Φίλων « To blog της Σοφίας

Archive for the ‘Φίλων’ Category

Ααρών Μνησιβιάδης, Ωδή

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26th, 2012

Ὠδὴ στὶς βίλλες τῆς λεωφόρου βασιλίσσης Ὄλγας

Τὶς νύχτες πῶς περνοῦσα ἀπὸ τὶς πύλες σας
γιὰ κείνη τὴν ἀπόκοσμη πολίχνη,
κυρές μου, ποὺ στὸν δρόμο τῆς βασίλισσας
κομίσατε τὰ πένθιμά μου ἴχνη·
πιὸ σάρκινοι ἀπ’τὴν σάρκα οἱ ἀσπαίροντες
ἁρμοί σας, οἱ μαρμάρινες κολῶνες,
πυργίσκοι νὰ ποντίζωνται σ’ Ἀχέροντες
τσιμέντου κι ἀστικοὺς ἐρειπιῶνες.

Κατάδικες σὲ ἰσόβια συγκατοίκησι
μὲ ὕψη καὶ μὲ πλάτη καὶ μὲ μήκη
ποὺ παίρνουν ἐπὶ τέλους τὴν ἐκδίκησι
γι’αὐτὸ ποὺ στὴν γενιά τους τώρα ἀνήκει.
Ποιόν ἔρωτα, μονάκριβά μου θήλεα,
ἐμπνεύσατε, ποιες κρύφιες μανίες
μιᾶς ὕστατης Ἐδὲμ ἐσεῖς προπύλαια
καὶ τ’ ἄδικου χαμοῦ της Ἐρινῦες;

Γιὰ σένα περπατῶ ἀργὰ κι ἀμφίθυμα
σκεπὴ τοῦ Καπαντζῆ χωρὶς κανένα
αἰδοῦς στὴν παρειὰ σεμνὸ ἐρύθημα,
εὐφρόσυνη, πολύτιμη παρθένα.
Γιὰ σένα τὴν σιωπή μου, Μπιάνκα, ἔλυσα,
Μορντὼχ καὶ Mon Bonheur καὶ Ἀλλατίνι
κι ὑψώνω τὴν ματιά μου τώρα, Μέλισσα,
σ’εὐθεῖες καὶ καμπύλες ποὔχουν μείνει

σὰν Τεῖχος τῶν Δακρύων, σὰν ὑπόλειμμα
μιᾶς πόλεως σβησμένης ἀπ’τὸν χάρτη,
σὰν ν’ ἄφησε ὁ Θεὸς τὰ Ἰεροσόλυμα
στὰ χέρια τοῦ Μολὼχ καὶ στὴν Ἀστάρτη.
Τοῦ Τούρκου, τοῦ Ἑβραίου καὶ τοῦ
Ἕλληνα
,
μὰ τώρα ὀρφανές, δικές μου μόνο,
φωτίστε μου τὰ σκότη ποὺ ἀσέληνα
σὲ γκρίζες συνοικίες ἀνταμώνω.


0

Γάζα

Πέμπτη, Νοεμβρίου 15th, 2012

gaza

Αναρωτιέμαι αν το όνομα τ’ αλλάζαν
λέτε στο μέλλον να μην είχαμε πια θέμα;
Βλέπεις αυτή η γαμημένη λέξη Γάζα
είναι φτιαγμένη εξ ορισμού να πίνει αίμα


Του φίλου Στιχάκια,  με τίτλο: «..ήταν ένα μικρό καράβι…» από τη σελίδα: http://stixakias.wordpress.com/


0

Ιδού, σκεβρό το σώμα σου, Εσπερία

Τετάρτη, Ιουνίου 2nd, 2010

O φίλος μου ο Θεοδόσης, με την απαράμιλλη επική του φωνή έγραψε μόλις ένα μικρό αριστούργημα. Κι επειδή το ονομάζει Ευρώπη Ι, ομολογώ πως ανυπομονώ να δω και τα επόμενα…Χωρίς άλλα λόγια, ας τον διαβάσουμε…(από τη σελίδα:  http://theodosisvolkof.blogspot.com/  )

ΕΥΡΩΠΗ Ι

Μόνοι και όψιμοι. Ξένοι της Γης.
Και άρα τ’ Ουρανού πιο ξένοι ακόμα.
Οι έσχατοι μιας κάποτε Φυλής,
με κάποιο γήρας σε ψυχή και σώμα.
Άντρες, γυναίκες, βρέφη και παιδιά
γέρικο σπέρμα, μήτρα κουρασμένη
μας γέννησε, μας έσπρωξε μπροστά·
θνησιγενείς· νεκροί και κολασμένοι.

Εμείς παντού. Και σαν εμάς κανείς.
Ιδού, σκεβρό το σώμα σου, Εσπερία·
δεν βάρυνε έτσι και ποτέ ουδείς
απ’ την Ανάγκη κι απ’ την Ιστορία.
Μαραίνεται το Δέντρο της Ζωής·
ας προκαλεί κι ας θάλλει το άλλο Δέντρο·
στέρεψε η πίστη· η γνώση, δεν αρκείς
και δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κέντρο.

Μας έφθειρε η λαγνεία τα κορμιά,
ξεστράτισε μικρόψυχη η σκέψη,
η βούληση απ’ το αίμα δεν βαστά,
Θεός δεν είναι για να μας πιστέψει.
Κι ωστόσο μες στην πλάνη αληθείς·
περήφανοι· κανείς για να μας κρίνει.
Πάντα εμείς· παιδιά της ταραχής
δεν θα υποκριθούμε τη γαλήνη.

Ας πέσουμε όπως πέφτουμε λοιπόν.
Μια ώρα πριν το τέλος, και τη ζούμε.
Εκεί που όλα εκλείπουν το παρόν
εγγράφουμε στο μέλλον πριν σβηστούμε.
Βυθίζεται μια ήπειρος εδώ·
ο άνθρωπος που γίναμε τελειώνει
με στεναγμό, λυγμό και με σπασμό,
με έρημο, με θειάφι και μ’ αφιόνι.

Φοράμε των αιμάτων τη δορά.
Τα πρόσωπα γυμνώνονται απ’ το δέρμα
του ανθρώπου κι ανωφέλευτη η Τορά –
τελειώσαμε πριν φτάσουμε στο τέρμα.
Πυκνώνουμε στην πράξη τη στερνή
τώρα που ηχεί λόγος κενός το «Θεέ μου»
το αίμα πλέον του αίματος καλεί –
πράξη υπάτη η πράξη του Πολέμου.

Δεν θα υπάρξει Μνήμη για εμάς
που απ’ τη Μνήμη έχουμε βαρύνει,
σπεύδουν τα πάντα, σπεύδουν προς δυσμάς
μες στον καταποτήρα και στη δίνη.
Ήρθε ο καιρός που η ζωή δεν ζει.
Δόξα καμιά. Μόνο η στιγμή. Και φτάνει.
Η Αθανασία πέθανε κι αυτή.
Εμάς – κι ο Θάνατός μας θα πεθάνει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

2

Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: Στείλ’ τον

Κυριακή, Φεβρουαρίου 28th, 2010

 

Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ

Όταν στον πέμπτο της «Εστίας» με περιζώνει
εμπνεύσεως δίγαμα, τρελής σοδειάς μπαχτσίσι, 
ο Κοροπούλης, που απ’ τη σούρα τα ‘χει φτύσει,
της ανεργίας τρανό το φάσμα ανανεώνει.

 
Μύρτα φωτός, ρευματισμοί τέσσερις, πόνοι
μ’ έχουν λοιπόν ακόμη μια φορά τσακίσει. 
Ο  Στέφανος στην «Παρουσία» την έχει στήσει:
χριστιανικότατα τον Paul de Man σταυρώνει.

 
( Από την « Άγρα » μια φωνή με λέγει: «Στείλ’ τον
σε στίχους, να τυπώσωμεν μονοτυπία».)
Και Keats και Κοροπούλην, Λάγιον και τον Milton

 
ακούω να κρώζουν σε χαώδη συμφωνία.
Όμως θα πιάσω μια σουίτα εκεί στο Hilton
κι ίσως εντέλει ευλογηθώ επ’ αλαλία.

 

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ, Συνεστίασις (1991)

1
Posted in Φίλων |

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά

Κυριακή, Δεκεμβρίου 13th, 2009

 

 

Ξεκινάμε σήμερα το εορταστικό 12ήμερο…(ή είναι παραπάνω ; )  με τα απολαυστικά Κάλαντα του φίλου μου του Στιχάκια, γνωστότερου εσχάτως ως Καραμπουζουκλή. Οσοι από σας …ακούνε, μπορούν να μεταφερθούν στην παρακάτω σελίδα και να ακούσουν το τραγούδι.

http://karabouzouklides.blogspot.com/2009/12/blog-post_10.html

Οι υπόλοιποι που μου μοιάζουν, μπορούν να το διαβάσουν εδώ, μαζί με την …οπτικοηχητική υπόκρουση που είχε την καλωσύνη ο γνωστός Καραμπουζουκλής να μας στείλει…Από μένα λοιπόν, ένα μεγάλο Φτου! …εεε…ευχαριστώ, εννοώ…

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά (τρομπόνι)
Τρίγωνα κάλαντα και με μπαγλαμά (μπαγλαμάς )
Οι καραμπουζουκλήδες όλα τα τολμάν

 

 Φεύγει η χρονιά, βάρα μια πενιά
βάρα τη μαέστρο κι ασ’ την τσιγκουνιά
σαν την παρθενιά, φεύγει το εννιά
φεύγει και σκορπάει σαν τη φρυγανιά

 

Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά (τρομπόνι)
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
γέμισαν τον τόπο, ντουπι ντούπι ντου

 

 Πάει δυστυχώς ο χρόνος ο παλιός
κι έρχεται ο νέος που θα είναι αλλιώς
με πολλά λεφτά κι όχι τα απαυτά
που αρπάξαν φέτος όλοι ανεξαιρέτως

 

 Τρίγωνα κάλαντα με διπλοπενιά (μπουζούκι)
κι άμα λάχει ρίχνουμε και μια τρομπονιά
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
Καραμπουζουκληδες φτου ρε μάγκες. Φτου!
 
 
ΥΓ: Προς Σολωμάντζαρο: Ορκιζόμαστε ότι πρώτα βάλαμε την εικόνα και μετά είδαμε ότι έχει αναρτηθεί και στο μπλογκ σας προ διετίας…Διότι τα μεγάλα πνεύματα, ως γνωστόν, στον ίδιο…τεκέ συχνάζουν!

 

1
Posted in Φίλων |