Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ, 2011

«Μόνο να φαίνεσαι τιμία, τίποτ’ άλλο»,    
λέει ο Καίσαρας και πάλι αποχωρεί.                  
Φίλτατε Βρούτε, θα χτυπήσεις τώρα εσύ;    
Σε ποιόν λοιπόν τα χημικά; Δεν αμφιβάλλω…

Για δες εκείνον με τα ρούχα τα φιρμάτα,          
στη μαύρη μερσεντές που αγέρωχος περνά –           
κι απέξω νάτο ένα πρεζόνι που ξερνά:             
ο μπάτσος – στοίχημα- σε ποιόν θα πει: «Σταμάτα;»

Κοίταξε εκείνη τη κυρία με την τσάντα,     
την ακριβή, που πάει προς το Ψυχικό –    
πλατεία Αττικής, Σεπόλια, Κολωνό,           
ψάχνεις συχνά για Φεραγκάμο και για Πράντα;   

Σε ποδοπάτησαν τακούνια του Μανόλο,   
προχθές στην πίστα μπουζουκτζίδικου ναού –  
αλλά για τσόκαρα κοιτάζεις, του λαού,    
όταν μυρίζεσαι το θύμα σου, με δόλο.  

Φέρε κουστούμι να φορέσω και γραβάτα  
ή ταγεράκι οπωσδήποτε αυστηρό.   
Τιμία να φαίνομαι, προπάντων, στον καιρό,  
που ο σώζων εαυτώ σωθήτω -  όπως πάντα.

6/10/2011

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

          Είμαστε κιόλας στις αρχές περίεργου Σεπτεμβρίου.
          Εδώ και μέρες επιστρέψαμε απ’ τα νησιά,
          μα οι σκέψεις μου κρεμάστηκαν στην κουπαστή του πλοίου
          με μια λαχτάρα μόνιμη: να έφευγα ξανά.

          Νέες εμπειρίες αλλοιώτικες πάλι ν’ αποζητούσα
          να κυνηγούσα τ’ άπιαστο που δε θα ‘βρω ποτέ.
          Έτσι σκεφτόμουν χθες αργά τη νύχτα που αγρυπνούσα
          κρατώντας μες τα χέρια μου μια κούπα του καφέ.

          Κι έλεγα: θα διασχίσω κι άλλους δρόμους
          πέρα απ’ τα όρια, πέρα από τους νόμους.

          (1992)

ΡΕΜΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

Εδώ είναι το Χαλάνδρι, αλλιώς, η αρχαία Φλύα:
πάλλεται ακόμη, ζωντανή, κάτω στο ρέμα.
Το μεσημέρι τούτο, ενός τυχαίου Σαββάτου,
μες την πολύβουη αγορά, την ιστορία
της πόλης νιώθω – ένας κρυφός παλμός, σαν αίμα,
σαν το νερό, που ψιθυρίζει μυστικά του.

Γύρω μου ο κόσμος, έν’ ατέλειωτο μελίσσι,
που μπαινοβγαίνει, μαγαζιά και πεζοδρόμους
και για φαί, σε κάποια ωραία ταβερνάκια.
Αλλά το ρέμα, με καλεί σ’ ένα μεθύσι,
πέρα και πάνω απ’ της σύμβασης τους νόμους,
στα τρίστρατα, όπου πετούνε νεραϊδάκια.

Τη νύχτα πάντα, με τ’ ολόγιομο φεγγάρι,
την ησυχία τη σπάζουν μόνο οι στεναγμοί
από συμπλέγματα γυμνά – προβάλλουν μέλη
ανθρώπινα. Αλλά το νου, τον έχει πάρει
ο Βάκχος, μ’ άφθονο στις φλέβες τους κρασί.
Περιδιαβαίνει ανάμεσά τους η Σεμέλη

κι ο Πόθος γύρω, που εξαπλώνεται απ’ όλους,
στη μαγική τη νύχτα ετούτη, της Βακχείας,
μ’ αισθήματα έκστασης και Διονυσιασμού.
Φτάνουνε στ’ άστρα οι στεναγμοί, σ’ ουράνιους θόλους,
ανάκατοι, κι όλοι ταγμένοι της λαγνείας,
δοσμένοι στους μικρούς θανάτους τ’ οργασμού.

Η τελετή εκείνη, η αρχαία, των οργίων,
μένει κρυφή, μόνο στη μνήμη του νερού.
Τώρα είναι το Χαλάνδρι απλό προάστιο,
σαν όλα τ’ άλλα: των γραφείων, των υπουργείων,
που όλο θαμπώνουν μες τη σκόνη του καιρού
- και το χωρίζει με τη Φλύα χάσμα τεράστιο.

Κι όμως, τις νύχτες πλάι στο ρέμα τραγουδάνε
πάντα οι νεράιδες κι είν’ ακόμα η Σεμέλη
στο φεγγαρόφωτο, που μας κερνάει κρασί.
Κάποιοι από μας θυμούνται, νιώθουν, δεν ξεχνάνε,
την έξαψη, τη φλόγα πάντα μες τα σκέλη.
Προστάζει: “απόψε, έλα στο ξέφωτο κι εσύ”.

Δημοσιεύτηκε στο: Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.5 Μαρ. – Μάιος. 2009

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Ζεστός αγέρας ήρθε απόψε για να με πάρει.        
Μου μίλησε για ιππότες, για κάστρα και θρύλους. 
Στο προσκεφάλι μου χαμογέλασε το φεγγάρι,    
σ’ άλλες εποχές στα δέντρα θ’ άκουγα τους γρύλους.

Εξεγέρθηκα απ’ το χρυσάφι του φεγγαριού. 
Προχώρησα, αναζητώντας τα ίχνη ενός παιδιού.

Ζητούσα την αθωότητα, για να γυρίσω πίσω. 
Τα βήματά μου μ’ οδηγούσαν πάλι στην αυγή. 
Όταν ξεπρόβαλε ο ήλιος, δεν μπορούσα να εντοπίσω
του χρόνου τα σημάδια, μόνο εκείνη τη στιγμή. 

Αφέθηκα στο φως και μες την αρμονία.   
Eνιωσα τότε απλά, βαθιά την ευτυχία.

(1995)

ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΡΙΝΗΣ ΑΚΤΗΣ

Απόψε η θάλασσα βογκάει στα βράχια επάνω.                        
Το φως του φάρου πάλι αναβοσβήνει, ερωτικό.                       
Σαν μέσα σε ίλιγγο, κάθ’ αίσθηση να χάνω…                           
Πόσο ζεστή κι εξαίσια η νύχτα ετούτη εδώ!                              

Ανάμεσα στα κύματα οι βάρκες αρμενίζουν                                  
και σμίγουνε τα φώτα τους με τ’ άστρα τ’ ουρανού.                      
Αγέρωχες, τις θάλασσες ολοένα διασχίζουν                                  
κι εντείνουνε την έξαψη, τη φαντασία στο νου.                             

Πόσο μακριά να ‘χουνε φτάσει, σε τι χώρες;                                    
Αύριο στο κύμα επάνω θα διαβαίνουμε μαζί.                                    
Μαγευτικές και μυστικές περνούνε οι ώρες.                                    
Πόσοι να γεύοντ’ έρωτα σε τούτη την ακτή;

(1991)

ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ

Μέχρι τα πέρσι εγώ ήμουνα εντάξει –
ήμουν μεσαία τάξη.

Μεγάλωσα μη βρέξει και μη στάξει–
ήμουν μεσαία τάξη.

Πήγαινα διακοπές κι είχα έν’ αμάξι –
ήμουν μεσαία τάξη.

Οι τράπεζες δεν τα ‘χαν όλα αρπάξει –
ήμουν μεσαία τάξη.

Με την πολιτική δεν το ‘χα ψάξει –
ήμουν μεσαία τάξη.

Τη φτώχεια δεν τη γνώριζα στην πράξη –
ήμουν μεσαία τάξη.

Μα φέτος με βυθίζουνε στον πάτο –
στην άβυσσο, στο προλεταριάτο.

6/7/2011

Πάνω σε μια ιδέα του άντρα μου

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΦΗ

Κι όταν η μάνα του, του λέει: «Γιατί
δεν πας να παίξεις όπως τ’ άλλα τα παιδιά; »
« Βαριέμαι…» απαντάει αυτός σιγά
και τον περνούνε για ιδιότροπο πολύ.

Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης
Παράκληση στο θεό για έναν μικρό καμπούρη

Στο διάλειμμά της πάντα μόνη. Ένα βιβλίο  
στα χέρια της, μικρή να το ‘χει συντροφιά.    
Κι ο δάσκαλος όλο να λέει μες το σχολείο:       
«γιατί δεν παίζεις όπως τ’ άλλα τα παιδιά;»  

Στην τάξη πάνω, τα κορίτσια συμμορία   
έχουνε φτιάξει κι είναι όλα τους σκληρά. 
Συλλέγουνε φακέλους γι’ αλληλογραφία 
και αυτοκόλλητα ωραία, γυαλιστερά. 

Καμία όμως δεν της δίνουν σημασία.  
Πρώτο θρανίο – έν’ αγόρι ο διπλανός. 
Η Κάτια, η Θάλεια, η Νικολέττα κι η Μαρία  
δεν της μιλάνε, ούτ’ η Μίνα, η αρχηγός.   

Παίζει ποδόσφαιρο και μπάσκετ με τ’ αγόρια.  
Πιο εύκολο είναι – γιατί δεν μιλάν πολύ.  
Έχουν κανόνες ορισμένους, έχουν όρια    
και είν’ ακόμη – για τα μέτρα τους – ψηλή.    

Κάποια φορά η Νικολέττα κι η Μαρία  
την πλησιάζουν μ’ ενδιαφέρον, ξαφνικά.   
Δήθεν ρωτούν κάτι για γλώσσα, ορθογραφία,  
κοιτώντας έντονα, να δουν τι έχει στ’ αυτιά.  

Ύστερα εκείνη, όλο τ’ απόγευμά της κλαίει. 
Μα ο κόσμος έξω αδιάφορος, μακριά.  
«’Εγραψα ένα ποίημα, διάβασε», μου λέει 
κι έχ’ η φωνή της μια παράξενη χροιά. 

Τη βλέπω τώρα στην παλιά φωτογραφία 
και μ’ όλη μου τη θέρμη πάλι της μιλώ. 
Οκτώ χρονών παιδάκι, λέγεται Σοφία. 
Τριάντα χρόνια πίσω, ξέρω, ήμουν εγώ.