Το βρήκα στο ίντερνετ ψάχνοντας να βάλω κάτι Χριστουγεννάτικο. Δεν μπόρεσα να βρω πουθενά το όνομα του ποιητή. Αναφέρεται ως: «Παιδικά κάλαντα», όμως για μένα είναι εμφανές πως έχει φτιαχτεί από άξιο τεχνίτη. Τη λέξη «Ουρανοδρόμιζε» θα τη ζήλευε κι ο Γκάτσος θαρρώ…(δεν σας θυμίζει Γκάτσο κι εσάς το όλο τραγούδι; )

Αν γνωρίζει κάποιος το όνομα του ποιητή ας με ενημερώσει. Στο μεταξύ, σας χαρίζω κι εσας αυτή τη θεσπέσια λέξη…Ας ουρανοδρομίσουμε κι εμείς μαζί με τ’ αστέρια αυτά τα Χριστούγεννα..

Η Γέννηση του Χριστού

Ήταν μια νύχτα φωτισμένη
Μια αστροφεγγιά, μια ξαστεριά
Κι ήταν θαρρείς αδελφωμένα
‘Ανθρωποι, δέντρα και θεριά.

Είχε κινήσει κι ένα αστέρι
Απ’ τη βαθιά Ανατολή
κι ουρανοδρόμιζε να φέρει
στη Γη το φέγγος το πολύ.

Ένα γαλήνιο καραβάνι,
τρεις Μάγοι πάνε βιαστικά,
σμύρνα, χρυσάφι και λιβάνι,
δώρα κρατούν ευλαβικά.

Στη Βηθλεέμ έχουνε φτάσει
από πορεία μακρινή.
Βρίσκουν αλλιώτικη την πλάση.
Είχαν ανοίξει οι Ουρανοί.

 ΥΓ: Οσο ξαναδιαβάζω τον στίχο «ήταν θαρρείς αδελφωμένα», τόσο ενισχύεται η πεποίθησή μου ότι ο σωστός στίχος πρέπει να είναι: «ήταν θαρρείς αδελφωμένοι», ώστε να είναι ακριβής η ομοιοκαταληξία με το: φωτισμένη.

Αντιπροβάλλουν οι μικρές τρέμιες φλογίτσες
στη σοβαρή προσκύνηση των τριών μάγων.
Έξω στο δάσος συνεδριάζουν οι νυφίτσες
και καίονται τα σωθικά των πέρα πάγων,

 
πέφτουν μια μια απ’ τον ουρανό χρυσές πετρίτσες
σε ακρογιάλια νησιών κοιτίδων λωτοφάγων
και με ρυθμό βραχνά κρούουν οι πατερίτσες
των αναπήρων, τα παλάτια των Παπάγων.

  
Οι φύλακες των δημοσίων πέρα κήπων
επιθεωρούν τις αδειανές μαύρες αλέες
 και κρυφακούουν τα μυστικά ψίθυρων-χτύπων

 
στα δέντρα που φορέσαν περικεφαλαίες
του ήλιου τα τζάμια ως τα συντρίβει με μανία
των τρελών ποιητών η μεγαλομανία…

Ανδρέας Καραντώνης, 14στιχα – Διάθεση VII*

*Για το ποιητικό έργο του Ανδρέα Καραντώνη, που είναι σήμερα μάλλον λησμονημένο, καθώς ο ίδιος έμεινε γνωστός ως κριτικός και όχι ως ποιητής, θα μιλήσουμε σε επόμενο σημείωμα.