Καιρό τώρα θέλω να μιλήσω για δυο νέους ποιητές από τη Θεσσαλονίκη, φοιτητές ακόμη, οι οποίοι εδώ και μερικούς μήνες μου εμπιστεύονται τα γραπτά τους. Καθώς μας δένει αναμφίβολη εκλεκτική συγγένεια ως προς τον τρόπο έκφρασης, προσυπογράφω τη γραφή τους και την παρακολουθώ, αν και δεν έχουν εκδώσει ακόμη κάτι. Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιη ότι έχουν πολλά να δώσουν στην έμμετρη ποίηση στο μέλλον. Εξάλλου η γραφή τους είναι ήδη ώριμη. Τα ονόματά τους: Θάνος Γιαννούδης και Ααρών Μνησιβιάδης.

Επέλεξα σήμερα ένα ποίημα από τον καθένα τους, από τα ανέκδοτα που μου έχουν στείλει, και –με την άδειά τους- σας το παρουσιάζω χωρίς πολλές περιττές εισαγωγές. Εξάλλου είναι βέβαιο ότι θα ξαναμιλήσω για κείνους και μελλοντικά.

Ο Θάνος Γιαννούδης έχει ανεβάσει ορισμένα ποιήματα στο προσωπικό του μπλογκ που θα το βρείτε εδώ. Επέλεξα να σας παρουσιάσω το παρακάτω που είναι και επίκαιρο στην κρίση που ζούμε και γράφτηκε το καλοκαίρι που μας πέρασε:
 

Αναμνήσεις μιας Τρόικας

Μισθώσαμε αρχαιότητες: ελαιοτριβείο των Μάγια,
των Δαναών ανάκτορα και νεκρικές πυρές.
Θερμά μάς υποδέχτηκαν οι γηγενείς με βάγια!
Για να μάς δώσουν θησαυρούς σχημάτισαν ουρές…

Με πάθος κοιμηθήκαμε σ’ υπέρλαμπρους κοιτώνες
που χτίσαν ειδικά για μας μ’ ατσάλι δανεικό.
Βδομάδες μείναμε εκεί; Ή μήνες; Ή αιώνες;
Ποτίσανε τα δώρα μας βαρύ ναρκωτικό!
  
Ξυπνήσαμε και γύρω μας οι πάντες είχαν φύγει! 
Ερείπια πάλι μείνανε στο φως του φεγγαριού…
Στο πάρκο την τσουλήθρα μια τσουκνίδα τώρα πνίγει∙
στον τοίχο σβήνει σύνθημα που λέει: «Μέρα Μαγιού».

Μια χώρα-φάντασμα κι αυτή, εγκαταλελειμμένη…
Γιατί σε όσες πήγαμε το τέλος να ‘ναι αυτό;
Μα πάντως προσπαθήσαμε! Πικρία δε μάς μένει,
ούτε και τύψεις! Ήτανε της Μοίρας της γραφτό…
   
18+19/7/2011

Για τον Ααρών Μνησιβιάδη γνωρίζουμε ελάχιστα στοιχεία του βιογραφικού του. Δεν διαθέτει μέχρι στιγμής προσωπικό μπλογκ, ωστόσο ένα ποίημά του έχει δημοσιευτεί από μας στην ανθολογία Παμπάλαιο νερό και θα το βρείτε εδώ:
Σήμερα θα σας παρουσιάσω το παρακάτω, άτιτλο μέχρι στιγμής, με προτεινόμενο δικό μου τίτλο: Φαντάσματα του ένα μηδέν ένα.

Φαντάσματα ποὺ σέρνουνε καλῴδια
κι ἀφῆσαν πρὸ καιροῦ τὶς ἀλυσίδες,
συντρίβουν καὶ σαρώνουν τὰ ἐμπόδια
κι ἱδρύουν ἀθεμέλιωτες πατρίδες,
φαντάσματα μοντέρνα, μὰ φαντάσματα,
μὲ δίσκους, μὲ ἠχεῖα, μὲ ὀθόνες,
τοῦ φόβου ταπεινὰ κατασκευάσματα
σὰν ὅλα τὰ στοιχειὰ μὲς στοὺς αἰῶνες.

Στοιχειώνουν καὶ παλάτια καὶ ὑπόγεια,
βογκοῦν σὲ κλιμακούμενες ἐντάσεις,
τὶς νύχτες κροταλίζουν πληκτρολόγια
καὶ σὰν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς θαλάσσης
ἀρχαῖα ἀνασύρονται ναυάγια
γιὰ χρόνια στὰ συρτάρια βυθισμένα·
διαβολικὰ ταυτόχρονα καὶ ἅγια,
φαντάσματα του ἕνα – μηδὲν – ἕνα. 

Συνήθεις τρόφιμοι τῆς πρίζας, ἄλλοτε
μιὰ μπαταρία μόνον ἀφαιμάσσουν,
κι ἐσὺ πιστὲ στὴν πρόληψι κι εὐάλωτε
ποὺ ἄνθρωπος δὲν θἄθελες πιὰ νἄσουν
πίξελ μετρᾷς στὴν ἴδια σου τὴν ὅρασι
καὶ βέβαιος πὼς σώζεις τὴν ψυχή σου
κλείνεις μὲ ἔπαρσι τὴν τηλεόρασι
κι ἀνάβοντας ἀνάβεις τὸ PC σου.

Κλείνω εδώ αυτό το σύντομο σημείωμα σφίγγοντας το χέρι των δυο αυτών νέων ποιητών, αυτό που οι παλιοί ονομάζουν «Χειραψία πάνω από την άβυσσο» (δείτε και εδώ την επεξήγηση) και με την ευχή να αποτελέσουν τον πυρήνα για μια «σχολή» νέων ποιητών που να αγαπούν την έμμετρη ποίηση και να συνεχίσουν να ρίχνουν τους δικούς τους Νέους Ηχους στο Παμπάλαιο Νερό.

 
Ακολουθεί το δικό μου ποίημα με τίτλο «Γαϊτανάκι» που γράφτηκε με αφορμή την φωτογραφία που βλέπετε. Η φωτογραφία έχει τη δική της ιστορία, όπως και όλες οι φωτογραφίες, που θα προτιμήσω όμως να τη διηγηθώ ποιητικά. Στη φωτογραφία απεικονίζονται στίχοι του Ηλία Λάγιου και τραβήχτηκε σε φοιτητικές τουαλέτες.
 

ΓΑΪΤΑΝΑΚΙ

Και ζω πάντα την ίδια ιστορία:
σαν μυστικό μας δένει, γαϊτανάκι,
στο ίδιο κομπολόι, τον Ηλία,
τον Ααρών, τον Θάνο – σε λιγάκι

θα γράψει, με τα μάτια δακρυσμένα,
του ΦΠΨ το επόμενο πρωτάκι
τους στίχους από σένα κι από μένα
και κάποιο που τ’ αρέσει παντουμάκι.

Θα γράψει, μυστικά, στην τουαλέτα.
Θα τρέμει η ψυχούλα κομματάκι,
μα θα ‘ρθουν κάποιοι άλλοι, σαν ξεπέτα

που βάζουν κάποιο πρόστυχο στιχάκι
απάνω στης καρδιάς μας τα σονέτα
κι αδιάφορα τραβούν το καζανάκι.

Tο άρθρο αναδημοσιεύεται από την Ελευθεροτυπία (το βρήκαμε εδώ) επειδή πιστεύουμε πως υπάρχουν εμφανείς ομοιότητες και με κάποιους διανοούμενους της εποχής μας… Διαβάστε:

Η Γαλάτεια κατά του Νίκου Καζαντζάκη

Η σχεδόν άγνωστη, αν και δημόσια, αντιπαράθεση της Γαλάτειας Καζαντζάκη που φέρνουμε στο φως, θέτει υπό αμφισβήτηση τα φιλικά της αισθήματα απέναντί του. Κι όμως, η αδελφή της Ελλη Αλεξίου, ακόμη και το 1977 στη «Νέα Εστία», επέμενε: «Καμιά εχθρότητα δεν τους χώριζε ώς το τέλος της ζωής τους. Αλληλοεκτιμούνταν και αλληλοβλέπονταν…».

Η αντιπαράθεση εκείνη βέβαια ήταν πολιτική και την είχε προκαλέσει το διευκρινιστικό άρθρο του Νίκου Καζαντζάκη για το «πιστεύω» του με τίτλο «Ο φόβος και πείνα» στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» στις 20 Ιουλίου 1936. Η Γαλάτεια τότε, δέκα χρόνια από τον χωρισμό τους, ήταν ήδη παντρεμένη με τον άσπονδο φίλο του, Μάρκο Αυγέρη, ο οποίος αργότερα υποστήριξε ότι μπορεί να κρίνει κανείς την «Οδύσεια» των 33.333 στίχων «χωρίς καθόλου να την έχει διαβάσει». Η οργισμένη της απάντηση φιλοξενήθηκε στις σελίδες της βραχύβιας «Ελευθέρας Γνώμης» στις 26 Ιουλίου 1936. Ο λόγος που δεν είχε εντοπισθεί οφείλεται στη διακοπή της έκδοσης του αριστερού εντύπου από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο συγκεχυμένη, υπήρχαν αυταπάτες για τις επιδιώξεις του Χίτλερ και η στάση του Στάλιν φαινόταν επιφυλακτική. Οι σκέψεις του Καζαντζάκη μπορεί εκ των υστέρων να θεωρούνται κοντόφθαλμες, απωθητικές και αφελείς, αλλά τότε επιδέχονταν συζήτηση και έστω απόρριψη των βασικών τους σημείων. Το κείμενο όμως της Γ.Κ. ήταν μια ανοιχτή καταγγελία σε υψηλούς τόνους από την αρχή μέχρι το τέλος. Αποδοκιμάζονται οι θέσεις του «ερημίτη της Αίγινας», αλλά κατακρίνεται και η εγωκεντρική του προσωπικότητα με χαρακτηρισμούς που ξεπερνούν κάποτε τα όρια της ευπρέπειας. Προηγούνται μερικά αποσπάσματα του άρθρου του Καζαντζάκη που συνδέονται με την απάντηση της Γαλάτειας, την οποία στη συνέχεια παραθέτουμε:

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Ο φόβος και η πείνα

……………………………………….

Να σκέπτεσαι με αποχρώσεις θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα κι από τις δυο παρατάξεις -δεξιά κι αριστερά- που αποτελούν τη συμπαγή, απλοϊκή και βελάζουσα μάζα του «σκεπτομένου όχλου». Το ναι ή το όχι είναι γι’ αυτούς οι δυο μονάχα επιτρεπόμενες απαντήσεις. Το άσπρο ή το μαύρο. Ανάμεσα στα δυο αυτά ακρότατα όρια, που οφείλουν να τα κατέχουν μονάχα οι μαχόμενοι άνθρωποι της ενέργειας, δεν επιτρέπουν καμιά απόχρωση, μήτε συνθετική προσπάθεια στον σκεπτόμενο ανεξάρτητον άνθρωπο. Να κοιτάζεις με αθόλωτο μάτι -αθόλωτο κι από το μίσος κι από την αγάπη- τη σημερινή ελληνική ή παγκόσμια πραγματικότητα, να ομολογείς την αρετή και συνάμα και την ατιμία, το φως και το σκοτάδι που αποτελούν εδώ στη γη το κάθε ζωντανό, είτε άνθρωπος είναι είτε ιδέα -να είσαι, με μια λέξη, ελεύθερος, γίνεται ολοένα και περισσότερο δύσκολο όχι μονάχα στον τόπο μας παρά και σε όλο τον κόσμο.

……………………………………….

Από τα μεγάλα Εθνη σήμερα η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ιταλία πνίγονται στα σύνορά τους, δεν έχουν πού ν’ απλωθούν, πεινούνε· η Γαλλία και η Αγγλία είναι παραχορτασμένες, μοιράστηκαν τον κόσμο και κοιτάζουν με φόβο τους ακτήμονες και πεινασμένους λαούς.

Πώς ένας αμερόληπτος νους, που δεν καταδέχεται να θολωθεί μήτε από αγάπη μήτε από μίσος μπορεί να αντικρίσει την ενέργεια των δύο τούτων ομάδων;

Πριν από λίγους μήνες οι «διανοούμενοί» μας περιέφεραν μιαν εξοργισμένη και ανώδυνη διαμαρτυρία εναντίον της Ιταλίας που χύθηκε να φάει την Αβησσυνία. Κάποιος με ρώτησε αν θα την υπέγραφα.

-Σίγουρα, του αποκρίθηκα, πονώ την Αβησσυνία που υπερασπίζεται την ελευθερία της, μα συνάμα αναγνωρίζω και το δικαίωμα που έχει η Ιταλία να ζήσει, να μην πνιγεί μέσα στα στενά σύνορα που δεν τη χωρούν. Ολοι οι λαοί που εδημιούργησαν τους μεγάλους πολιτισμούς, ακολούθησαν τα ίδια αδηφάγα, απάνθρωπα, σκοτεινά τους ένστικτα: στην πρώτη τους σωματική ανάπτυξη αδίκησαν, άρπαξαν, έφαγαν· κι άμα εστερέωσαν το σώμα τους κι έπαψε η πείνα, άρχισαν να δημιουργούν. Το ίδιο κάνει και σήμερα η Ιταλία, τους ίδιους ακολουθώντας απάνθρωπους νόμους. Το πνεύμα είναι το πιο σαρκοβόρο όρνεο.

……………………………………….

Εγώ χρόνια τώρα έχω συνδέσει τη μοίρα μου με την αριστερή παράταξη. Μα μάχομαι να τη διατηρήσω ακέραιη την κρίση μου και να κοιτάζω τους αντίπαλους με σεβασμό. Κι όχι μονάχα με σεβασμό· παρά και με μιαν παράνομην αλλόκοτην αγάπη. Στην αρχή δεν ένιωθα γιατί, τώρα νιώθω. Γιατί μαντεύω τώρα (κι ολοένα αυτό γίνεται πεποίθηση μέσα μου) πως είμαστε κρυφοί συνεργάτες και μαχόμαστε για τον ίδιο σκοπό. Ποιο σκοπό;

Να κουνηθεί λίγο η ψυχή του ανθρώπου, να μένει όσο μπορεί πιο άγρυπνη, να τρέμει λίγο από τον φόβο ή να χυμάει, άπληστη, γύρα της, σπρωγμένη από την Πείνα.

«Η Καθημερινή», 20/7/1936

26-7-36

Φίλε κ. Διευθυντά,

Η «Ελευθέρα Γνώμη» προ ημερών εκριτικάρισε και εκαυτηρίασε μερικά φαινόμενα του εγωκεντρισμού της ελληνικής διανοήσεως, που κάνουν συχνά μερικούς λογοτέχνες, λακέδες του κεφαλαίου και της «αρχούσης τάξεως».

Στην «Καθημερινή» της περασμένης Δευτέρας δημοσιεύθηκε ένα άρθρο του Ν. Καζαντζάκη, που επιχειρεί να δικαιώσει κι εκείνος και να νομιμοποιήσει μ’ έναν τρόπο τον φασισμό. Νομίζω πως δεν πρέπει να περάσει και το φαινόμενο αυτό ασχολίαστο. Είναι μια άλλη μορφή εγωκεντρισμού, που οδηγεί όμως στα ίδια αποτελέσματα. Στην αντίδραση και στην εξυπηρέτηση των ισχυρών εις βάρος των συμφερόντων του Λαού.

Σε ύφος κηρύγματος και με αμίμητη αυταρέσκεια και κομπορρημοσύνη, αρχίζει πρώτα-πρώτα να βάζει σύνορα μεταξύ του εαυτού του και των πολλών. Ο «σκεπτόμενος όχλος», η «βελάζουσα αυτή μάζα», όπως την ονομάζει, σαν πρωτόγονη και βάρβαρη που είναι, σκέπτεται χονδροειδώς «μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι» ενώ εκείνος σκέπτεται «συνθετικά» και «με αποχρώσεις», δηλαδή σαν υπερπολιτισμένος και ραφινάτος. Τώρα αν παρακάτω βρίσκει πως «πολύ δίκαια» αυτή η βελάζουσα μάζα σκέπτεται και ότι μάλιστα σκέπτεται «πολύ γόνιμα», δεν έχει σημασία. Οι αντιφάσεις είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σκέψεως του κ. Καζαντζάκη.

Λέει, λοιπόν, πως αν ήταν «άνθρωπος της ενέργειας», θα ήταν με την αριστερή παράταξη, γιατί προς τα εκεί τον σπρώχνει η… ιδιοσυγκρασία του!

Η ίδια όμως ιδιοσυγκρασία του αναγνωρίζει πιο κάτω ότι ο φασισμός και ο χιτλερισμός πηγάζουν από «βαθιές ψυχικές και οικονομικές ανάγκες των λαών» και πως «είναι φαινόμενα άξια του πιο μεγάλου σεβασμού», ο δε Μουσολίνι και ο Χίτλερ μέσα στο δράμα της ζωής «είναι δυο μεγάλοι πρωταθλητές, όπως ο Λένιν ή ο… Γκάντι!».

Για να δικαιώσει τον φασισμό ο… από ιδιοσυγκρασίας αριστερός, επιστρατεύει την παλιά βολική εξήγηση της ιστορίας με την πείνα και τον φόβο.

Ονομάζει λοιπόν τα φασιστικά έθνη, έθνη πεινασμένα και «προλεταριακά» που θέλουν να χορτάσουν! Και ξεχνά πως από την αρπαγή, την κτηνώδη βία, την κυνική περιφρόνηση της διεθνούς ηθικής, που εξασκούν αυτά τα έθνη, και τις κατακτήσεις που επιδιώκουν, οι μόνοι που έχουν να ωφεληθούν είναι βέβαια πάλι οι χορτάτοι κεφαλαιοκράται των λαών αυτών. Ο λαός ο προλετάριος τι θα βάλει στην τσέπη του από τον μαζεμένο πλούτο; Οι αγρότες, οι εργάτες, η μάζα, τι έχει να κερδίσει από τις κατακτήσεις αυτές; Σε τι θ’ αλλάξει η τύχη τους;

Εν τω μεταξύ, αντί να αλλάξουν τύχη οι τάξεις αυτές, το εναντίον, υποδουλώθηκαν και εκμηδενίστηκαν τέλεια στο κεφάλαιο, στους πάντοτες χορτασμένους. Αλλά και σε τι άλλαξε η τύχη των προλεταρίων στα «χορτασμένα κράτη»; Κι εκεί αν είναι κάποιος χορτασμένος είναι πάλι το κεφάλαιο. Ετσι ο φασισμός και ο χιτλερισμός είναι μόνο υποδουλωτές των μαζών και μια εκδήλωση, όχι των πεινασμένων, αλλά των χορτάτων, του αφηνιασμένου κεφαλαίου.

Ο κ. Καζαντζάκης, καθώς βλέπετε, μπερδεύει και συσκοτίζει τα πάντα, γιατί δεν βρίσκεται «στον πρώτο βαθμό της μυήσεως», όπου το καλό και το κακό είναι αμείλικτοι εχθροί, αλλά στον δεύτερο, όπου «το κακό και το καλό συνεργάζονται», ή στον τρίτο βαθμό, όπου «το καλό και το κακό συνταυτίζονται», όπως λέει. Τι καλό, τι κακό; Το ίδιο κάνει. Επομένως, τι αριστερισμός, τι φασισμός. Κι αφού είναι το ίδιο, γιατί ο κ. Καζαντζάκης θέλει να ‘ναι με τους αριστερούς;

Μπορεί περίφημα να είναι με όλα τα κόμματα. Αλλη αντίφαση με τον εαυτό του! Χαίρε λοιπόν οπισθοδρομική διανόηση, που βουλιάζεις ολοένα στη σύγχυση και το μηδέν. Γιατί τι θα πει «το καλό και το κακό είναι ένα»; ‘Η ότι το καλό είναι κακό και το κακό καλό, πράγμα που είναι ολότελα παράλογο, ή ότι και τα δύο είναι μηδέν; Πάντα η βαθυστόχαστη αντιδραστική διανόηση για ν’ αποφύγει τα ενοχλητικά ναι και όχι κατασταλάζει στο χάος και στο μηδέν, όταν δεν οδηγεί στη βαρβαρότητα και στην κτηνωδία.

Ο κ. Καζαντζάκης στο βάθος του, χωρίς να το καταλαβαίνει, δεν πιστεύει σε τίποτα. Πιστεύει μόνο στον εαυτό του! Είναι το κέντρο του παντός. Ολη η τακτική του είναι εγωκεντρική. Μόνο στα ατομικά του συμφέρονται βρίσκει η ζωή του τη δικαίωσή της. Αυτό το αναφέρομε γιατί είναι γενικό φαινόμενο στους αντιδραστικούς διανοουμένους.

Στον «ερημίτη της Αίγινας» η κατάσταση αυτή του πνευματικού και ηθικού μηδενισμού, επειδή εκφράζεται με εξαιρετικό ναρκισσισμό και φιλαρέσκεια, εκδηλώνεται γι’ αυτό τον λόγο εναργέστερα. Ετσι, μέσα στην αυταρέσκειά του, βρίσκει πως η δράση για τα συμφέροντα της ανθρωπότητος π.χ. είναι πολύ βολική ασχολία και ένας εύκολος ηρωισμός. Μ’ άλλα λόγια, το να πεθαίνει κανείς στις φυλακές και στις εξορίες είναι πολύ βολικό και εύκολο πράμα, εν αντιθέσει με τη δική του ηράκλεια πάλη γύρω από το «εναγώνιο εάν», όπως λέει.

Είναι άθλος ακατόρθωτος πραγματικά να μιλάει κανείς με «αποχρώσεις». Αλλά αυτές τις αποχρώσεις, που τις θεωρεί το αποκορύφωμα της σκέψεως καθώς φαίνεται, ο λαός τις συνόψισε θαυμάσια στο ανέκδοτο του Τούρκου Καδή. Ετσι κι εκείνος, όπως κι ο κ. Καζαντζάκης, έβρισκε πως όλοι έχουν δίκιο. Κι ο φονιάς κι ο σκοτωμένος, κι ο ίδιος που δεν ήξερε τι ν’ αποφασίσει!

Η ληστρική επιχείρηση της Ιταλίας στην Αιθιοπία βρίσκει στη σκέψη του κ. Καζαντζάκη την καλύτερή της δικαίωση. Είναι, λέει, σύμφωνη με τα ανώτερα «συμφέροντα του πνεύματος»!! «Το πνεύμα είναι το πιο σαρκοβόρο όρνεο». «Ακολουθεί απάνθρωπους νόμους!»

Σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, ο ληστής που σκοτώνει και γδύνει τους διαβάτες εξυπηρετεί τα ανώτερα συμφέροντα του πνεύματος. Το καλό και το κακό συνταυτίζονται, και εδώ σύμφωνα με τον τρίτο βαθμό της «μυήσεως».

Ο κ. Καζαντζάκης καυχιέται πως και η δική του σκέψη είναι απάνθρωπη! Δηλαδή δεν είναι πια ανθρώπινη, σαν της Ρόζας Λούξεμπουργκ π.χ. που ήταν γεμάτη τρυφερότητα για τα πάντα. Αλλά είναι υπεράνθρωπη ή θεία, δηλαδή ανήκει στη χώρα των Χιμαιρών.

Ο καθένας βλέπει απ’ αυτά τι πελάγωμα παθαίνει ο διανοούμενος που ενδιαφέρεται προπαντός για την ησυχία του και το λογοτεχνικό του κηπάριο.

Εδιάλεξε το πιο δύσκολο κι αχάριστο έργο και «πληρώνει βαριά», όπως λέει, αυτή του την πνευματική διαύγεια, τη νηφαλιότητά του αυτή! Εν αντιθέσει με τους έξαλλους αριστερούς, που καλοπερνούνε στα μπουντρούμια και στα νησιά του θανάτου. Αυτός δεν ενδιαφέρεται για τη δράση, καθώς λέει. Και τι είναι τότε η «δημοσιολογημένη σκέψη» που με τόση καμποτινίστικη ικανότητα επιδεικνύει κάθε φορά που θα βρει ευκαιρία; Δεν είναι κι αυτή μια μορφή κοινωνικής δράσεως και μάλιστα όχι από τις κατώτερες;

Στη δράση αυτή ο κ. Καζαντζάκης προσφέρει μόνο τη σύγχυση και την αντίδραση, το κήρυγμα της αποχής και της αδιαφορίας για την πάλη του ανθρώπου ν’ αλλάξει η ζωή σύμφωνα με τους ευγενικούς πόθους της καρδιάς του. Εχει δίκιο. Αυτός είναι ο ρόλος των πεινασμένων, κι αυτός θέλει προπαντός να εξασφαλίσει αδιατάρακτο τον ευδαιμονικό του ησυχασμό. Είμαστε βέβαιοι πως ο χαρακτηρισμός του ως ερημίτη της Αίγινας, από τους απλοϊκούς και τους δημοσιογράφους που κυνηγούν τις εντυπώσεις, θα τον εκολάκευσε και θα τον ηυχαρίστησε εξαιρετικά.

Οπωσδήποτε για μας που ανήκομε στη «βελάζουσα μάζα» δεν θα πάψει ποτέ να είναι ο κήρυκας παμπάλαιων αναμασημάτων, που τα χαρακτηρίζει ως σύνθεση πνευματική, ως ένα ανώτερο πνευματικό κοκτέιλ για τους «ραφινάτους και τους εστέτ». Για μας είναι πάντα ένα νεκροταφείο ιδεών. Για μας το πνεύμα του είναι γεμάτο από μούμιες κακά διατηρημένες.

Κάτω από τη μάσκα της δήθεν ανεξαρτησίας και ελευθερίας του κρύβει την πιο μεγάλη πνευματική στειρότητα, και μια τρομακτική ψυχική κενότητα. «Είναι ήσυχος, ασυνείδητος κι ευτυχής».

Η ζωή για τον κ. Καζαντζάκη είναι γεμάτη νεκρά και αφηρημένα σχήματα που καμιά πνοή αισθήματος δεν μπορεί να ζωντανέψει. Γι’ αυτό είναι πέραν της αγάπης και του μίσους, όπως καυχιέται. Είναι πέραν του φασισμού και του κομμουνισμού (είναι μετακομμουνιστής). Είναι πέρα από τα ανθρώπινα (είναι απάνθρωπος), είναι έξω τόπου και χρόνου. Ανήκει κοντολογίς στη χώρα των παραμυθιών και των κολοκυθοκορφάδων!

Φιλικότατα,

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Σκέφτηκα πολύ ποιό να βάλω ως πρώτο ποίημα του 2012. Τελικά αποφάσισα να επανέρθω σε μια παλιά στιχομυθία, σε ένα ποιητικό παιχνίδι που ανταλλάξαμε πριν από 3 χρόνια με τον φίλο μου τον Στιχάκια (γνωστό και ως Καραμπουζουκλή πλέον). Ετσι για να θυμηθούμε την εποχή που μόλις άρχιζε η κρίση και είχαμε ακόμα όρεξη να κάνουμε αστειάκια τύπου Ποπολάρος – Πασιονάρια (αυτά τα δυο νομίζω τυπώθηκαν κιόλας κάπου). Τώρα να δούμε φίλοι τι πλακίτσες θα κάνουμε φέτος… ή θα μας κάνουν…     Καλή Χρονιά !

Ποπολάρος (Stixakias)

Ιανουάριος 9, 2009 in τα σατιρικά

Με κώλο που αγαπάει τον καναπέ
τηλε- κι εγώ -απ’ το σαλόνι επαναστάτης
με ύφος προπαντός και με τουπέ
(να μοιάζει η φάτσα μου μιας άλλης πιο φευγάτης)

κάνω αποτίμηση στα πρόσφατα συμβάντα.
High Definition οι μολότοφ στην οθόνη
ταιριάζουν μούρλια με τα φώτα στη βεράντα
κι ο ήχος τους –Dolby Surround- μ’ απογειώνει…

Κάνω αναλύσεις. Οι απόψεις μου σταράτες!
Μπάτσοι, Γουρούνια –στα Εξάρχεια Δολοφόνοι
Μετά, αλήτες μασκοφόροι τρομοκράτες!
Και δίπλα μου, όλη η οικογένεια καμαρώνει…

Χρηματιστήριο, Εφρέμ, παπαδοπαίδια
Πώς καταντήσαμε οι γελοίοι αυτό τον τόπο
Άλλα είχα φτιάξει στο μυαλό -για φέτος- σχέδια
Ζωή εν τάφω τα Χριστούγεννα γαμώτο!

Αλλάζει ο Χρόνος! Σβήσε αγάπη μου τα φώτα
Κρύψου καλά να μη μας δει αυτός που μπαίνει
Κόψε την πίτα. Το Σταυρό να κάνεις πρώτα
να ΄ναι και φέτος η χρονιά μας σταυρωμένη…

Έχε τα μάτια σου κλειστά μη δεις εκπλήξεις
Πότε είχαμε καλή χρονιά; Δεν το θυμάμαι…
Πώς θα ΄ν η επόμενη; Ξανά ήξεις αφήξεις…
Κι εμείς τι κάνουμε; Αχ! αγάπη μου. Γερνάμε…
………………………………………………………………..

Εποστρακίστηκε ο φελλός απ’ τη σαμπάνια
κι έγινε χάλια το χαλί και το Armani
και ειλικρινά, προσπάθεια Τιτάνια
έκανα –να- μην κάποιος άξαφνα πεθάνει…

———————————————————————————-

ΠΑΣΙΟΝΑΡΙΑ (Kολοτούρου)

Αχ, η Επανάσταση! Στη Μόσχα, αδερφές μου
- μια η Ρόζα, κόκκινη, κι εγώ εδώ αλλημιά –
Από το πάθος μου, στενάζει ο καναπές μου
και το κοντρόλ θα σπάσω, πάλι, τελικά.

Ξέρετε πόσα -σε στιγμές μ’ εσχάτη ανία-
με κάρτα πλήρωσα, να πάω κι εγώ στο σπα,
που ‘χει στα υπόγεια η Μεγάλη Βρεττανία
(και αναφέρομαι στ’ Oτέλ μας, φυσικά).

Κι έρχονται τώρα τα κωλόπαιδα και σπάνε,
- πράξεις στα όρια του εσχάτου ξεπεσμού-
κι οι γιορτινές οι μέρες άσκοπα περνάνε,
χωρίς τα ψώνια μου –όπως πάντα- στην Ερμού!

Και κάνουν πάλι και στο Σύνταγμα πορεία
- θα πάω, πέστε μου, μετά στο ρεβεγιόν
χωρίς μασάζ και κάποια λουτροθεραπεία;
Με έχουνε όλα τούτα κάνει έξω φρενών.

Και νιώθω πάλι, όπως η Αννίτα, το ίδιο μίσος
για όλους: μπάτσους και μαζί και μαθητές.
Κι αν κλείσουνε τους δρόμους, λέω ξανά πως ίσως
στην Ελβετία θα χρειαστώ διακοπές…

…ή στις Μαλδίβες…Πλέον δεν μπορώ, χρυσοί μου
την Ελλαδίτσα μας, την τριτοκοσμική.
Η σκέψη μου πονάει, μαζί κι η θύμησή μου
- έχω περάσει και καλά, στην τελική.

Μα όσο το σκέφτομαι, πια δεν σηκώνει άλλο:
θα φύγω – ιδού μια πράξη επαναστατική –
για ονειρεμένο ένα ταξίδι, και μεγάλο,
κάπου προς τη Λατινική Αμερική

(…μπας και πετύχω έναν Λατίνο εραστή! )

 

 ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΟΥΤΟΥ

Στην πείνα μου ένας Αραβας ζυγώνει-
απ΄ το Κατάρ ο γιός ενός Σεΐχη.
Με τα πετροδολλάρια μας λιγώνει
κι εμείς για κείνον ρίχνουμε τα Τείχη.
Τι απίστευτη, μοναδική μας τύχη,
θα χτίσουνε αυτοί το Ελληνικό!
Θα φύγουν όλ’ οι φόβοι μας οι μύχιοι,
και θα ΄χουμε φαγάκι και γλυκό!

Κυρά της Γερμανίας κι εσείς αρχόντοι
της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ,
εσείς που μας τα παίρνετε τω όντι,
μας έχετε καθίσει στο λαιμό!
Και περιμένετε όλοι, σαν το γύπα,
να πάρετε φαγάκι και γλυκό!

 24/9/2011

Παρωδείται η «Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ του καιρού τούτου», του Ηλία Λάγιου, την βλέπετε εδώ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Εκεί που υπήρξαμε, το Έτερο ημερεύει.
Το Αχειροποίητο εν σιγή αδρό προβάλλει·
ριζώνει εκ νέου, ακινητεί στερρό και οδεύει,
επικρατεί και θάλλει και αναπάλλει.
Το εντός Φυτό – και πρώτο – κατισχύει.
Η πέτρα αχάραγη ξανά βουβή φυτρώνει.
Γλώσσα καμιά δεν εύχεται ούτε ομνύει,
δεν ονομάζει, δεν ορίζει – δεν πληγώνει.

Ζωή ανώνυμη· τα πάντα συμπηγμένα.
Ζωή ακατάγραπτη, απαράγραπτη, άνευ τέλους,
χωρίς εγώ, εσύ, αυτό – τα πάντα ως ένα –
χωρίς ανθρώπους, έργα, δαίμονες, αγγέλους.
Μετά τον θάνατο, ο θάνατος της Μνήμης.
Το βλέμμα που έσωζε δεν θα το σώσει βλέμμα
– ο μόνος νόμος απροσμάχητης της ρύμης –
κι όχι πια κόκκινο, μα μόνο πράσινο αίμα.

Απ’ τη αρχή πνοή τα πάντα θα χλοΐσει,
θα προσκυνήσουνε τον χόρτο οι Βαβυλώνες,
η Ιστορία κατεπόθη από τη Φύση,
ουκ έσονται ώρες, αριθμοί, βιβλία, αιώνες.
Την Κτίση το άκτιστο σκοτάδι κατακλύζει.
Η νύχτα αυτή – η αβασίλευτη όντως μέρα.
Τον Λόγο αρθρώνει η Σιωπή και συνεχίζει,
η πανταχού απουσία Παρουσία Δευτέρα.

Ιδού – η Γη κενή. Ιδού – καινή η Κτίση.
Απών ο άνθρωπος – το είδωλο, η σκιά του –
και πια κανείς, κανείς για να πενθήσει.
Αυτός ο θάνατος το τέλος του θανάτου.

Και στη νεότοκη πανάρχαια επάνω Φύση
μόνο επεφέρετο το Πνεύμα Του Αοράτου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

http://theodosisvolkof.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

 

To βίντεο από την προχθεσινή εκπομπή θα το βρείτε στο you tube εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=9E3wFPe5Gd0

Ευχαριστώ κι από δω τους Active Member και την εκπομπή «Μονά-ζυγά δικά σας» για τη δυνατότητα που μου έδωσαν να μιλήσω κι εγώ (μιλάω γύρω στο 56 λεπτό). Τώρα μπορείτε (όσοι δεν με έχετε γνωρίσει από κοντά) να καταλάβετε πως μιλάμε και επικοινωνούμε εμείς που έχουμε μεταγλωσσική κώφωση. Γιατί υπάρχουν πολλές παρανοήσεις και συγχύσεις, και απορίες που ίσως να σας απαντηθούν εάν δείτε το βίντεο.

Tην Τετάρτη 22 Ιουνίου θα γίνει τηλεοπτικό αφιέρωμα στους Active Member, στην εκπομπή της ΕΤ-1 «Μονά ζυγά δικά σας», ώρα 7μ.μ – 9μ.μ.

 Η εκπομπή θα είναι ζωντανή και στο στούντιο θα βρισκόμαστε μερικοί φίλοι και γνωστοί των Active Member που θα πούμε δυο λόγια ο καθένας για τη γνωριμία μας με το συγκρότημα και τη μουσική τους. Θα βρίσκομαι και εγώ εκεί, μετά από την πρόσκλησή τους.

Εάν έχετε χρόνο θα χαιρόμουν εάν παρακολουθούσατε την εκπομπή, πρώτα και κύρια επειδή αγαπώ τη δουλειά των Active Member (από στιχουργική άποψη, που μπορώ να την κρίνω)  εδώ και χρόνια και είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα τόσο το ότι έχουν μελοποιήσει ένα ποίημά μου όσο και το ότι με προσκάλεσαν σε αυτή την εκπομπή όπως και σε άλλες εκδηλώσεις τους.

Ζητήσαμε να μπουν υπότιτλοι στην εκπομπή για να την παρακολουθήσουμε και όσοι έχουμε πρόβλημα ακοής, αλλά επειδή είναι ζωντανή εκπομπή είναι πολύ δύσκολο τεχνικά. Ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα βελτιωθεί η σχετική τεχνολογία και θα είναι πιο εύκολο να γίνει ο υποτιτλισμός.

Ευχαριστούμε την εκπομή «Μονά Ζυγά δικά σας» και φυσικά τους Active Member για την πρόκλησή τους και τη δυνατότητα συμμετοχής που μου δίνουν – για μια ακόμα φορά – στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας. 

TΟΛΜΗΣΤΕ !

…Eίναι στα βάθη της ψυχής μου τόποι…
πεντάγνωμοι κι απόκοτοι, σαν την Ευρώπη
Κωστής Παλαμάς, Πατρίδες

Τολμήστε να ενταχθείτε στην Ευρώπη.                            
Στην Εσπερία φώτα δώσαμε, αιώνες                                
εμείς που χτίσαμε ψηλά τους Παρθενώνες:                      
χαμένοι να μην πάνε τώρα οι κόποι.                                 

Οι Εταίροι μας, εκείνοι θα μας σώσουν.                    
Οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Αγγλογάλλοι               
τα βελανίδια θα μας δώσουνε και πάλι:                            
μονάχα αυτοί μπορούν να μας γλυτώσουν.                

Τολμήστε να ενωθείτε, που να πάρει,                                 
που θα σας πάρει όλους και θα σας σηκώσει.                     
Η χώρα θα βουλιάξει χωρίς δόση:                                       
του Μνημονίου προσκυνήσομεν τη Χάρη.                          

Καιρός να διαγραφούν οι αγκυλώσεις                                  
και την Ευθύνη κάποιος τώρα ν’ αναλάβει                          
κι απέ να πάει με δέος για να μεταλάβει:                             
για να σβηστούν οι περιχαρακώσεις.                   

—————————————-

Τολμήστε κι απ’ το Μέγαρο, απ’ τον Κήπο     
θα γράψουμε, καθώς ο Σολωμός.                                        
Θα φτάνει από το Σύνταγμα ο αχός:                                  
τα γκλομπ θα προετοιμάζουν νέο χτύπο.           

4/6/2011