Αντιγράφω το δελτίο τύπου από τις Εκδόσεις ΚΨΜ εδώ – και θα επανέλθω με περισσότερες πληροφορίες:
http://kapsimi.gr/modules.php?name=Asers_Shop&s_op=showNew

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ από τις εκδόσεις ΚΨΜ:
Σοφία Κολοτούρου, Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;
Κουφές ιστορίες καθημερινής τρέλας – Σκίτσα: Σπύρος Δερβενιώτης
ISBN 978-960-6750-46-5 , Χαρτόδετο, σχήμα 14*20,5 cm, σελ. 136, με έγχρωμα σκίτσα, Λ.Τ. 14,77 ευρώ

Σε αυτό το βιβλίο η Σοφία Κολοτούρου περιγράφει κουφές ιστορίες καθημερινής τρέλας από τη ζωή ενός μεταγλωσσικά κωφού ανθρώπου. Ιστορίες που εσείς πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ, όμως η ίδια έχει βιώσει ως αυτήκοος μάρτυς και συνεπώς σας τις μεταφέρει από …πρώτο αυτί.
Μερικές από αυτές τις ιστορίες τις ψιθύρισε και στον σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη, με τον οποίο έπαιξαν το παιχνίδι «χαλασμένο τηλέφωνο», έτσι ώστε να καταγραφούν επακριβώς τα γεγονότα σε κόμικ.

www.kapsimi.gr
τηλ. 210 3839711, fax 210-3839713, e-mail: info@kapsimi.gr

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΘΕΤΟ 16-ΣΕΛΙΔΟ ΚΟΜΙΚ ΜΕ 8 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΣΠΥΡΟΥ ΔΕΡΒΕΝΙΩΤΗ

Ο φίλος και αναγνώστης του μπλογκ μας, Λορέντζος Πολέμης, μας απέστειλε εχθές το παρακάτω το οποίο με χαρά αναδημοσιεύουμε. ΥΓ: Φίλτατε Λορέντζο, το σημείο με το yacht πολύ μας προβλημάτισε…Μήπως να πάμε καμιά βόλτα με το κότερο να συζητήσουμε το θέμα;

Τι είναι η γοητεία μου;
(ή αλλιώς η εξομολόγηση ενός προδότη του ονείρου του)

Να είναι τα γκρίζα μου μαλλιά
κι η αραιή μου κόμη;
μήπως να ‘ναι τα λίπη μου
κι η μπάκα που φουσκώνει;

να ‘ναι μήπως η φήμη μου
πως τα χω κονομήσει;
πως έχω χρήμα με ουρά
και γκόμενα την Βισση;

να ‘ναι η καλή μου η δουλειά
και η υψηλή μου θέση;
το ύφος που απέκτησα
με σπάσιμο στη μέση;

να ‘ναι ο τίτλος ο βαρύς
του manager που φέρω;
τ΄ απλήρωτα νυχτερινά
δουλειάς σ’ όσους προσφέρω;

να ‘ναι τα ρούχα τ΄ ακριβά
το στυλ τ’ αρχοντικό μου;
να ‘ν’ τα βρακιά τα κεντητά
που ντύνω τον ποπό μου;

ίσως να ‘ναι τ΄ αμάξι μου
ίσως το κινητό μου
ίσως η κάρτα η χρυσή
ίσως το εξοχικό μου!

να ‘ναι η γραμματέας μου
-θαρρώ πως μου την πέφτει-
να ‘ναι το μπόι του ίσκιου μου
που από ψηλά ξεπέφτει;

να ‘ναι οι μίζες που ‘δώσα
κι άλλες πολλές που πήρα;
να ‘ναι και κάποια ακίνητα
που τσίμπησα στη γύρα;

ίσως να ‘ν’ τα πτυχία μου
ίσως και τα κονέ μου
ίσως το club στα Βόρεια
ίσως το ρετιρέ μου

να ‘ναι η καλή μου η καρδιά
κι οι δωρεές που κάνω;
να ‘ναι η φιλανθρωπία μου
με όποια φτωχιά «προφτάνω»;

να ‘ναι η γυναίκα, τα παιδιά
που με καταξιώνουν;
κι οι κουμπαριές από κοντά
συμβόλαια να κλειδώνουν;

να ‘ναι η χριστή μου προσφορά
τις Κυριακές στα Θεία;
να ‘ναι που μεταγλώττισα
τον Μαρξ για Λειτουργία;

ίσως να ‘ναι το image μου
ίσως το σνομπ στυλάκι
ίσως τα πάρτι μου στο yacht
ίσως το Κολωνάκι

να ‘ναι οι ενοχές, που ξέχασα
την μήτρα απ’ όπου βγήκα
την γειτονιά, τους φίλους μου
και τα σημάδια – προίκα;

να ‘ναι τότε που μίκρυνα
του ονείρου μου τις άκρες
για να γεμίζω εύκολα
τις τσέπες με πελάτες;

να ‘ναι η επανάσταση
η εφηβική μου πλάνη;
να ‘ναι που τα ταξίδια μου
στεριώσαν’  σε λιμάνι;

——————————————–
Μάλλον είναι η τύφλα μου
που κρύβουν οι φακοί μου
τα ψεύτικα χαμόγελα
η ένοχη σιωπή μου…
…ένοχη γιατί πρόδωσα
πρώτα το όνειρό μου
ύστερα τους συντρόφους μου
μετά τον εαυτό μου….

…κι έτσι απομακρύνθηκα
απ’ τον παράδεισό μου.

 Αθήνα,    28 Αυγ 2010

ΔΩΡΑ ΜΟΑΤΣΟΥ–ΒΑΡΝΑΛΗ

Σκορπάει το κλήμα γύρω τους χυμούς του,
τρυγούν μέσα στ΄ αμπέλι τα σταφύλια
κι απ΄ τη γερτή του μπαλκονιού μας γρίλλια,
μέσα στ΄ απομεσήμερο του Αυγούστου,

η μυρουδιά του πατημένου μούστου
στην κάμαρά μας μπαίνει την ανήλια,
κ΄ ηδονικά χαϊδεύει μας τα χείλια.
Το κλήμα με τους ώριμους καρπούς του

τριγύρω μας απλώνει πονηρά
τη μέθη με τα φλόγινα φτερά…
Δε φταίμε εμείς, αν μέσα στις καρδιές μας

ξυπνούν αμαρτωλές οι επιθυμιές μας…
ζεστό τ΄ απομεσήμερο του Αυγούστου,
μεθυστικιά κ΄ η μυρουδιά του μούστου.

 ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ

Χαλκίδα

Νάφιαχνα τ’ ακρογιάλια σου με λυπημένη χάρη
Ένα ταμπλώ σου βραδινό – βαθύ παραμυθένιο,
Με τα νερά σου ακίνητα κι από ψηλά κερένιο
Βασιλεμένο… έλεγα… να βάψω ένα φεγγάρι.

Και τάχα σαν φανταστικό, σαν έτσι από καρτόνι
Το Ενετικό σου Φρούριο μπρός στ’ ουρανού το θόλο
Με δώθε απ’ το μουράγιο σου στον κοντινό σου μώλο,
Κάποιο καράβι… στ’ άπειρο τα ξάρτια του απλώνει.
……………………………………………….
Χαλκίδα Μάταιη ζουγραφιά είπα και πάνε χρόνοι
……………………………………………
Και πάνε χρόνια και καιροί και γέρασα σκυμένη
Μπρός στο μοιραίο σκίτσο σου κι ακόμη να τελειώσει.
Σαν φλόγα από την παλέττα μου το χρώμα σου έχει λιώσει,
Ως που σε ξέχασα μισή… λειψή… φτιασιδωμένη.

Ναι, η πρώτη είναι η γυναίκα του Βάρναλη, ψιλολησμονημένη σήμερα, καθώς έζησε στη σκιά του, όπως και η δεύτερη – η αδερφή του Σκαρίμπα- στη σκιά του πασίγνωστου αδερφού, όπως η Πολυδούρη διασώθηκε μόνο λόγω του Καρυωτάκη, όπως η Κική Δημουλά ήταν για χρόνια στη σκιά του Αθω…Οπως και τόσες άλλες, που τους «επιτρεπόταν» να υπάρχουν ως γυναίκες, αδερφές, μάνες, ερωμένες ή ακαθόριστα «μούσες», δορυφόροι των αντρών αλλά ποτέ αυτόφωτα σώματα. Ευτυχώς, αυτές είναι παλιές ιστορίες…

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει…ή όχι;

ΥΓ1: Για την Καλλιόπη Σκαρίμπα θα επανέλθουμε, καθώς…ανακαλύπτεται πάλι ο «άγνωστος» ποιητής Γιάννης Σκαρίμπας, με τη θαυμάσια πρωτοβουλία των εκδόσεων Νεφέλη να κυκλοφορήσουν εκ νέου τα ποιήματά του και να τα συνοδεύσουν με το CD του Διονύση Τσακνή, όπως θα διαβάσετε εδώ στην Ελευθεροτυπία: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=193777

ΥΓ2: Ο πίνακας είναι του Εγγονόπουλου, «Ο Ποιητής και η Μούσα»

….όχι μόνο επειδή είναι φίλος μου, αλλά κυρίως επειδή τα λέει όλα με ένα σκίτσο. Δείτε κι εδώ:

http://derveniotis.wordpress.com/

Δείτε το video της παρουσίασης της ποιητικής συλλογής «Αν-επίκαιρα ποιήματα» στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buena Ventura (Θεσσαλονίκη) στις 26 Νοεμβρίου 2009, από τους Θανάση Τριαρίδη, Μαρία Πισιώτη και Χρυσούλα Στρουμπή. Το post production της κάλυψης της εκδήλωσης έχει επιμεληθεί η Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία tiiinewsfilms. Το video μπορείτε να τo δείτε εδώ και εδώ

Από το σημερινό σχόλιο στο μπλογκ του Σπύρου Δερβενιώτη http://derveniotis.wordpress.com/, με τίτλο: Τετέλεσται, άνευ άλλων σχολίων. (Ζηλεύω τα αντανακλαστικά των σκιτσογράφων…)

Eγώ πάλι, έλεγα (με βραχνή φωνή) τα παρακάτου λόγια το 1998..

ΕΛΛΑΔΑ 1998

Έζησα κιόλας δυόμιση καλές δεκαετίες.
          Χρόνια ειρηνικά, σ’ ωραία χώρα. Κι όμως
          με συνεπαίρνει αόρατος καινούριος τρόμος,
          καθώς πολέμοι μαίνονται στις γύρω επαρχίες.

          Που να ‘ναι οι πόλεμοι; Δεν θα ‘ρθουν και στη χώρα -
          η φρίκη κι η καταστροφή όλα να τα ρημάξουν;
          Που να ‘ναι οι πόλεμοι; Δεν φαίνονται πια τώρα.
          Σε μιαν ειρήνη ήσυχη τα πάντα θα βουλιάξουν.

          ‘Εζησα δυόμιση καλές δεκαετίες.
          Γύρω διαλύθηκαν Ρωσίες, Γιουγκοσλαβίες…
          Μα στην Ελλάδα πόλεμος έχει καιρό να γίνει -
          αλλά πόσο θ’ αντέξουμε να ζούμε στην ειρήνη;

          Βουλιάξαμε παθητικά μέσα στον καναπέ μας
          μ’ όλα τα θαύματα της νέας τεχνολογίας.
          Δεν προβληματιστήκαμε πιο σύνθετα ποτέ μας -
          καταναλώσαμε, λες θύματα μανίας.

          Το AIDS μας στέρησε το σεξ (άραγε τεχνηέντως;)
          Πέσαμε στα ναρκωτικά (σε έξαρση και φέτος).
          Καμιά δεν έχουμε άποψη για τη ζωή μας -
          κι ήσυχα σβήνει σταδιακά η ύπαρξή μας.

          Εγώ αν δεν είχα το ίντερνετ, θα ‘μουνα πολύ μόνη,
          μες στην ειρήνη αυτή, που τόσο ωραία πληγώνει.
          Με τις αρρώστιες της φθοράς που φέρνει στο κορμί μας -
          την παρακμή, τον κυνισμό μες την ψυχή μας.

          Αποζητώ τον πόλεμο να φέρει την ελπίδα -
          μαζί με κάποια ιδανικά που ως τώρα δεν τα είδα.

Δώδεκα χρόνια αργότερα και καθώς εισερχόμαστε και επίσημα στον Πρώτο Παγκόσμιο Οικονομικό Πόλεμο, δεν έχω καταφέρει ακόμα να σχηματίσω τα πρώτα λόγια…Αυτός ο πόλεμος δεν μοιάζει με τους πολέμους που ξέρουμε, γίνεται σε ψυχικό κυρίως επίπεδο και έχει στόχο να μας τσακίσει ψυχικά και όχι σωματικά όπως οι παλιοί πόλεμοι. Γι’ αυτό οι ποιητές, οι σκιτσογράφοι, οι αρθρογράφοι, οι ψύχραιμες φωνές και η μεταξύ μας αλληλεγγύη και σύμπνοια είναι απαραίτητες. Οι Γερμανοί, λοιπόν (και όχι μόνο), ξανάρθανε.

Ας αφήσουμε προσώρας τις σκέψεις του Εμφυλίου, που λέει ο φίλος μου ο Γιάννης Κυριαζής http://gianniskyriazis.blogspot.com/ στο μπλογκ του – κι ας πιαστούμε ΚΑΙ από τις λέξεις μας. Ο καθένας μας θα πολεμήσει όπου και όπως μπορεί…Εξάλλου δεν ομφαλοσκοπούν όλα τα ποιήματα ή όλα τα σκίτσα ή όλα τα τραγούδια…Ο άσος μπαστούνι αυτή τη φορά έπεσε ανάποδα στο τραπέζι…

To εκπληκτικό αυτό σκίτσο έχει τίλο: «Θεωρία του χαους» και δημοσιεύεται από τον φίλο κομίστα Σπύρο Δερβενιώτη στο μπλογκ του
http://derveniotis.wordpress.com/

Με αφορμή αυτό το σκίτσο ξαναθυμήθηκα το ομότιλο ποίημα που είχα γράψει το 2001 και το αναδημοσιεύω: (υπάρχει και στο βιβλίο μου και εδώ: http://www.sofiakolotourou.gr/poems/7/19

Ο Δαβίδ  στη θεωρία του χάους

Το ντόμινο,
άρχισε με τους Πύργους
κι όλοι γνώριζαν:
η πεταλούδα, που πετάει
στο Τόκιο,
στο Ιράκ,
στην Παλαιστίνη
και στο Αφγανιστάν
φέρνει την καταιγίδα
στη Νέα Υόρκη.

Ποιός έριξε την πρώτη μπίλια;
Εγώ
ήμουν στη Γένοβα
στο Γκέτεμποργκ,
στο Σηάτλ,
και πέταξα
μια πέτρα, με σφεντόνα.

Επειδή, συχνά, ένα σκίτσο μπορεί να υποκαταστήσει 1000 λέξεις…