ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Μνήμη Δ. Χριστούλα

Η χώρα ετούτη διώχνει τα παιδιά της.
Φεύγουν οι νέοι, μετανάστες σπουδαγμένοι.
Οι πιο μεγάλοι, εγκλωβισμένοι στην καρδιά της
λογίζονται με τρόμο τι τους περιμένει.
Ο κόσμος πανικόβλητος, ν’ αργοπεθαίνει
κι οι πιο αδύναμοι, με φόβο κι αγωνία
κι οι πιο απέλπιδες κι οι ηλικιωμένοι
ν’ αυτοκτονούν στην κεντρική πλατεία.

Η χώρα ετούτη έχει φτάσει ως τον πάτο:
χάθηκε πλέον εν μια νυκτί η μεσαία τάξη.
Συνταξιούχοι μες το προλεταριάτο –
στο περιθώριο τους πέταξαν στην πράξη,
αν και υποσχέθηκαν πως θα ‘τανε εντάξει
κι όμως τους έκοψαν τα πάντα με μανία.
Προς το χειρότερο όλα είχανε αλλάξει,
ώσπου αυτοκτόνησαν στην κεντρική πλατεία.

Η χώρα ετούτη πια δεν έχει μέλλον –
εκτός κι αν τώρα αντιδράσουμε οι πιο νέοι
και ένα όραμα καινούριο, ανατέλλον
να μοιραστούμε, να διαγράψουμε τα χρέη.
Αλλιώς θα γίνουμε η γενιά μας, οι μοιραίοι
που θα παρατηρούμε την αυτοθυσία
των μεγαλύτερων – κι εμείς οι τελευταίοι
που αυτοκτονούν στην κεντρική πλατεία.

Φίλοι, από το Σύνταγμα σας γράφω,
π’ απόψε κάνετε κι εσείς διαμαρτυρία,
ν’ αντισταθούμε πριν να δούμε κι άλλο τάφο
όποιου αυτοκτόνησε στην κεντρική πλατεία.

8/4/2012

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ TRAFFICΚING

Την ιστορία μαθαίναμε για χρόνια
απ’ την πλευρά του άντρα, του πελάτη:
για της Συγγρού τα ολάνθιστα τα κλώνια,
για της Νινέτ τη γάμπα και την πλάτη.
Για του έρωτά τους πληρωμένη αυταπάτη
τις βάφτισαν και Σίνθια και Λέλα
και με μια χάντρα – φυλακτό τους για το μάτι –
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.

Τα πράγματα είναι πια οργανωμένα,
στο ίντερνετ τα πάντα σχολιάζουν:
τις στάσεις και τα γούστα του καθένα
ταξινομούν και ηδονή σε όλους τάζουν.
Με χρονοχρέωση πακέτα ετοιμάζουν
και λένε στους πελάτες “τώρα έλα”.
Μα τις γυναίκες, που ψυχρά παρουσιάζουν
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.

Για τους ρομαντικούς υπάρχουν κι άλλα:
κωλόμπαρα, που πίνουν με παρέα
και λόγια μεθυσμένα και μεγάλα
θα πουν για μια καψούρα τους μοιραία.
Τούτη θα έμοιαζ’ η ψευδαίσθηση ωραία,
θα θύμιζε του έρωτα την τρέλα,
μα η επιβίωση την έκανε αναγκαία:
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.

Άντρα μοναχικέ, πελάτη απελπισμένε,
π’ απόψε πάλι θα ζητάς κάποια κοπέλα
να το θυμάσαι  ό,τι αν σκέφτεσαι ή σου λένε:
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.

22/3/2012

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ XI

Μου απογυμνώσαν την ψυχή και πια δεν μένει
στιγμή χαράς σαν παραμύθι να σας πω.
Μ’ έχει κυκλώσει κάποια αμείλικτη Ειμαρμένη
σαν Νεκροζώντανη υπό σοκ διατελώ.

Έχει κολλήσει η βελόνα μες το δίσκο
και έχω γίνει από καιρό εμμονική.
Το φως στο τούνελ μήνες τώρα δεν το βρίσκω
κι είναι χαμένη τούτ’ η Άνοιξη η σκληρή.

Μες το μυαλό μου το twitter τιτιβίζει
και μ’ ένα μήνυμα σαστίζει πάλι ο νους.
Οι μέρες όλο πλησιάζουν – με φοβίζει
όσο ζυγώνουμε στου Μάρτη τις Ειδούς.

«Μα κουρευτήκαμε» σου λένε, «μη φοβάσαι»
- ω! μην φοβού! – και μ’ άσπρους κρίνους σ’ ακουμπούν.
Δώρα σου φέρνουν – πάλι μ’ Άνοιξη, θυμάσαι;
και μες τα μούτρα σου σαρκάζουν και γελούν.

Έχει καθίσει η βελόνα στο «φοβάμαι»
και λέω τα ίδια κι όλο γίνομαι μελό.
Όλα πως άρχισαν καθόλου δεν θυμάμαι,
αλλά πασχίζω για να σώσω το μυαλό.

Εγώ τον Μάρτη όλο κλαίω, από παιδάκι
-γενέθλιος μήνας, μα ο θάνατος σκληρός-.
Μα φέτος και άρχισα και να γελώ λιγάκι,
όπως γελάει Νεκροζώντανος τρελός.

12/3/2012

OI ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ Χ

Τα δίσεκτα τα χρόνια ήρθαν πάλι
και έχουμε πτωχεύσει δυστυχώς.
Οι Μάγια το προφήτευσαν σαφώς,
αναλυτές το είπανε μεγάλοι.

Τώρα θα πέσουμε λοιπόν υπέρ Πατρίδος
- ω! τι υπέροχη θυσία ευγενική! –
Ωσότου οι Αρειοι, με την ευγονική
να βελτιώσουνε το μίζερό μας είδος.

Οι νέοι θα φύγουνε στα ξένα όπως πάντα
κι οι μεγαλύτεροι σ’ Αιώνιες Μονές.
Οι νεκροζώντανοι θα πούμε προσευχές
ως θα γινόμαστε πενήντα ή και σαράντα.

Στον τοίχο θα χτυπάμε το κεφάλι
καθώς θα μας κυκλώνει ο πανικός.
Οι Μάγια το προφήτευσαν σαφώς,
τα δίσεκτα τα χρόνια ήρθαν πάλι.

28/2/2012

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ  ΙΧ

Είναι χειμώνας – χτύπησαν πολέμου
τύμπαν’ απέξω, ακούγονται ιαχές.
Μες τη Βουλή, του στρατηγού τ’ Ανέμου
ρίχνουν τ’ ανάθεμα για τις καταστροφές.

Χιλιάδες κόσμος απολύεται, είναι χάλια
κι έχει μειώσεις στους μισθούς, περικοπές.
Μα απ’ την κυβέρνηση μιλάνε για ευελφάλεια,
πως αποφάσεις πήραν αναγκαστικές.

Το πλήθος σπάει τα μάρμαρα στη σκάλα
κι ανάβει τις φωτιές μες τα στενά.
Ωστόσο οι βουλευτές μας βλέπουν μπάλα
και στέλνουνε tweet στα κινητά.

Κλείνουν φορείς και μηδενίζοντ’ οι μισθοί μας
κι άλλοι πηγαίνουν εφεδρεία επιτακτικά.
Δεν τους ψηφίσαμε, μα είν’ η κυβέρνησή μας
και υπογράφουν αγγελτήρια εφιαλτικά.

Θλίβεται ο κόσμος, θέλει να πεθάνει
από ανέχεια, φόβο, πανικό.
Του λεν οι υπουργοί για παντεσπάνι
και πόλεμο μυστήριο του ευρώ.

Οι Νεκροζώντανοι διάγουν σαν κι εμένα
το βίο αθόρυβο, με πλήρη υποταγή.
Κι οι αφέντες των πολιτικών μας απ’ τα ξένα
την ανοχύρωτη κατέκτησαν τη γη.

20/2/2012

POLITICALLY INCORRECT

 Καλέ μου κόσμε, το γνωρίζω πως για σένα
είμαι κατώτερη, είμαι μόνο έν’ “ΑμεΑ”.
Σου ‘χω παράξενα, πρωτόφαντα τα νέα:
είσαι κι εσύ, συχνά, κατώτερος για μένα!

Καλέ μου κόσμε, έχω σπουδάσει τόσα χρόνια,
γράφω καλύτερ’ από σένα Ελληνικά –
μεγάλωσα με πιάνο, Γαλλικά,
σ’ αυτά που εσύ θα έλεγες “σαλόνια”.

Καλέ μου κόσμε, να το ξέρεις, με κουράζει
τόση προσπάθεια ευγενικά να σου φερθώ,
να συζητάω για τους σταρ και τον καιρό –
κι όλ’ η κουβέντα σ’ αδιέξοδο να βγάζει.

Καλέ μου κόσμε είμαι κουφή και το γνωρίζω –
εσύ το ξέρεις πως σου λείπει η παιδεία;
Περισσότερα έχω, πιο καλά πτυχία
κι υφάκι αφ’ υψηλού δεν χαμπαρίζω.

Καλέ μου κόσμε, ένα ποίημα θα σου γράψω
με politically incorrect τις στροφές –
όπου ρατσίστρια γίνομαι, για δες!
Λοιπόν; Θ’ αναθεωρήσεις για να πάψω;

ΥΓ: Στη φωτογραφία επάνω, βλέπετε

γνωστό κουφάλογο της παλιάς εποχής

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ   VIII

Φλεβάρης – και το κρύο πάλι μας τσακίζει,
σ’ αυτή τη δίσεκτη και τη σκληρή χρονιά.
Σβήνουν οι άστεγοι – βορά στην παγωνιά.
Στη χώρα ένας ακόμη Εμφύλιος αρχίζει.

Νεοφιλελεύθεροι στα πόστα αρθρογραφούνε,
παπαγαλάκια βγαίνουν τώρα στην TV –
ξανά εκτοπίζονται οι Αντιμνημονιακοί,
π’ όμως στο ίντερνετ απόκριση θα βρούνε.

Κι οι Νεκροζώντανοι σε τούτο το χειμώνα,
σ’ αυτό τον πόλεμο, που βρίσκονται στη μέση
μετρούν τη Δόση τους, σταγόνα τη σταγόνα.

Οι ανθρώποι – όλοι βορά στην παγωνιά
σ’ αυτή τη δίσεκτη και τη σκληρή χρονιά.
Τέρμα τα ψέματα – καιρός να πάρεις θέση.

8/2/2012

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ – ΙΙ

Αγάπη μου, ο καιρός έχει περάσει,
οι μήνες και τα χρόνια έχουν φύγει.
Κανένας δεν μπορεί να μας διασπάσει -
κι αν οι άνεμοι μας πήραν στο κυνήγι
η δύναμή τους πάντα είναι πιο λίγη
από τη μέσα μας γαλήνη κι ηρεμία.
Και να, που παλαντζάρισε το ζύγι
και πορευόμαστε μια πλήρη δεκαετία.

Μαζί ν’ αντιστεκόμαστε στον χρόνο,
τον πανδαμάτορα, που όλα τα ρημάζει.
Απέναντι στον φόβο και τον πόνο,
για μας η ελπίδα πάντα να φωλιάζει,
χαρές καινούριες πάλι να μας τάζει
κι ακόμα πιο πολύ: δημιουργία.
Στα μάτια ο ένας τον άλλον να κοιτάζει,
να πορευόμαστε και γι’ άλλη δεκαετία.

Ξανά να κάνουμε όνειρα δικά μας
κι ας ξέρουμε: η χώρα καταρρέει,
στον άνεμο θα πάν τα σχέδιά μας,
με δάνεια θα παλέψουμε και χρέη.
Η κρίσιμη στιγμή όλους μας καίει,
σ’ αυτόν τον τόπο γράφετ’ ιστορία –
μα εμείς, αντί για τα ένδοξα τα κλέη,
θα πορευόμαστε μι’ ακόμη δεκαετία.

Φίλοι και σύντροφοι συντάσσονται μαζί μας
να μας κρατήσουνε σ’ αυτή τη συγκυρία.
Τώρα που παίζουνε στα ζάρια τη ζωή μας,
θα πορευόμαστε σε κάθε δεκαετία.

14/1/2012

Η Μπαλάντα του άντρα μου (Ι) βρίσκεται εδώ

ΟI NΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VII

Ωραία. Και τώρα περιμένουμε ως το Μάρτη -
στην εφεδρεία οι μισοί, οι άλλοι απολυμένοι
ή με μισθό ψαλιδισμένο, τσακισμένοι.
Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.

Η Ελλάδα ξεθωριάζει, σβήνετ’ απ’ τον χάρτη -
σαν μετανάστης ο νεότερος πηγαίνει
κι ο μεγαλύτερος τι έχει να προσμένει;
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.

Ζητάνε κούρεμα μεγάλο οι αγορές
κι αντί  γι’ ανθρώπους μόνο νούμερα μετράνε.
Μας βάζουν δίλημμα: σε ευρώ ή σε δραχμές
το χρέος σας; Εσείς πως προτιμάτε να ‘ναι;

Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.

13/1/2012

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VI

Αρχίζω πια σιγά σιγά να συνηθίζω
σαν τα πουλάκια που τα βλέπεις στο κλουβί.
Κλείστηκα εκούσια στη μικρή μου φυλακή,
όπου τα σύνορά μου μόνη περιορίζω.

Δεν κάνω σχέδια – προπάντων δεν ελπίζω:
με μάταια όνειρα η μέρα δεν θα βγει.
Με σήριαλ Τούρκικα ξεχνιέμαι στην TV
κι ο κόσμος μίκρυνε σ΄ ό,τι μπορώ να ορίζω.

7/1/2012