ΠΑΡΗΧΗΣΗ ΤΟΥ ΠΙ *

Ωστόσο, δεν χρειάζεται ο ήχος –
ο στίχος στο μυαλό για ν’ ακουστεί.
(να περιγράψω, να τους πω τι, δίχως
παράξενο σε  κ ε ί ν ο υ ς  να φανεί; )

Μου λεν για μετρική και παρηχήσεις –
με γράμμα ποιο; Ας πάρουμε το πι:
Παπάκι πάει στην ποταμιά – ποιήσεις
για τα παιδιά: γιατί παπά παχύ…;

Α, πόσο βαρετή η συζήτησή τους –
( δεν γεύονται τον έρωτα οι κουφοί ;! )
Εντάξει. Ως εκεί η αντίληψή τους.
Σε ποιόν -και πως- να πω; ( Παρήχηση του πι…)

Δεν είν’ ο κόσμος πέντε αισθήσεις μόνο,
δεν είναι ό,τι γεύεσαι κι ακούς,
ό,τι είδες, έπιασες και μύρισες στο χρόνο.
Δεν είναι. Μυστικούς έχει παλμούς.

Δεν είν’ η ποίηση  έ ξ ω  απ’ τον καθένα,
μέσα μας είναι κι ολοκάθαρ’ αντηχεί.
Γράψε ό,τι θες – μα εγώ με ένα στίχο μου, ένα!
Θα σου διδάξω:  π α ρ η χ ο ύ ν ε  κι οι κουφοί.

13/8/2010

Στον Δημήτρη Σολδάτο, που μου έδωσε την ιδέα
με το ποίημα «Επέτειος Κ. Γ. Καρυωτάκη»,
Στον Αγγελο Γαλάτη, για τα γενέθλιά του (21/7),
Και στον Ηλία Λάγιο, (ονομαστική εορτή 20/7)
αναδρομική «αβάντα για την ύστατη ώρα»

ΠΡΟΚΥΜΑΙΑ ΠΡΕΒΕΖΗΣ, 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010

Ιούλης θα ‘ναι και η μέρα εικοσιμία,
στην Πρέβεζα, στην προκυμαία πάντα.
Νύχτα πανσέληνη και γύρω νηνεμία –
κι η ιστορία αρχίζει, σαν μπαλάντα,
εκείνη που ‘ταξα, με στίχους σας αβάντα,
στον Άγγελο, σε σένα, στον Ηλία.
Σας ονειρεύτηκα, μες τη μοιραία στράτα
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

Ο φάρος σκίζει το σκοτάδι – λάμψη μία.
Η ώρα νύχτα, πέντε και σαράντα,
πριν το ξημέρωμα, μες τη βαθιά ησυχία -
το προσκλητήριο σήμανε κι η μπάντα.
Οι αγαπημένοι μας νεκροί περνάνε, αγάντα!
Να η Πολυδούρη, αγκαζέ με Καββαδία
-και πόσο νέοι! πριν κλείσουν τα τριάντα –
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

Έρχονται κι άλλοι –ο καθένας μια ιστορία
να πει, από τα πρώτα του τα νιάτα.
Μαζί Σκαρίμπας-Λαπαθιώτης, σ’ αρμονία -
στη μέση ο Κοτζιούλας, καθώς πάντα.
Πριν έρθει ο Πόλεμος, ο Μέγας, του σαράντα,
για να σαρώσει μια γενιά, μια δεκαετία,
που συγκεντρώθηκε σε τούτη τη μπαλάντα,
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

Πάρε με απόψε μες την Πρέβεζα και κράτα
μαζί τις λέξεις σου, που αγάπησα μία μία
κι έλα, Δημήτρη, να βαδίσουμε στη στράτα,
στου Καρυωτάκη τη στερνή την κατοικία.

21/7/2010

Το ποίημα του Δημήτρη Σολδάτου

θα το βρείτε εδώ:

http://dimsol.blogspot.com/

Η ΜΙΜΟΖΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΚΑΚΤΩΝ

Στον Κλεάνθη Παππά,
με τον τρόπο του πατέρα του, Τάσου

Στο σπίτι, που το στοίχειωσαν οι κάκτοι,
του Παθανάρες η βαριά πέφτει σκιά
προς τη μιμόζα, που όλο γέρνει τα κλαδιά,
τόσο γλυκά ευωδιάζοντας στο φράκτη.

Πενήντα χρόνια τριγυρνάει η Ντολορές,
στον κήπο, στα παλιά του τα βιβλία,
στους στίχους που ξεχάστηκαν στ’ αρχεία –
κι όπου θαφτήκανε οι αγάπες κι οι χαρές.

Ο καλπασμός ακούγεται για πάντα,
καθώς ο Τεξ πηγαίνει προς τη Δύση –
στρέφει η μιμόζα διαρκώς στη βρύση,
σγουρούς μαιάνδρους ψάχνει στη βεράντα.

Του φεγγαριού το πέταλο, στο αίμα
δείχνει σημάδι, ώρα του θανάτου.
Λουφάζει ως κι ο λύκος στη φωλιά του –
οι κάκτοι όλο φαντάζονται ένα ψέμα.

Κι αν τ’ αγαπάς παράφορα – τι πόζα!
Σε μια κορδέλα τύλιξε, Κλεάνθη,
ετούτο τον κορμό, τα κίτρινα άνθη –
απόψε θα πεθάνει κι η μιμόζα!

Για τον Τάσο Παππά διαβάστε και την παρουσίαση εδώ:

http://www.sofiakolotourou.gr/articles/8/45

Για όσους έχουν facebook, το άρθρο του Κλεάνθη Παππά (με τίτλο «ένας απροσδόκητος θάνατος» ) εδώ:

http://www.facebook.com/notes/kleanthis-pappas/enas-aprosdoketos-thanatos-14-7-2010/139171792768833

ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ

 Σπουδάζουμε και παίρνουμε πτυχία
που στέκοντ’ ύστερα στον τοίχο, ειρωνικά.
Μας παίρνουν έπειτα σε μι’ άσχετη δουλειά
- με σύμβαση κι η σταδιοδρομία.

Μετράμε κάθε μέρα τα έξοδά μας
- βγαίνει δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός.
Μια σύμβαση όλα, ψυχαναγκασμός
μη χάσουμε στο τέλος τη δουλειά μας.

Και ζούμε τη ζωή μας με συμβάσεις:
μόνιμο τίποτα, κανένας, πουθενά.
Κι αν παντρευόμαστε, χωρίζουμε ξανά
και στήνουμ’ οικογένειες σ’ άλλες βάσεις.

Με σύμβαση μετράμε και το χρόνο
- μόλις θ’ αντέξουμε για καναδυο χρονιές.
Τώρα, με γράμματα ψιλά μες τις γραμμές
κι εγώ τη σύμβασή μου ανανεώνω.

ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ

Γεννιέσαι με το μέσα σου το μέτρο,
- τη χάρη και το φως ενός Απόλλωνος –
το χρίσμα δεν στο δίνουνε στη Σόλωνος,
δεν το ‘χει η περιφέρεια ή το κέντρο.

Γεννιέσαι με τη μέσα μελωδία
- εκείνη που στην σκόρπισε μια λύρα –
(απ’ τα δοκίμια τίποτα δεν πήρα,
καμιά απ’ των μεγάλων νουθεσία).

Γεννιέσαι κι έχεις κλίση, που να πάρει
κι ο στίχος από μόνος σε τραβάει,
στα εσώτερα τα ύψη και τα χάη,

σ’ ένα δικό σου ήλιο και φεγγάρι.
Γεννιέσαι, γράφοντας χαριτωμένα.
Αυτά τα ολίγα, φίλοι μου, για μένα.

ΣΤΑΔΙΟΥ 23

Τα ψέματα τελειώνουν…  Οι αγελάδες,
πια θα ‘ναι ισχνές – κι οι Φαραώ
“διαίρει και βασίλευε” μες το λαό:
ματοβαμμένες πάλι δυο Ελλάδες.

Κι όπως θ’ ανηφορίζει στη Σταδίου,
στο ξέσπασμα του πλήθους, στην πορεία,
πάντα ο καπνός θα δείχνει εικοσιτρία:
νέο πεδίο μάχης Εμφυλίου.

Σταθείτε λίγο!… Άλλος είν’ ο εχθρός μας -
δεν ωφελεί ν’ αφανιστούμε μέχρι ενός,
για να περάσει Αμερικάνος, Γερμανός,
να διαφύγει ο εγκληματίας πολιτικός μας.

Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι!
Στ’ αφεντικά τους, την εργοδοσία,
τους βουλευτές, τους υπουργούς, την εξουσία –
σ’ όποιον το χρήμα τ’ άρπαξε και το ‘χει.

Να μείνετ’ ενωμένοι αυτές τις μέρες:
Συνταξιούχοι, αδικημένοι, μισθωτοί,
ακούστε λίγο τη φωνή του ποιητή –
τι θέλει κι ο άγιος καμιά φορά φοβέρες.

Λαέ σε σώμα συγκροτήσου: η δύναμή σου,
μέσα απ’ το ίντερνετ, για πρώτη ίσως φορά,
μπορεί στο δρόμο να σε βγάλει, μαζικά -
για ν’ ακουστεί επιτέλους η φωνή σου.

Οργίσου!

Οργίσου, αλλ’ όχι με κυνήγι μαγισσών.
Στη βία δεν απαντούμε με τη βία –
με του Ρομπέν τον τρόπο, των Δασών,
ανακατανομή ζητάμε, των δασμών,
για να επιβιώσει η κοινωνία.

Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι -
σ’ όποιον το χρήμα τ’ άρπαξε και το ‘χει.

(Δεν μπορούσα να βρω πιο ταιριαστή εικόνα από το -γνωστό πλέον- σκίτσο του Δερβενιώτη)http://derveniotis.wordpress.com/

Αγάπη μου, ακόμη αλλαξοκαίρι.
Όλο προβέτζο σου ξηγιέται η ζωή:
κάλμα μπουνάτσα, ελάχιστος καιρός.
Στη νηνεμία, αόρατο ένα χέρι
σου δίνει μια και σ’ αναγκάζει σε στροφή
-σαν να σ’ απέλιπεν μυστήριος θεός.

Αγάπη μου, η ώρα τι θα φέρει,
κι ο χρόνος; Άγνωσται αι βουλαί.
Οι δυο μας, μες τον ίλιγγο της ζωής,
στη δίνη ενός κόσμου που υποφέρει.
Σ’ ορκίζομαι στο “πάντα”, στο ”ποτέ”,
δίπλα σου να ‘μαι, μ’ένα τρόπο που κανείς

που δεν υπήρξε σύντροφος, δεν ξέρει…

1/10/2007

 Κι όμως, ναι….αληθεύουν οι φήμες…κλείσαμε 7 χρόνια γάμου!

ΣΤΑΤΛΕΡ ΚΑΙ ΓΟΥΟΛΝΤΟΡΦ

Έχω δυο φίλους που πολύ έχω αγαπήσει.
Όμως αρέσκονται να είν’ στα θεωρεία –
κι αφ’ υψηλού κοιτάζουν κάτω στην πλατεία,
κι οι δυο γκρινιάζοντας, το έργο πριν ν’ αρχίσει.

Τα ονόματά τους ξεχαστήκαν. Ποιος τα ξέρει;
Του Μάπετ Σώου τους θυμίζουνε οι γέροι.

Φαρμακερές έχουν ατάκες ξεστομίσει –
αλλά πανέξυπνες, με τόλμη, παρρησία.
Μ’ αλλοίμονο αν ξεφύγει λίγο απ’ την ευθεία
του προβολέα η λάμψη, αν κάπως τους φωτίσει.

Τα ονόματά τους ξεχαστήκαν. Ποιος τα ξέρει;
Του Μάπετ Σώου τους θυμίζουνε οι γέροι.

Τα λόγια τους μπερδεύουνε, δεν έχουν συνηθίσει
επί σκηνής να παίζεται δική τους ιστορία –
και μέσα τους εκτρέπεται σε δράμα η κωμωδία,
ίσα να φύγει η προσοχή, να μην ξαναγυρίσει.

Τα ονόματά τους ξεχαστήκαν. Ποιος τα ξέρει;
Του Μάπετ Σώου τους θυμίζουνε οι γέροι.

Οι δύο φίλοι μου, συχνά μ’ έχουν μισήσει -
όταν επάνω τους εστιάσω προβολέα
με κυνηγούνε,  να μου ρίξουν την αυλαία
και κριτικάρουν την ανθρώπινή μου φύση.

Τα ονόματά τους ξεχαστήκαν. Ποιος τα ξέρει;
Του Μάπετ Σώου τους θυμίζουνε οι γέροι.

Οι φίλοι μου δεν ζουν στη Νέα Υόρκη -
κι όπως το έργο θα τελειώσει και τα πάθη,
“γιατί ερχόμαστε; ” κανένας δεν θα μάθει.
Μα της φιλίας ιεροί για μένα οι όρκοι.

Οι δύο γέροι Στάτλερ και Γουόλντορφ του θεωρείου του Μάπετ Σώου έχουν πάρει τα ονόματά τους από δύο παλαιά ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης.

Συγγραφείς με λόγια δανεικά

* Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 14 Μαρ 2010, ένθετο «The New York Times» -Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ : http://www.nytimes.com/2010/02/28/weekinreview/28kennedy.html

«Η Χελένε Χέγκεμαν παραδέχεται ότι έχει αντιγράψει άλλα βιβλία.»

 
Του RANDY KENNEDY
Η εικόνα που εξακολουθεί να έχει σήμερα το ευρύ κοινό για το δημιουργικό συγγραφέα είναι κατά κύριο λόγο αυτή ενός ανθρώπου που προσπαθεί να δαμάσει τη γλώσσα, ίσως ακόμη και να βρει το νόημα της ζωής, από τα βάθη της ψυχής του.
Ίσως γι’ αυτό πρόσφατα τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν στην έφηβη γερμανίδα μυθιστοριογράφο Χελένε Χέγκεμαν που το βιβλίο της «Axoloti Roadkill» είναι υποψήφιο για ένα σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο, η απονομή του οποίου θα γίνει στις 18 Μαρτίου στη Λειψία.
Αφού ένας μπλόγκερ και μυθιστοριογράφος ανακοίνωσε ότι η Χέγκεμαν έχει ενσωματώσει μεγάλα αποσπάσματα από ένα δικό του βιβλίο στο δικό της, η Ι8χρονη, αντί να ακολουθήσει την τακτική της μεταμέλειας και της ανάκλησης που είναι τόσο συνηθισμένη τα τελευταία χρόνια, δήλωσε ότι εξαρχής η πρόθεση της ήταν να οικειοποιηθεί αποσπάσματα απ’ αυτό το βιβλίο και από άλλες πηγές.
Η Χέγκεμαν, παιδί μιας γενιάς που βομβαρδίζεται από τα ΜΜΕ, παρουσίασε τον εαυτό της ως μια συγγραφέα που έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να μιξάρει, να χρησιμοποιεί οτιδήποτε βρίσκεται στη διάθεση της που πιστεύει ότι εξυπηρετεί το σκοπό της, στο όνομα μιας αντίληψης κοινόχρηστης δημιουργικότητας, που δεν συμμερίζονται σε καμία περίπτωση αυτοί απ’ τους οποίους δανείστηκε, και πρόσθεσε ένα απόφθεγμα που θα μπορούσε να έχει κλέψει απ’ τον Σαρτρ (στην πραγματικότητα, δεν το είχε κάνει): «Ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει πρωτοτυπία, υπάρχει μόνο αυθεντικότητα».
Αυτή η είδηση προκάλεσε αναστάτωση στις ΗΠΑ λίγο πριν από την κυκλοφορία ενός πολυαναμενόμενου βιβλίου του Ντέιβιντ Σιλντς, του «Reality Hunger», ενός νευρώδους λογοτεχνικού «μανιφέστου» που αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από αποσπάσματα από έργα άλλων συγγραφέων και στοχαστών. Ο Σιλντς επιστράτευσε τα δανεικά λόγια για να κατακεραυνώσει αυτό που ο ίδιος θεωρεί πληκτική μυθιστοριογραφία και να προωθήσει λογοτεχνικές μορφές συγκερασμού διαφορετικών ειδών.
Ο Σιλντς ισχυρίζεται ότι ο κατάφωρος καλλιτεχνικός δανεισμός υπήρξε θεμέλιος λίθος του πολιτισμού πολύ προτού ο Τερέντιος εκφράσει το δεύτερο αιώνα π.χ. το παράπονο του ότι «δεν υπάρχει τίποτα να πεις που δεν έχει ήδη ειπωθεί» και συνεχίζει τονίζοντας ότι η οικειοποίηση έχει δώσει νέα πνοή στη μουσική, τη ζωγραφική και το θέατρο.
Ωστόσο, η παράδοση της οικειοποίησης υπήρξε περιορισμένη, και μάλιστα τώρα αντιμετωπίζεται με ακόμη μεγαλύτερη καχυποψία. Ο Σιλντς, ο οποίος παραμένει στο στρατόπεδο εκείνων που την αντιλαμβάνονται ως ένα είδος συνεργασίας, διαμαρτύρεται λέγοντας ότι η εκφραστική συγγραφή έχει μείνει πίσω εν σχέσει με τις άλλες μορφές τέχνης όσον αφορά τη χρήση της οικειοποίησης ως εργαλείο.
Το βιβλίο του Σιλντς είναι βασισμένο σε μια ευρεία γκάμα στοχαστών παράγοντας ένα κράμα που κάποιες φορές δημιουργεί μια αίσθηση αλλόκοτης συνέπειας. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι σ’ έναν κόσμο όπου ο θάνατος του μυθιστορήματος ανακοινώνεται με μεγάλη συχνότητα εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, μια τέτοια προσέγγιση είναι ο μοναδικός τρόπος να διατηρηθεί ζωντανή η λογοτεχνία. Ο Σιλντς συνεχίζει, λέγοντας ότι ακόμη κι εκείνα τα λογοτεχνικά έργα που φαίνονται πρωτότυπα, έχουν δανειστεί στοιχεία από τα έργα προηγούμενων αιώνων, επομένως γιατί να μην είμαστε πιο ειλικρινείς και να μην προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι πιο ενδιαφέρον;
«Τόσο μεγάλο μέρος της ενέργειας των σπουδαίων έργων, την αίσθηση της ηχούς σε κάθε γραμμή μού δίνει, μην ξέροντας από πού προήλθε» ,-σημειώνει, παραθέτοντας ένα τσιτάτο του Γκράχαμ Γκριν που έχει χρησιμοποιήσει μαζί με άλλα στην αρχή του βιβλίου του. «Όταν δεν είμαστε σίγουροι, είμαστε ζωντανοί»

Σε αυτό το άρθρο έχω ήδη τοποθετηθεί προ διετίας με το παρακάτω ποίημα, φυσικά ο κάθε αναγνώστης-τρια του μπλογκ δεν είναι απαραίτητο (και ούτε περιμένω) να συμφωνήσει μαζί μου…   Είναι γνωστό εξάλλου ότι παραμένω «παλιομοδίτισσα» και δεν αφομοιώνω εύκολα τις νέες «τάσεις» των καιρών.

ΑΚΑΣΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ

Κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι στον αιθέρα
αρχεία που τα λεν “Ακασικά”.
Εκεί είναι γραμμένη όλη η γνώση
που αποκτήθηκε ποτέ –κι από το χρόνο πέρα.
Κι ειν’ όλα τα βιβλία: τα τωρινά
κι όσα χαθήκαν, δίχως να τα σώσει

κανείς, στης Αλεξάνδρειας τη μεγάλη
ή σ’ άλλες πυρκαγιές, που ‘χαν ανάψει
κάποιοι, για να εξοντώσουν τα βιβλία.
Μα, όπως ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι
περ’ απ’ τα τωρινά κι όσα έχουν γράψει,
είν’ τα μελλούμενα στ’ Ακασικά αρχεία.

Πολλάκις το ‘χω νιώσει: οι εγκέφαλοί μας
είναι φορές που με το Σύμπαν θα ενωθούν
- ρέει ανεμπόδιστα η όποια πληροφορία.
Είναι σαν Δίκτυο, που μιλάμε μεταξύ μας
δίχως εκείνα που συνήθως διασπούν
όπως η γλώσσα, οι παραδόσεις, η ιστορία.

Κι αν είν’ το διάμεσο μονάχα οι συγγραφείς,
η οθόνη προβολής για όλα τ’ αρχεία,
άκυρη βρίσκω τότε τη λογοκλοπή,
σαν έννοια, αφού όλοι πλέον αντιγραφείς
είμαστε και η έμπνευση είναι Θεία.
Μου φαίνεται ωστόσο περιττή

σπατάλη: στο μελάνι, στο χαρτί,
στο χρόνο μας και στην υπομονή.