήμερα το εορταστικό 12ήμερο…(ή είναι παραπάνω ; )  με τα απολαυστικά Κάλαντα του φίλου μου του Στιχάκια, γνωστότερου εσχάτως ως Καραμπουζουκλή. Οσοι από σας …ακούνε, μπορούν να μεταφερθούν στην παρακάτω σελίδα και να ακούσουν το τραγούδι.

http://karabouzouklides.blogspot.com/2009/12/blog-post_10.html

Οι υπόλοιποι που μου μοιάζουν, μπορούν να το διαβάσουν εδώ, μαζί με την …οπτικοηχητική υπόκρουση που είχε την καλωσύνη ο γνωστός Καραμπουζουκλής να μας στείλει…Από μένα λοιπόν, ένα μεγάλο Φτου! …εεε…ευχαριστώ, εννοώ…

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά (τρομπόνι)
Τρίγωνα κάλαντα και με μπαγλαμά (μπαγλαμάς )
Οι καραμπουζουκλήδες όλα τα τολμάν

 Φεύγει η χρονιά, βάρα μια πενιά
βάρα τη μαέστρο κι ασ’ την τσιγκουνιά
σαν την παρθενιά, φεύγει το εννιά
φεύγει και σκορπάει σαν τη φρυγανιά

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά (τρομπόνι)
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
γέμισαν τον τόπο, ντουπι ντούπι ντου

 Πάει δυστυχώς ο χρόνος ο παλιός
κι έρχεται ο νέος που θα είναι αλλιώς
με πολλά λεφτά κι όχι τα απαυτά
που αρπάξαν φέτος όλοι ανεξαιρέτως