ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ   VIII

Φλεβάρης – και το κρύο πάλι μας τσακίζει,
σ’ αυτή τη δίσεκτη και τη σκληρή χρονιά.
Σβήνουν οι άστεγοι – βορά στην παγωνιά.
Στη χώρα ένας ακόμη Εμφύλιος αρχίζει.

Νεοφιλελεύθεροι στα πόστα αρθρογραφούνε,
παπαγαλάκια βγαίνουν τώρα στην TV –
ξανά εκτοπίζονται οι Αντιμνημονιακοί,
π’ όμως στο ίντερνετ απόκριση θα βρούνε.

Κι οι Νεκροζώντανοι σε τούτο το χειμώνα,
σ’ αυτό τον πόλεμο, που βρίσκονται στη μέση
μετρούν τη Δόση τους, σταγόνα τη σταγόνα.

Οι ανθρώποι – όλοι βορά στην παγωνιά
σ’ αυτή τη δίσεκτη και τη σκληρή χρονιά.
Τέρμα τα ψέματα – καιρός να πάρεις θέση.

8/2/2012

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ – ΙΙ

Αγάπη μου, ο καιρός έχει περάσει,
οι μήνες και τα χρόνια έχουν φύγει.
Κανένας δεν μπορεί να μας διασπάσει -
κι αν οι άνεμοι μας πήραν στο κυνήγι
η δύναμή τους πάντα είναι πιο λίγη
από τη μέσα μας γαλήνη κι ηρεμία.
Και να, που παλαντζάρισε το ζύγι
και πορευόμαστε μια πλήρη δεκαετία.

Μαζί ν’ αντιστεκόμαστε στον χρόνο,
τον πανδαμάτορα, που όλα τα ρημάζει.
Απέναντι στον φόβο και τον πόνο,
για μας η ελπίδα πάντα να φωλιάζει,
χαρές καινούριες πάλι να μας τάζει
κι ακόμα πιο πολύ: δημιουργία.
Στα μάτια ο ένας τον άλλον να κοιτάζει,
να πορευόμαστε και γι’ άλλη δεκαετία.

Ξανά να κάνουμε όνειρα δικά μας
κι ας ξέρουμε: η χώρα καταρρέει,
στον άνεμο θα πάν τα σχέδιά μας,
με δάνεια θα παλέψουμε και χρέη.
Η κρίσιμη στιγμή όλους μας καίει,
σ’ αυτόν τον τόπο γράφετ’ ιστορία –
μα εμείς, αντί για τα ένδοξα τα κλέη,
θα πορευόμαστε μι’ ακόμη δεκαετία.

Φίλοι και σύντροφοι συντάσσονται μαζί μας
να μας κρατήσουνε σ’ αυτή τη συγκυρία.
Τώρα που παίζουνε στα ζάρια τη ζωή μας,
θα πορευόμαστε σε κάθε δεκαετία.

14/1/2012

Η Μπαλάντα του άντρα μου (Ι) βρίσκεται εδώ

]]> http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2347/feed 1 http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2342 http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2342#comments Fri, 13 Jan 2012 17:36:48 +0000 admin http://blog.sofiakolotourou.gr/?p=2342

ΟI NΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VII

Ωραία. Και τώρα περιμένουμε ως το Μάρτη -
στην εφεδρεία οι μισοί, οι άλλοι απολυμένοι
ή με μισθό ψαλιδισμένο, τσακισμένοι.
Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.

Η Ελλάδα ξεθωριάζει, σβήνετ’ απ’ τον χάρτη -
σαν μετανάστης ο νεότερος πηγαίνει
κι ο μεγαλύτερος τι έχει να προσμένει;
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.

Ζητάνε κούρεμα μεγάλο οι αγορές
κι αντί  γι’ ανθρώπους μόνο νούμερα μετράνε.
Μας βάζουν δίλημμα: σε ευρώ ή σε δραχμές
το χρέος σας; Εσείς πως προτιμάτε να ‘ναι;

Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.

13/1/2012

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VI

Αρχίζω πια σιγά σιγά να συνηθίζω
σαν τα πουλάκια που τα βλέπεις στο κλουβί.
Κλείστηκα εκούσια στη μικρή μου φυλακή,
όπου τα σύνορά μου μόνη περιορίζω.

Δεν κάνω σχέδια – προπάντων δεν ελπίζω:
με μάταια όνειρα η μέρα δεν θα βγει.
Με σήριαλ Τούρκικα ξεχνιέμαι στην TV
κι ο κόσμος μίκρυνε σ΄ ό,τι μπορώ να ορίζω.

7/1/2012

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΕΡΑΣΤΕΣ

Ι) Η ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ

Η ιστορία αρχίζει….Μια φορά
κι ένα καιρό (συνέβησαν στ’ αλήθεια;)
ο Έρωτας, με βέλη πονηρά,
σκαρφίστηκε καινούρια παραμύθια.

Η αφήγηση τυλίγει – σαν πλοκάμι.
Διχάζονται οι μνήμες, οι καιροί.
Ήταν ένα παλάτι, κάποιοι γάμοι
κι η Σταχτοπούτα ακόμα ήταν εκεί –

με μόντεμ και πολλές ιστοσελίδες
(μπερδεύω χρόνους νέους και παλιούς).
Σκέψεις στα chat εμοίραζε κι ελπίδες
σ’ επίδοξους – μάλλον αρσενικούς –

μνηστήρες, που μετάνθρωποι ήταν πάντως,
κι αντί γοβάκι, την πληροφορία
μάζευαν για το μήκος και το πλάτος,
το στίγμα, στου δικτύου την αναρχία.

ΙΙ) Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ

Έτσι κι ο Πρίγκηπας, επάνω του κρατούσε
στη μέσα τσέπη του (φόδρα βασιλική),
τα ποιήματα της Σταχτοπούτας – και κινούσε
για να τη βρει στο Διαδίκτυο – κάπου εκεί.

Θάλασσες πέρασε (μας λέει το παραμύθι),
περπάτησε, χίλια λαγκάδια και βουνά,
πολέμησε, με των εχθρών όλα τα στίφη
κι έφτασε κάποτε σε μέρη μακρινά.

Εκεί συνάντησε το γυναικείο είδωλό του,
τ’ αρχέτυπο, όπως το μάθαινε μικρός -
να ‘ταν η Σταχτοπούτα, τότε, στ’ όνειρό του
ή φανερώθηκε ο κρυφός του εαυτός;

ΙΙΙ) ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

Με σπίρτα ήταν παιδάκια και οι δύο,
που στην αδύναμη τη φλόγα ονειρευόνταν
(Χάνσελ και Γκρέτελ τους ελέγαν, στο βιβλίο).
M’ ονόματα που αλλάζαν, πορευόνταν

σε μέρη απ’ τ’ όνειρο – μαγευτικά στ’ αλήθεια.
Την βρήκε και πυκνό έπεφτε χιόνι
(η κάμαρα ζεστή, λένε τα παραμύθια).
Τ’ άσπρο χαλί απέξω τους κυκλώνει.

Εκείνος ταξιδιώτης, Οδυσσέας, Πήτερ Παν
κι εκείνη ατίθαση Αμαζόνα, ως τα τώρα.
Ψυχή τε σώματι ενωμένοι, σ’ ένα Σύμπαν
ιδιωτικό, γι’ αυτούς τους δυο – παράξενη ώρα:

γυμνώνονται, χάνουν τα πρότυπά τους,
μένουν δυο σώματα που σμίγουν – εραστές.
Διώχνουν τους φόβους και τα τραύματά τους,
αιθέρια γίνονται κορμιά, λευκές ψυχές

που στην αγάπη ξεκινούν μια μαθητεία.
Συνήθισαν να ζουν στα παραμύθια,
μα τώρα (όπως μας λέει η ιστορία),
μες τα βιώματά τους βλέπουν την αλήθεια:

Τ’ αρχέτυπα κι αν παίξουν κι αν προβάλλουν,
θα είναι πάντα δυο εραστές, σε κάθε ρόλο,
που θα διστάζουν, θα φοβούνται, θ’ αμφιβάλλουν
και θα ενώνονται με πάθος κι όλο

το Σύμπαν θα συνωμοτεί για τα όνειρά τους.
Να το δικό τους παραμύθι, της καρδιάς τους.

Ιανουάριος 2002

αφιερωμένο στον άντρα μου για την αυριανή επέτειό μας

Καλή χρονιά σε όλους…Κι ας προσπαθήσουμε όλοι να μαθητεύουμε καθημερινά στην αγάπη…

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΩΝ

Οι νεκροζώντανοι τις μέρες σημαδεύουν
μία μία και μετράνε τον καιρό.
Τα κίνητρα να ζήσουνε γυρεύουν -
στην τσέπη τους δεν έχουν ούτ’ ευρώ.
Τους πήραν και το σπίτι – θλιβερό!
Δεν έχει μείνει κάτι να πιστεύουν.
Των φόρων το τσουνάμι, φοβερό,
τους έπνιξε και πια δεν την παλεύουν.

Μαζεύονται σ’ ουρές και φοβισμένοι
πληρώνουνε αυτό που αναλογεί –
σαν να όρισε κάποια άγνωστη Ειμαρμένη
το χρέος καθενός πριν γεννηθεί.
Σαν κάποια Προφητεία θα εκπληρωθεί
μ’ απέλπιδες ανθρώπους, που τους κλέβουν.
Το μέλλον τους σαν βρόγχος – και νοσεί.
Τους έπνιξε και πια δεν την παλεύουν.

Τα βράδια μες τα σπίτια ξαγρυπνούνε
φωνάζουνε στο ίντερνετ – γραπτά.
Στο facebook ατάκες διακινούνε
και στέλνουν στο twitter μαζικά.
Στους δρόμους βγαίνουν λίγοι τελικά:
οι νέοι που θυμώνουν κι αγριεύουν.
Βουλιάζουν οι μεγάλοι – η απελπισιά
τους έπνιξε και πια δεν την παλεύουν.

Κόσμε του διαδικτύου για σένα γράφω,
για μένα, για όσους ένα φως γυρεύουν.
Να σηκωθούν οι νεκροζώντανοι απ’ τον τάφο:
τους έπνιξε και πια δεν την παλεύουν.

7/12/2011

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΧΡΙΡ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στο μυαλό είναι ο στόχος,
 το νου σου, ε;
Κατερίνα Γώγου

Πλατεία Ταχρίρ και πέφτει η πρώτη σφαίρα
στο μάτι το δεξί του Αχμάντ Χαράρα.
Πλατεία Συντάγματος, πασίχαρη ειν’ η μέρα,
οι νέοι τραγουδούν με μια κιθάρα.

Ειν’ υπανάπτυκτοι στην Αίγυπτο εκεί κάτω,
δεν έχουν – σαν εμάς – δημοκρατία.
Εδώ είν’ Ευρώπη -μες το χάρτη να το!-
με δικαιώματα, με κάθ’ ελευθερία.

Εκεί στα μάτια σημαδεύουνε, το νου σας!
Κουράγιο φίλοι μας από τις πέρα χώρες…
Το χέρι πιάστε εσείς του διπλανού σας
και δείξτε του συμπόνοια όλες τις ώρες.

Πλατεία Ταχρίρ, ο Αχμάντ το φως του χάνει,
καθώς χτυπιέται τ’ άλλο μάτι, αριστερά.
Σε μας εδώ, ο απόηχός του φτάνει,
δεν μας αγγίζει… Είν’ όλα τόσο μακρινά.

Αλλ’ ο Μανώλης ο Κυπραίος ξεπροβάλλει
απ’ τις πλατείες του κόσμου, μέσα στον καπνό –
χειροβομβίδα του ‘χουν ρίξει στο κεφάλι,
στο Σύνταγμα: τον άφησαν κουφό.

25/11/2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – V

Θυμίζω νεκροζώντανο. Οι Πιλάτοι
σε Φαρισαίους με στέλνουν, Γραμματείς,
με σφράγγισαν στα χέρια και στην πλάτη
μ’ ενδείξεις αβουλίας κι υποταγής.

Τους φόρους μου πληρώνω: τη Δεκάτη,
το σπίτι μου, την κατοχή της γης –
τις νύχτες αγρυπνώ, δεν κλείνω μάτι,
καθώς με ζώνει μια αίσθηση απειλής.

Η σκέψη έχει παγώσει κι είναι κάτι
επίμονο στο νου μου, που γυρνά,
σαν φάρσα ή μια μόνιμη αυταπάτη

πως – κάπως – όλα θα ‘φτιαχναν ξανά.
Στην πλάτη μου όμως νιώθω το σημάδι
και γύρω μου είναι νύχτα και σκοτάδι.

23/11/2011

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΠΑΤΑΡΙΑ

Στην Όλια Λαζαρίδου

Απόψε κατεβήκαν οι αγγέλοι
- λευκή και παγωμένη κιμωλία,
λυμένα τα μαλλιά, χυμένα μέλη -
και μ’ έμπλεξαν σε ξένη ιστορία.
Μες τη σκηνή, σαν βρέφος, τον Ηλία
τον έχει φέρει μες το κείμενό της
τ’ αεικίνητο κορίτσι-μπαταρία
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

Τη βλέπω, με το φως που όλο αλλάζει
στα πράσινα και τα χρυσαφικά της,
εικόνες απ’ το εξήντα να μοιράζει
απ’ την παλιά Αθηναίικη γειτονιά της
- τα ψηλοτάκουνα οδηγούν τα βήματά της
κι η μουσική τραβάει το θίασό της -
ν’ αποκαλύπτει στο κοινό τα μυστικά της
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

Αναχωρούν και φεύγουν λυπημένοι
οι φίλοι, η οικογένεια, οι γνωστοί της
και γίνοντ’ άσπροι αγγέλοι αγαπημένοι,
μ’ ένα φτερό σαν μόνη θύμισή της,
με μια φουρκέτα, ένα μαντίλι στην ψυχή της,
για να ‘ρχονται μονάχα στ’ όνειρό της.
Μα πάλι τους καλεί με τη φωνή της
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

Απόντες φίλοι, το κορίτσι-μπαταρία
σας κάλεσε, σ’ αυτό το σπαραγμό της,
απόψε για να πείτε μια ιστορία
στο τωρινό της μνήμης θέατρό της.

21/11/2011

Για την παράσταση «το κορίτσι μπαταρία» της Ολιας Λαζαρίδου μπορείτε να δείτε πχ το κείμενο του Αρη Δαβαράκη, εδώ  (προλαβαίνετε να την παρακολουθήσετε, θα παιχτεί και τις επόμενες 2 εβδομάδες).

ΠΕΣ ΤΟΥΣ – ΠΕΣ ΤΟΥ – ΠΕΣΕ !

-Πες τους θα γίνει δημοψήφισμα εν τέλει
κι απείλησε να βγείτε απ’ το ευρώ.
-Πες του δεν δίνουμε το βάζο με το μέλι,
θα διώξουμε κι εσένα απ’ αρχηγό.

-Πες τους πως σε στηρίζω, μη φοβάσαι
κι η Ευρώπη σαν μπουρλότο θα καεί.
-Πες του πως θα σε βρούμε όπου και να ‘σαι
κι η Ελλάδα σου μονάχα θα χαθεί.

-Πες τους, το ΔΝΤ θα βάλει όλους τους όρους,
θα τους τσακίσουμε, όπως τον Στρως Καν.
-Πες του, θ’ αυξήσουμε τους τόκους και τους φόρους –
να φτάσει ο λαός σας στο αμάν.

-Πες τους πως κουμαντάρει το δολάριο
και τραπουλόχαρτα θα γίνουν τα ευρώ.
-Πες του ν’ αλλάξει τώρα το τροπάριο,
αλλιώς θα πέσει η Ελλάδα στο κενό.

…Κι ανάμεσα στα “πες του” και τα “πες τους”
πνίγονται των Ελλήνων οι κραυγές τους…

4/11/2011