Archive for the ‘Δικά μου’ Category

Εδώ αδερφέ μου, στων Κωφών την Κοινωνία

Τρίτη, Ιανουαρίου 13th, 2015

dentro

ΚΡΥΠΤΟΠΡΟΦΟΡΙΣΤΕΣ

Εδώ αδερφέ μου είν’ άλλη πολιτεία
κι έχει άλλους νόμους, που δεν ξέρεις καν.
Κυριαρχεί η σιωπή, η καχυποψία,
όλα κρυφά πίσω απ’ το παραβάν.

Εδώ αδερφέ μου, στων Κωφών την Κοινωνία
διαλέγεις πάντοτε Ιησούν ή Βαραβάν
και δεν νοείται αυτόνομη πορεία,
όλοι χορεύουν όπως τους σφυράν.

Εδώ αδερφέ μου, αν θες να επιβιώσεις,
πρέπει να ξέρεις πότε να σιωπήσεις.
Μην προκαλείς. Η επανάσταση με δόσεις.

Μπορείς στη σέχτα μας κι εσύ να ενταχθείς
σε μας και κατ’ ιδίαν να μας μιλήσεις,
μα δημοσίως ποτέ…!  Κρυπτοπροφοριστής!


13/1/2015

0

Θα πορευόμαστε σε κάθε δεκαετία

Σάββατο, Ιανουαρίου 3rd, 2015

loveexo_0

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ – ΙΙ

Αγάπη μου, ο καιρός έχει περάσει,
οι μήνες και τα χρόνια έχουν φύγει.
Κανένας δεν μπορεί να μας διασπάσει -
κι αν οι άνεμοι μας πήραν στο κυνήγι
η δύναμή τους πάντα είναι πιο λίγη
από τη μέσα μας γαλήνη κι ηρεμία.
Και να, που παλαντζάρισε το ζύγι
και πορευόμαστε μια πλήρη δεκαετία.


Μαζί ν’ αντιστεκόμαστε στον χρόνο,
τον πανδαμάτορα, που όλα τα ρημάζει.
Απέναντι στον φόβο και τον πόνο,
για μας η ελπίδα πάντα να φωλιάζει,
χαρές καινούριες πάλι να μας τάζει
κι ακόμα πιο πολύ: δημιουργία.
Στα μάτια ο ένας τον άλλον να κοιτάζει,
να πορευόμαστε και γι’ άλλη δεκαετία.

Ξανά να κάνουμε όνειρα δικά μας
κι ας ξέρουμε: η χώρα καταρρέει,
στον άνεμο θα πάν τα σχέδιά μας,
με δάνεια θα παλέψουμε και χρέη.
Η κρίσιμη στιγμή όλους μας καίει,
σ’ αυτόν τον τόπο γράφετ’ ιστορία –
μα εμείς, αντί για τα ένδοξα τα κλέη,
θα πορευόμαστε μι’ ακόμη δεκαετία.

Φίλοι και σύντροφοι συντάσσονται μαζί μας
να μας κρατήσουνε σ’ αυτή τη συγκυρία.
Τώρα που παίζουνε στα ζάρια τη ζωή μας,
θα πορευόμαστε σε κάθε δεκαετία.


14/1/2012

Η Μπαλάντα του άντρα μου (Ι) βρίσκεται εδώ

ΥΓ: 27/3/2003 – 27/3/2013, μια πλήρης δεκαετία έγγαμου βίου!




1

Στο πιο βαθύ -πριν το ξημέρωμα- σκοτάδι

Τρίτη, Νοεμβρίου 18th, 2014

ligo-prin-to-apleto-fws-yparxei-apolyto-skotadi

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΗ

Στο πιο βαθύ -πριν το ξημέρωμα- σκοτάδι
είν’ η ζωή μου χρόνια βυθισμένη.
Και περιμένω κάποιο νεύμα, ένα σημάδι,
μια Μοίρα, Πεπρωμένο κι Ειμαρμένη.

Με βάφτισαν Ελλάδα κάτω από τον Αδη
έχω ξυπνήσει, νεκραναστημένη.
Και να ‘μαι ωστόσο, πάλι σ’ άπατο πηγάδι
-με σπρώξανε και μένω εγκλωβισμένη.

Και κάποτε, που η Κρίση θα τελειώσει
και όταν θα βλαστήσει νέος σπόρος,
ο δυνατός κι ο τυχερός θα επιβιώσει
και για τον άτυχο, μόλις θα γίνει ντόρος.

Θα συνεχίζετ’ η ζωή, ορμητικά σαν πρώτα
μα η γενιά μας δεν θα δει τον ήλιο και τα φώτα.

18/11/2014

0

Είσαι κυρίαρχος, σου ανήκει η ευδαιμονία

Τετάρτη, Αυγούστου 13th, 2014

72646805

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ

Μνήμη Robin Williams

Ποιος να τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει
Παύλος Παυλίδης, Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

Δεν μας σοκάρει ο θάνατος μυρίων
σ’ ακραία των πολέμων καθεστώτα
και καταγράφουμε, των βασανιστηρίων
τα θύματα ως σκέτα “γεγονότα”.
Είμαστε αιμοδιψή και βίαια όντα
κι έχουμε μόνο μια απαράβατη συνθήκη:
σε βρίσκει ο θάνατος, μ’ αρρώστια ή από σπόντα,
μα ν’ αφαιρέσεις τη ζωή σου, δεν σου ανήκει.

Όλες συναίνεσαν σε τούτο οι θρησκείες
κι όλα τα δόγματα, τα ρεύματα της σκέψης:
πείνα ν’ αντέχεις και στερήσεις, κακουχίες
σε μια μελλούμενη εικόνα να πιστέψεις
κι ό,τι κι αν τύχει έτοιμος να ‘σαι, να παλέψεις
να μετατρέψεις κάθε ήττα σου σε νίκη
και το παιχνίδι ως το τέλος να το παίξεις,
μα ν’ αφαιρέσεις τη ζωή σου, δεν σου ανήκει.

Όλη συναίνεσε της Δύσης η κουλτούρα,
που υποχρεώνει, θες δεν θες, στην ευτυχία.
Γύρισ’ ελεύθερος, σαν πεταλούδα ή σβούρα
και κατανάλωσε ό,τι βρίσκεις, για ευωχία.
Με σκέψη πάντα θετική (τι κωμωδία! )
αγόρασ’ ό,τι βλέπεις στην προθήκη.
Είσαι κυρίαρχος, σου ανήκει η ευδαιμονία
μα ν’ αφαιρέσεις τη ζωή σου, δεν σου ανήκει.

Ω φίλοι, δεν ακούτε; Του αυτοκτόνου
τα σωθικά ηχούν
- κραυγή ουρανομήκη -
κι όλο σπαράζουν κι είν’ η ένταση του πόνου
που θ’ αφαιρέσει τη ζωή του, που του ανήκει!

13/8/2014

1

Από τον δεύτερο δεν βλέπεις το φεγγάρι

Κυριακή, Αυγούστου 10th, 2014

augoustiatiki-panselinos1-628x392

ΔΕΥΤΕΡΟ  ΠΑΤΩΜΑ

Από τον δεύτερο δεν βλέπεις το φεγγάρι,
-δεν έχεις μήτε μια σοφίτα, έναν φεγγίτη –
μνήμες κακές ως τα θεμέλια έχει το σπίτι,
μαύρη σκιά μες την ομίχλη το ‘χει πάρει.

Πονάει το σπίτι, τριάντα χρόνια με πονάει,
κι έχει μια δύσκολη κι ανείπωτη ιστορία.
Γνέφει η κουρτίνα, χαιρετάει σαν κυρία,
κι ολοένα η θύμιση πιο πίσω με τραβάει.

Αλλά τον Αύγουστο λιγάκι ξεγελιέμαι
μια τέτοια νύχτα, μια πανσέληνη ώρα,
που οραματίζομαι μια δίχως πόνο χώρα
και με τη σκέψη της χαράς αποξεχνιέμαι.

Η γλυκιά νύχτα μ’ έχει απόψε συνεπάρει,
σε κόσμους πάλι μαγικούς, των οραμάτων,
όπου πεθαίνουν και οι μνήμες των θανάτων.
Μα από τον δεύτερο δεν βλέπω το φεγγάρι.

10/8/2014

0

Κι εσύ σωπαίνεις, ω κουφό μου αδέρφι, υποκριτή!

Σάββατο, Αυγούστου 9th, 2014

κατάλογος

ΘΕΑΤΡΟ ΚΩΦΩΝ

Κι άλλη παράσταση. Να το κοινό, προσμένει.
Είναι ένας κόσμος των κωφών ή κωφαλάλων;
Νύχτα, σιωπή. Η αυλαία κατεβασμένη.
Οι ρόλοι παίχτηκαν στο θέατρο των άλλων.

Τώρα ο κωφάλαλος στο σπίτι του πηγαίνει
κι είναι πια ελεύθερος να λύσει τη σιωπή του,
σε πράξη να προβεί απαγορευμένη.
Είναι πια ελεύθερος – μιλάει με τη φωνή του!

Μία φωνή που απαγορεύει η Κοινότητα
- επιτρεπτό είναι με τα χέρια να εκφραστεί -,
γιατί αποφάσισαν τη μόνη μας ταυτότητα
να την ορίζουν οι ακούοντες προεστοί !

Κι έτσι μας ζήτησαν τον ρόλο κωφαλάλων
να διατηρήσουμε, στο θέατρο των άλλων –
κι έτσι ζητήσαν να μας πνίξουν τη φωνή.
Κι εσύ σωπαίνεις, ω κουφό μου αδέρφι, υποκριτή!


9/8/2014


0

Μ’ αρέσουνε μαζί με τη σιωπή τους

Τετάρτη, Ιουλίου 9th, 2014

papagaloi

ΜΕ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

- Απ’ την Ελλάδα; Πορτοκάλια και πεπόνια.
- Βάλε και κάτι αρχαία: Παρθενώνες,
μικρά γλυπτά, περίτεχνες κολώνες
που φτιάχνουνε στο Νότο τόσα χρόνια.

-Αχ, ντάρλινγκ, να διασκέδαζα την πλήξη!
Τι άλλο υπάρχει θέαμα εκεί κάτω;

- Η θάλασσα, καρπούζι μες το πιάτο
κι ο ήλιος που ποτέ δεν θα τους λείψει.

Κάτι κουφοί μ’ απασχολούνε, τελευταία:
τους ρίχνω κάθε τόσο επιδοτήσεις,
νοήματα να κάνουν, τις κινήσεις
που παίζουνε στα θέατρα τι ωραία.

Μ’ αρέσουν, μα την πίστη μου: παιδάκια
θυμίζουν, τόσο αθώα, χαριτωμένα…
-Α! πότε θα με πας βόλτα κι εμένα,
να τους χαϊδέψω τρυφερά τα κεφαλάκια;

Με συγκινούνε της ζωής οι αδικημένοι,
λίγες ψυχούλες, λίγη αγάπη μας ζητάνε…

- Μου ‘πανε, υπάρχουν κάποιοι που  μιλάνε
κι αντιμιλάνε (ποιος το περιμένει; )

-Αυτά δεν γίνονται. Να πεις να το βουλώσουν.
Μ’ αρέσουνε μαζί με τη σιωπή τους
με την κουλτούρα τους, τη νοηματική τους…
Τι, να μιλάνε σαν κι εμάς;! Μη σώσουν…!

-Αν ήθελα κουβέντες, παπαγάλους
θα επιδοτούσα, αντί για κωφαλάλους.


9/7/2014

0

Τα λόγια σας μου φέρνουνε μόνο πονοκεφάλους

Παρασκευή, Ιουλίου 4th, 2014

1c5cfd_212899

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΩΦΩΝ

-    Μα σας το είπα η γλώσσα σας, η νοηματική…
-   Μπα, τι μου λέτε φίλτατε; Η γλώσσα μου, από πού;
-    Το λένε τα ψηφίσματα, το λέει εδώ κι εκεί…
-    Μα δεν το λέει η σκέψη μου στην άκρη του μυαλού!

-    Δεν δοκιμάσατε, λοιπόν; Μπορεί να σας αρέσει…
-   Όχι, μ’ αρέσει να μιλώ, σας διαβεβαιώνω.
-    … (Είναι και ζόρικη αυτή… πως θα ‘βγει από τη μέση; )
Θα σας τη μάθω δωρεάν… μερικές λέξεις μόνο!

-    Είπαμε όχι, κύριε! Τα χείλη σας διαβάζω,
σκέφτομαι γράφω Ελληνικά, μιλώ και τραγουδάω.

-    Οσα είπατε κυρία μου στιγμή δεν εξετάζω:
μ’ άλλους Κωφούς στη θέση σας, εκεί και θα σας πάω.

Θα δείτε, φίλους θα ‘χετε κι εμένα και τους άλλους,
μέλη θ’ αποτελέσουμε χαρούμενης παρέας.
-    Τα λόγια σας μου φέρνουνε μόνο πονοκεφάλους -
αλήθεια, τι επαγγέλεσθε;

………………………………..- Σας είπα: Διερμηνέας!

4/7/2014

1

Eνα τραγούδι που θα παίζει μι’ άηχη μπάντα

Δευτέρα, Ιουνίου 23rd, 2014

10269231_1437311143185785_7606191704272076894_o

ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ

Ιούνης – κι ειν’ ο μήνας σου, όπως πάντα.
Kι εγώ σκυμμένη πάλι στα χαρτιά μου
για να συνθέσω, μες απ’ την καρδιά μου
(πως θα ‘θελα να γίνει μια μπαλάντα! )

Για όλα τα χρόνια σου, τα οκτώ και τα σαράντα,
τα δεκατρία που ακολουθούν τα βήματά μου,
τα εντεκάμισυ που δώσαμε όρκους γάμου -
ένα τραγούδι που θα παίζει μι’ άηχη μπάντα.

Κι όπως ο νους γυρίζει προς τα πίσω
- στις ώρες που ερήμην έχουν φύγει –
μ’ εσένα πάλι διάλεξα να ζήσω

και ν’ αφιερώσω (οι στίχοι τόσο λίγοι)
λιτό για τα γενέθλιά σου, σκέτο
- αντί μπαλάντα – ταπεινό σονέτο.

23/6/2014


0

Μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα

Τετάρτη, Ιουνίου 18th, 2014

ΓΕΝΝΕΟΛΟΓΙΚΟ-ΔΕΝΤΡΟ

Η ΤΡΙΤΗ ΓΕΝΙΑ

Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα
το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις,
μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα.
Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις,
οι πρόγονοι (αν και νεκροί) δια ζώσης
να μαρτυρούν απ’ την αρχή τα μυστικά -
στο τέλος πάλι ν’ απειλούν μην τους προδώσεις:
η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

Γενιές που φύλαξαν στη μνήμη τους κλεισμένα
τα τραύματα και τις παλιές διαβρώσεις
σε μια αλυσίδα, με τα μέλη τους δεμένα
(τι βάσταξες και πόσα θα σηκώσεις,
πόσα άλλαξες και τι μπορείς να σώσεις; )
και δεν αντέχεις και φωνάζεις: “φτάνει πια ! ”
Mα ο κλήρος έλαχε σε σένα να πληρώσεις -
στην τρίτη και φαρμακερή γενιά.

Γενιές που έληξαν, προδιαγεγραμμένα,
στων απογόνων της πικρίας της τόσης
που δεν θελήσανε παιδί να κάνουν ένα
(τον πόνο, ω αναγνώστη, να μην νιώσεις).
Την αλυσίδα δεν θα επιδιορθώσεις -
τη σπάζεις μόνο και φωνάζεις: “αρκετά ! ”
Έτσι στο φως αναβαπτίζεται, της γνώσης
η τρίτη και φαρμακερή γενιά.

Πρίγκηπα, μου ‘χεις τάξει νέα γέννα
σαν καταγράψουμε μαζί τα κωδικά
παλαιά βιβλία, στο σεντούκι φυλαγμένα
η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.



0