Archive for the ‘Δικά μου’ Category

Από τον δεύτερο δεν βλέπεις το φεγγάρι

Κυριακή, Αυγούστου 10th, 2014

augoustiatiki-panselinos1-628x392

ΔΕΥΤΕΡΟ  ΠΑΤΩΜΑ

Από τον δεύτερο δεν βλέπεις το φεγγάρι,
-δεν έχεις μήτε μια σοφίτα, έναν φεγγίτη –
μνήμες κακές ως τα θεμέλια έχει το σπίτι,
μαύρη σκιά μες την ομίχλη το ‘χει πάρει.

Πονάει το σπίτι, τριάντα χρόνια με πονάει,
κι έχει μια δύσκολη κι ανείπωτη ιστορία.
Γνέφει η κουρτίνα, χαιρετάει σαν κυρία,
κι ολοένα η θύμιση πιο πίσω με τραβάει.

Αλλά τον Αύγουστο λιγάκι ξεγελιέμαι
μια τέτοια νύχτα, μια πανσέληνη ώρα,
που οραματίζομαι μια δίχως πόνο χώρα
και με τη σκέψη της χαράς αποξεχνιέμαι.

Η γλυκιά νύχτα μ’ έχει απόψε συνεπάρει,
σε κόσμους πάλι μαγικούς, των οραμάτων,
όπου πεθαίνουν και οι μνήμες των θανάτων.
Μα από τον δεύτερο δεν βλέπω το φεγγάρι.

10/8/2014

0

Κι εσύ σωπαίνεις, ω κουφό μου αδέρφι, υποκριτή!

Σάββατο, Αυγούστου 9th, 2014

κατάλογος

ΘΕΑΤΡΟ ΚΩΦΩΝ

Κι άλλη παράσταση. Να το κοινό, προσμένει.
Είναι ένας κόσμος των κωφών ή κωφαλάλων;
Νύχτα, σιωπή. Η αυλαία κατεβασμένη.
Οι ρόλοι παίχτηκαν στο θέατρο των άλλων.

Τώρα ο κωφάλαλος στο σπίτι του πηγαίνει
κι είναι πια ελεύθερος να λύσει τη σιωπή του,
σε πράξη να προβεί απαγορευμένη.
Είναι πια ελεύθερος – μιλάει με τη φωνή του!

Μία φωνή που απαγορεύει η Κοινότητα
- επιτρεπτό είναι με τα χέρια να εκφραστεί -,
γιατί αποφάσισαν τη μόνη μας ταυτότητα
να την ορίζουν οι ακούοντες προεστοί !

Κι έτσι μας ζήτησαν τον ρόλο κωφαλάλων
να διατηρήσουμε, στο θέατρο των άλλων –
κι έτσι ζητήσαν να μας πνίξουν τη φωνή.
Κι εσύ σωπαίνεις, ω κουφό μου αδέρφι, υποκριτή!


9/8/2014


0

Μ’ αρέσουνε μαζί με τη σιωπή τους

Τετάρτη, Ιουλίου 9th, 2014

papagaloi

ΜΕ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

- Απ’ την Ελλάδα; Πορτοκάλια και πεπόνια.
- Βάλε και κάτι αρχαία: Παρθενώνες,
μικρά γλυπτά, περίτεχνες κολώνες
που φτιάχνουνε στο Νότο τόσα χρόνια.

-Αχ, ντάρλινγκ, να διασκέδαζα την πλήξη!
Τι άλλο υπάρχει θέαμα εκεί κάτω;

- Η θάλασσα, καρπούζι μες το πιάτο
κι ο ήλιος που ποτέ δεν θα τους λείψει.

Κάτι κουφοί μ’ απασχολούνε, τελευταία:
τους ρίχνω κάθε τόσο επιδοτήσεις,
νοήματα να κάνουν, τις κινήσεις
που παίζουνε στα θέατρα τι ωραία.

Μ’ αρέσουν, μα την πίστη μου: παιδάκια
θυμίζουν, τόσο αθώα, χαριτωμένα…
-Α! πότε θα με πας βόλτα κι εμένα,
να τους χαϊδέψω τρυφερά τα κεφαλάκια;

Με συγκινούνε της ζωής οι αδικημένοι,
λίγες ψυχούλες, λίγη αγάπη μας ζητάνε…

- Μου ‘πανε, υπάρχουν κάποιοι που  μιλάνε
κι αντιμιλάνε (ποιος το περιμένει; )

-Αυτά δεν γίνονται. Να πεις να το βουλώσουν.
Μ’ αρέσουνε μαζί με τη σιωπή τους
με την κουλτούρα τους, τη νοηματική τους…
Τι, να μιλάνε σαν κι εμάς;! Μη σώσουν…!

-Αν ήθελα κουβέντες, παπαγάλους
θα επιδοτούσα, αντί για κωφαλάλους.


9/7/2014

0

Τα λόγια σας μου φέρνουνε μόνο πονοκεφάλους

Παρασκευή, Ιουλίου 4th, 2014

1c5cfd_212899

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΩΦΩΝ

-    Μα σας το είπα η γλώσσα σας, η νοηματική…
-   Μπα, τι μου λέτε φίλτατε; Η γλώσσα μου, από πού;
-    Το λένε τα ψηφίσματα, το λέει εδώ κι εκεί…
-    Μα δεν το λέει η σκέψη μου στην άκρη του μυαλού!

-    Δεν δοκιμάσατε, λοιπόν; Μπορεί να σας αρέσει…
-   Όχι, μ’ αρέσει να μιλώ, σας διαβεβαιώνω.
-    … (Είναι και ζόρικη αυτή… πως θα ‘βγει από τη μέση; )
Θα σας τη μάθω δωρεάν… μερικές λέξεις μόνο!

-    Είπαμε όχι, κύριε! Τα χείλη σας διαβάζω,
σκέφτομαι γράφω Ελληνικά, μιλώ και τραγουδάω.

-    Οσα είπατε κυρία μου στιγμή δεν εξετάζω:
μ’ άλλους Κωφούς στη θέση σας, εκεί και θα σας πάω.

Θα δείτε, φίλους θα ‘χετε κι εμένα και τους άλλους,
μέλη θ’ αποτελέσουμε χαρούμενης παρέας.
-    Τα λόγια σας μου φέρνουνε μόνο πονοκεφάλους -
αλήθεια, τι επαγγέλεσθε;

………………………………..- Σας είπα: Διερμηνέας!

4/7/2014

1

Eνα τραγούδι που θα παίζει μι’ άηχη μπάντα

Δευτέρα, Ιουνίου 23rd, 2014

10269231_1437311143185785_7606191704272076894_o

ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ

Ιούνης – κι ειν’ ο μήνας σου, όπως πάντα.
Kι εγώ σκυμμένη πάλι στα χαρτιά μου
για να συνθέσω, μες απ’ την καρδιά μου
(πως θα ‘θελα να γίνει μια μπαλάντα! )

Για όλα τα χρόνια σου, τα οκτώ και τα σαράντα,
τα δεκατρία που ακολουθούν τα βήματά μου,
τα εντεκάμισυ που δώσαμε όρκους γάμου -
ένα τραγούδι που θα παίζει μι’ άηχη μπάντα.

Κι όπως ο νους γυρίζει προς τα πίσω
- στις ώρες που ερήμην έχουν φύγει –
μ’ εσένα πάλι διάλεξα να ζήσω

και ν’ αφιερώσω (οι στίχοι τόσο λίγοι)
λιτό για τα γενέθλιά σου, σκέτο
- αντί μπαλάντα – ταπεινό σονέτο.

23/6/2014


0

Μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα

Τετάρτη, Ιουνίου 18th, 2014

ΓΕΝΝΕΟΛΟΓΙΚΟ-ΔΕΝΤΡΟ

Η ΤΡΙΤΗ ΓΕΝΙΑ

Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα
το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις,
μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα.
Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις,
οι πρόγονοι (αν και νεκροί) δια ζώσης
να μαρτυρούν απ’ την αρχή τα μυστικά -
στο τέλος πάλι ν’ απειλούν μην τους προδώσεις:
η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.

Γενιές που φύλαξαν στη μνήμη τους κλεισμένα
τα τραύματα και τις παλιές διαβρώσεις
σε μια αλυσίδα, με τα μέλη τους δεμένα
(τι βάσταξες και πόσα θα σηκώσεις,
πόσα άλλαξες και τι μπορείς να σώσεις; )
και δεν αντέχεις και φωνάζεις: “φτάνει πια ! ”
Mα ο κλήρος έλαχε σε σένα να πληρώσεις -
στην τρίτη και φαρμακερή γενιά.

Γενιές που έληξαν, προδιαγεγραμμένα,
στων απογόνων της πικρίας της τόσης
που δεν θελήσανε παιδί να κάνουν ένα
(τον πόνο, ω αναγνώστη, να μην νιώσεις).
Την αλυσίδα δεν θα επιδιορθώσεις -
τη σπάζεις μόνο και φωνάζεις: “αρκετά ! ”
Έτσι στο φως αναβαπτίζεται, της γνώσης
η τρίτη και φαρμακερή γενιά.

Πρίγκηπα, μου ‘χεις τάξει νέα γέννα
σαν καταγράψουμε μαζί τα κωδικά
παλαιά βιβλία, στο σεντούκι φυλαγμένα
η τρίτη εμείς, φαρμακερή γενιά.



0

Η μόνη γλώσσα μου, η γλώσσα του Ομήρου

Τετάρτη, Ιουνίου 18th, 2014

IMG_8498

SPEECH FOR DEAF CHILDREN

Δεν πόθησα άλλο πέρα από τις λέξεις –
μακριά από μένα της εικόνας τυραννία.
Κι ας προσπαθήσανε με λύσσα (τι ειρωνία! )
να μου υποβάλλουν τις δικές τους σκέψεις.

Κι αν είμαι και κουφή τι τους πειράζει;
Δικός μου πάντοτε ο Λόγος εν Αρχή
ποτέ δεν μ’ έθελξε η Νοηματική:
ύψιστο νόημα η Λέξη μού φαντάζει.

Η μόνη γλώσσα μου, η γλώσσα του Ομήρου –
(τι τρομερό, δεν θεωρείται αυτονόητο !
και πώς να πείσω σ’ ένα κόσμο τόσο ανόητο; )
Τι μαύρη τύχη μου στο τράβηγμα του κλήρου.

Κι είμαι, όπως λένε, καθαρά τύπος “ακουστικός”,
(πες μου μια φράση, μια κρυμμένη μελωδία,
κάποια παρήχηση, μια ομοιοκαταληξία,
για τη συνίζηση και για τη χασμωδία… )
-  κάποιος μ’ εμπαίζει, κάποιος άγνωστος θεός.

Τις λέξεις προστατεύω μην ζητήσουν,
τις αγκαλιάζω, τις κρατώ σφιχτά,
μπρος στην Εικόνα αντιδρώ με ουρλιαχτά,
διαβάζω ποιήματα, που τα ‘χω φυλαχτά –
στον σιωπηλό τους κόσμο δεν θα με κρατήσουν.


0

Πηγαίνουμε, στα χρόνια τ’ αμνημόνευτα

Τετάρτη, Μαρτίου 12th, 2014

SUREALISM Trapped by RinoCard

ΑΠΟ ΑΜΒΩΝΟΣ

Ιδού, λοιπόν, ανέβηκα στον άμβωνα
- θέλω δεν θέλω λόγους να κηρύττω -
μα τα παλιά ακροατήρια, που θάμβωνα,
με κάνουν σ’ επανάληψη να πλήττω.

Δεν ήτανε ξεκάθαρο το μήνυμα
- σε τούτη την παράνοια πώς να ελπίσω; -
μπροστάρισα κι αν μπήκα μες το κίνημα
κάνω μεταβολή ολοένα πίσω.

Μα όσο παρεκκλίνω απ’ την πορεία μου
- κάποιοι μ’ ακολουθούν απελπισμένοι -
γνωρίζοντας την πρότερη ιστορία μου
λένε: «θα ξέρει εκείνη που πηγαίνει».

Πηγαίνουμε, στα χρόνια τ’ αμνημόνευτα
- βαδίζουμε, ετερόκλητο κοπάδι –
και καίμε και χωνεύουμε τ’ αχώνευτα
που συνιστούν των άλλων το σκοτάδι.


12/3/2014

1

Μα δεν υπάρχει ούτε φόβος, ούτε τρόμος

Τρίτη, Ιανουαρίου 28th, 2014

Itaka_Copyright_Carmen_Ezgeta

ΙΘΑΚΗ

Πλην, μάταια ψάχνω τόσα χρόνια την Ιθάκη.
Το δρόμο ακολουθώ – πιο πίσω κι άλλος δρόμος
σαν αδυσώπητος της μοίρας κάποιος νόμος.
Μητ’ ίσκιος πουθενά – ν’ απόσταινα μια ράχη.

Σαν μαύρο σύννεφο προσμένει ένα κοράκι,
σαν να ‘μαι κλέφτης και εκείνο αστυνόμος
μα  δεν υπάρχει ούτε φόβος, ούτε τρόμος,
στο μονοπάτι που πορεύομαι μονάχη.

Έτσι η ζωή αγριεύει κι ούτε βρίσκω
ήσυχο κάποιο απάγκιο ν’ ακουμπήσω,
τη δίψα την αέναη να σβήσω,
μήτε σταγόνα υγρού στον ουρανίσκο.

Χωρίς να θέλω αλλάζω – σε λιγάκι
αδιάφορα θα φτάσω στην Ιθάκη.


28/1/2014

0

Mε των κεριών δειλά τ’ αντιφεγγίσματα

Τρίτη, Ιανουαρίου 21st, 2014

candles

ΑΝΤΙΦΕΓΓΙΣΜΑΤΑ

Καὶ σκέφτομαι θὰ μοιάζαν τόσο ἀέρινα
τὰ βράδια μας ψηλὰ στὴν Φιελγκάταν
μ’ἐκεῖνα τὰ χεράκια της τὰ κέρινα
καὶ ἅγια, τί ὄμορφα ποὺ θἆταν!

Ααρών Μνησιβιάδης, Στοκχόλμη



Τα βράδια που τα ζήσαμε κι αέρινα
στη μνήμη μας περάσαν, φευγαλέα,
αυτά τα καλοκαίρια μας, τ’ αστέρινα
μπροστά στην επουράνια την αυλαία,
με των κεριών δειλά τ’ αντιφεγγίσματα
σε μια βαθιά συμπαντική αρμονία
με μυστικούς παλμούς και φτερουγίσματα
πως νιώσαμε – για λίγο – μια ευτυχία!

Και μείνανε στη μνήμη τόσο αέρινα,
τόσο άπιαστα και φύγαν στιγμιαία
κι εμείς, σαν τα ομοιώματα τα κέρινα
ολοένα ακινητούμε, βαθμιαία –
οι σκέψεις όλες, ανεμοσκορπίσματα
στου κόσμου την παλιά συνομωσία
κι ο άνεμος, που ρίχνει όλα τα κτίσματα
θα σβήσει και τ’ ανθρώπου την πορεία.


21/1/2014

0