ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟΥΤΟΥ

Στην πείνα μου ένας Αραβας ζυγώνει-
απ΄ το Κατάρ ο γιός ενός Σεΐχη.
Με τα πετροδολλάρια μας λιγώνει
κι εμείς για κείνον ρίχνουμε τα Τείχη.
Τι απίστευτη, μοναδική μας τύχη,
θα χτίσουνε αυτοί το Ελληνικό!
Θα φύγουν όλ’ οι φόβοι μας οι μύχιοι,
και θα ΄χουμε φαγάκι και γλυκό!

Κυρά της Γερμανίας κι εσείς αρχόντοι
της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ,
εσείς που μας τα παίρνετε τω όντι,
μας έχετε καθίσει στο λαιμό!
Και περιμένετε όλοι, σαν το γύπα,
να πάρετε φαγάκι και γλυκό!

 24/9/2011

Παρωδείται η «Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ του καιρού τούτου», του Ηλία Λάγιου, την βλέπετε εδώ

Δελτίο Τύπου Ρουφ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Εκεί που υπήρξαμε, το Έτερο ημερεύει.
Το Αχειροποίητο εν σιγή αδρό προβάλλει·
ριζώνει εκ νέου, ακινητεί στερρό και οδεύει,
επικρατεί και θάλλει και αναπάλλει.
Το εντός Φυτό – και πρώτο – κατισχύει.
Η πέτρα αχάραγη ξανά βουβή φυτρώνει.
Γλώσσα καμιά δεν εύχεται ούτε ομνύει,
δεν ονομάζει, δεν ορίζει – δεν πληγώνει.

Ζωή ανώνυμη· τα πάντα συμπηγμένα.
Ζωή ακατάγραπτη, απαράγραπτη, άνευ τέλους,
χωρίς εγώ, εσύ, αυτό – τα πάντα ως ένα –
χωρίς ανθρώπους, έργα, δαίμονες, αγγέλους.
Μετά τον θάνατο, ο θάνατος της Μνήμης.
Το βλέμμα που έσωζε δεν θα το σώσει βλέμμα
– ο μόνος νόμος απροσμάχητης της ρύμης –
κι όχι πια κόκκινο, μα μόνο πράσινο αίμα.

Απ’ τη αρχή πνοή τα πάντα θα χλοΐσει,
θα προσκυνήσουνε τον χόρτο οι Βαβυλώνες,
η Ιστορία κατεπόθη από τη Φύση,
ουκ έσονται ώρες, αριθμοί, βιβλία, αιώνες.
Την Κτίση το άκτιστο σκοτάδι κατακλύζει.
Η νύχτα αυτή – η αβασίλευτη όντως μέρα.
Τον Λόγο αρθρώνει η Σιωπή και συνεχίζει,
η πανταχού απουσία Παρουσία Δευτέρα.

Ιδού – η Γη κενή. Ιδού – καινή η Κτίση.
Απών ο άνθρωπος – το είδωλο, η σκιά του –
και πια κανείς, κανείς για να πενθήσει.
Αυτός ο θάνατος το τέλος του θανάτου.

Και στη νεότοκη πανάρχαια επάνω Φύση
μόνο επεφέρετο το Πνεύμα Του Αοράτου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

http://theodosisvolkof.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

To βίντεο από την προχθεσινή εκπομπή θα το βρείτε στο you tube εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=9E3wFPe5Gd0

Ευχαριστώ κι από δω τους Active Member και την εκπομπή «Μονά-ζυγά δικά σας» για τη δυνατότητα που μου έδωσαν να μιλήσω κι εγώ (μιλάω γύρω στο 56 λεπτό). Τώρα μπορείτε (όσοι δεν με έχετε γνωρίσει από κοντά) να καταλάβετε πως μιλάμε και επικοινωνούμε εμείς που έχουμε μεταγλωσσική κώφωση. Γιατί υπάρχουν πολλές παρανοήσεις και συγχύσεις, και απορίες που ίσως να σας απαντηθούν εάν δείτε το βίντεο.

Tην Τετάρτη 22 Ιουνίου θα γίνει τηλεοπτικό αφιέρωμα στους Active Member, στην εκπομπή της ΕΤ-1 «Μονά ζυγά δικά σας», ώρα 7μ.μ – 9μ.μ.

 Η εκπομπή θα είναι ζωντανή και στο στούντιο θα βρισκόμαστε μερικοί φίλοι και γνωστοί των Active Member που θα πούμε δυο λόγια ο καθένας για τη γνωριμία μας με το συγκρότημα και τη μουσική τους. Θα βρίσκομαι και εγώ εκεί, μετά από την πρόσκλησή τους.

Εάν έχετε χρόνο θα χαιρόμουν εάν παρακολουθούσατε την εκπομπή, πρώτα και κύρια επειδή αγαπώ τη δουλειά των Active Member (από στιχουργική άποψη, που μπορώ να την κρίνω)  εδώ και χρόνια και είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα τόσο το ότι έχουν μελοποιήσει ένα ποίημά μου όσο και το ότι με προσκάλεσαν σε αυτή την εκπομπή όπως και σε άλλες εκδηλώσεις τους.

Ζητήσαμε να μπουν υπότιτλοι στην εκπομπή για να την παρακολουθήσουμε και όσοι έχουμε πρόβλημα ακοής, αλλά επειδή είναι ζωντανή εκπομπή είναι πολύ δύσκολο τεχνικά. Ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα βελτιωθεί η σχετική τεχνολογία και θα είναι πιο εύκολο να γίνει ο υποτιτλισμός.

Ευχαριστούμε την εκπομή «Μονά Ζυγά δικά σας» και φυσικά τους Active Member για την πρόκλησή τους και τη δυνατότητα συμμετοχής που μου δίνουν – για μια ακόμα φορά – στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας. 

TΟΛΜΗΣΤΕ !

…Eίναι στα βάθη της ψυχής μου τόποι…
πεντάγνωμοι κι απόκοτοι, σαν την Ευρώπη
Κωστής Παλαμάς, Πατρίδες

Τολμήστε να ενταχθείτε στην Ευρώπη.                            
Στην Εσπερία φώτα δώσαμε, αιώνες                                
εμείς που χτίσαμε ψηλά τους Παρθενώνες:                      
χαμένοι να μην πάνε τώρα οι κόποι.                                 

Οι Εταίροι μας, εκείνοι θα μας σώσουν.                    
Οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Αγγλογάλλοι               
τα βελανίδια θα μας δώσουνε και πάλι:                            
μονάχα αυτοί μπορούν να μας γλυτώσουν.                

Τολμήστε να ενωθείτε, που να πάρει,                                 
που θα σας πάρει όλους και θα σας σηκώσει.                     
Η χώρα θα βουλιάξει χωρίς δόση:                                       
του Μνημονίου προσκυνήσομεν τη Χάρη.                          

Καιρός να διαγραφούν οι αγκυλώσεις                                  
και την Ευθύνη κάποιος τώρα ν’ αναλάβει                          
κι απέ να πάει με δέος για να μεταλάβει:                             
για να σβηστούν οι περιχαρακώσεις.                   

—————————————-

Τολμήστε κι απ’ το Μέγαρο, απ’ τον Κήπο     
θα γράψουμε, καθώς ο Σολωμός.                                        
Θα φτάνει από το Σύνταγμα ο αχός:                                  
τα γκλομπ θα προετοιμάζουν νέο χτύπο.           

4/6/2011 

H ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ

Γιατί τη στρίμωξα αυτή την καμαριέρα,
το μεσημέρι πονηρά που είχα σκεφτεί
και τώρα θέλουν όλοι να με κάνουν πέρα
αχ, τι τη στρίμωξα την καμαριέρα αυτή;

Την καμαριέρα αυτή δεν έπρεπε να πάρω
κι όταν το σκέφτομαι πικρά μελαγχολώ
και μες στο φρέσκο δεν μου φέρνουνε τσιγάρο
να ξεθολώσει πια λιγάκι το μυαλό

Ποτέ μου τώρα δεν θα δω μιαν άσπρη μέρα
είχα μιαν έμπνευση απερίγραπτα χαζή
κι ίσως μου σπρώξανε αυτή την καμαριέρα
στις εκλογές για να νικήσει ο Σαρκοζί!

Το ποίημα (στο ρυθμό της «Ταμπακιέρας» ) από τον Νίκο Σαραντάκο http://sarantakos.wordpress.com/2011/05/18/kamariera/ και το σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη http://derveniotis.wordpress.com/2011/05/17/the-moment/ . Παλιά στις εφημερίδες και τα περιοδικά εκφραζόταν άμεσα το λαϊκό αίσθημα. Τώρα; Ευτυχώς που υπάρχει και το Διαδίκτυο..

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΗΝ ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ
 

Η Κέιτ προχωράει και βήμα-βήμα                        
το νυφικό το διαπερνά μια σφαίρα.                         
Κραυγές μες στης ερήμου τον αέρα,                        
στο Μπάκιγχαμ λαοθάλασσα σαν κύμα.                    

Ο Ουίλιαμ με την κόκκινη στολή του                     
μοιάζει να χαιρετά την Αποικία.                              
Το αίμα κατακλύζει τη Συρία                                 
κι έρποντας φτάνει πίσω στην Αυλή του.                 

Ο Χάρι είχε ντυθεί Ναζί για πλάκα,                         
για να γελάσει σ’ ένα καρναβάλι.                             
Και τώρα στη Λιβύη με κάποιον πάλι                         
Βενδουίνο θα γελούν, φτωχό και βλάκα.                         

Ο Κάρολος μαζί με την Καμίλα,                               
αγέρωχοι στην άμαξα περνάνε.                                
Στρατιώτες λαβωμένους κουβαλάνε,                        
καμήλες της ερήμου, χίλια μίλια.                             

Η Ελισσάβετ στέκεται για χρόνια.                            
Στην Αίγυπτο αντιδρούν οι εξεγερμένοι                     
κι από την Τυνησία στην Υεμένη,                              
άνοιξη αραβική μέσα στα χιόνια.                                

Η Κέητ πλησιάζει στο Αβαείο,                                     
κι όλο ματώνει τ’ άσπρο νυφικό της.                             
Οι άμαξες, τα καπέλα, το ιππικό της         
γεμίσανε από έρημο και κρύο.                                         

Ο Ουίλιαμ τη φιλάει μες το μπαλκόνι                                
κι ο κόσμος παραλήρημα, τι πλήθος!                                
Εγγύς Ανατολή, πληγή στο στήθος.                                 
Βόρεια Αφρική, σαν ντόμινο που απλώνει.                             

1/5/2011

Το έγραψα πέρσι διαβάζοντας την υπό δημοσίευση συλλογή «Φευγαλέα» της Αντειας Φραντζή (που κυκλοφόρησε τελικά πριν από λίγες μέρες). Εχθές βρισκόμουν στην εκδήλωση – παρουσίαση της συλλογής, όταν ανακοίνωσαν το μαντάτο… Η Αννα Περιστέρη είχε ήδη «φύγει». «Επέταξε η ψυχή, το περιστέρι», θα ‘γραφε αναμφίβολα ο Ηλίας Λάγιος, αν δεν είχε φύγει κι εκείνος πεντέμιση χρόνια πριν… Κι εγώ μένω πίσω να μετράω απουσίες. Ο κύριος Χρήστος Παπουτσάκης, ο Ηλίας Λάγιος και τώρα η Αννα Περιστέρη. Προσπάθησα να γράψω κάτι για την Αννα σήμερα, κάτι ολοδικό της, μα ίσως είναι ακόμα νωρίς. Ξέρω πως πια δεν θα ξαναπάρω μήνυμα που με προσοχή και ευγένεια να με ρωτάει για το Παμπάλαιο νερό – που το ‘χε αγαπήσει -, ξέρω πως δεν θα την ξαναδω, να την αγκαλιάσω όπως την αγκάλιασα τον Ιούλη, στην εκδήλωση του Δημήτρη Αρμάου, στον ίδιο ακριβώς χώρο των εκδόσεων Υψιλον όπου έμαθα το νέο… Μια αγκαλιά πολύ ζεστή, γιατί κι εκείνη γνώριζε, αλλά κι εγώ, πως είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Αφιερώνω λοιπόν το «Φευγαλέα», από κοινού στην κυρία Αντεια και την Αννα, μια και έτσι το θέλησε η τύχη. Καλή αντάμωση, Αννα… στην ξαστεριά…

ΦΕΥΓΑΛΕΑ

Στην Άντεια Φραντζή και στη μνήμη της Αννας Περιστέρη

Μαζεύει τα γραπτά της. Είν’ η αυλαία
σαν να ‘χει πέσει – μι’ απαλή κουρτίνα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα.
Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.

Ξεσπάει ανεμοθύελλα κι ο αγέρας
αγαπημένους παίρνει μακριά.
Μια πένθιμη πλεγμένη Αποκριά
το γαϊτανάκι ετούτης της ημέρας.

Οι απόντες την κυκλώνουν σαν Στεφάνι
ως στέκεται στη μέση, σ’ ένα δέντρο.
Η μνήμη, το χαμένο είναι κέντρο.
Εκείνος που αγαπάς πώς να πεθάνει;

Οι ώρες ψιθυρίζουν τ’ όνομά του.
Παντού και πάντα είν’ ωσεί παρών –
στον κύκλο των χαμένων ποιητών
κι οι σύντροφοι γερτοί στην αγκαλιά του.

Οι στίχοι – τα αγέννητα παιδιά τους –,
πειθήνια μένουν μέσα στο βιβλίο,
που γράφει για των φίλων τους το βίο,
τις σκέψεις τους ακόμα, τα όνειρά τους.

Το Κύμα του καιρού τους καταπίνει
κι ανάκατα τους φέρνει στην ακτή.
Πρόσωπα σε μυστήρια Τελετή
όσοι έφυγαν κι όσοι έχουν απομείνει.

———————————————–

Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα,
σαν να ‘χει πέσει  μι’ απαλή κουρτίνα.
Μαζεύει τα γραπτά της – είν’ η αυλαία.