Archive for the ‘Δικά μου’ Category

Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καπρίτσιο

Κυριακή, Οκτωβρίου 22nd, 2017

Inequality and injustice concept

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

Στον κόσμο ήττες, πόλεμος και νίκη –
το φύλλο μας καμμένο, εξ αρχής.
Στη μοιρασιά μας γέλασαν, τι φρίκη!
και είμαστε χαμένοι, εκ γενετής.
Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καπρίτσιο
κι οι ανέμοι όλοι μας τραβούν απ’ το μανίκι,
καθώς μαχόμαστε από πείσμα κι από βίτσιο.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος κι αγώνας
και γεννηθήκαμε χωρίς φτερά.
Παλεύουμε, μα όλοι κατά μόνας.
Δεν βρίσκουμε μια ελάχιστη χαρά.
Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καψόνι
και γύρω γύρω μας κοπάδι άγριοι λύκοι -
το δρόμο μου έφραξε και με περικυκλώνει.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος και γέλιο.
Στα μούτρα μας γελάνε οι Δυνατοί
κραδαίνοντας, ως σύγχρονο Ευαγγέλιο
το πόρισμα απ’ τη Γενετική.
Και συμμετέχουμε, στης Φύσης το DNA.
Αρμόδιοι χίλιοι βεβαιώνουν αν προσήκει
και φέτος πάλι να χριστούμε ως τελευταίοι.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος ολοένα.
Στη Θεία μας είπαν να ελπίζουμε τη Δίκη.
Δεν βρήκα, ψάχνοντας, μια θέση και για μένα.
Έχτισα τότε έναν κόσμο, να μου ανήκει.

29/9/2017

0

Οι ορίζοντες κλειστοί. Μα πότε κλείσαν

Δευτέρα, Αυγούστου 28th, 2017

1

ΚΛΕΙΣΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Η θάλασσα είναι, λες, ελευθερία
μα γύρω σου οι ορίζοντες κλειστοί
Τάσος Ρούσσος, Το πλοίο φάντασμα

Οι ορίζοντες κλειστοί. Και πάντα η τύχη
- εκείνη που δεν είναι πουθενά -
ορίζει τη ζωή σου. Μη σου τύχει !
Ανάδρομοι οι πλανήτες σου ξανά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Ολοένα απλώνει
ο φόβος – ένας βρόγχος και θηλιά.
Πυκνώνουν όλα, χάνονται στη σκόνη,
διαλύεται κι η μέρα στη νυχτιά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Της νύχτας ίσκιοι
μακραίνουνε, σαν βήματ’ ορφανά.
Ο τρόμος που σε ζύγωνε σε βρίσκει
σε πνίγει – κι είναι χρόνια τώρα εφτά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Μα πότε κλείσαν
- παράδεισοι σε διώξαν μακριά
ω, Έλληνα – και έκπτωτο σ’ αφήσαν
ματαίως να ψάχνεις την Ελευθεριά.

28/8/2017

0

Tαυτότητα χαμένη, που ζητείς

Σάββατο, Ιουλίου 22nd, 2017

aerides

ΑΕΡΗΔΕΣ

Δυο αιώνες τριγυρνάω στην Αιόλου,
και πάντα καταλήγω στους Αέρηδες.
Περιστρεφόμενος Δερβίσης, του διαβόλου
μες των Μεγάλων των Δυνάμεων τις έριδες.
Όστρια, Σιρόκος, Τραμουντάνα και Γαρμπής –
ποιος  τα ηνία κρατάει μιας ζωής;

Δυο αιώνες Βαυαροί και Αγγλογάλλοι
μας δέσαν και μας πάνε με τον άνεμο
και μ’ άλλα ονόματα έρχονται και πάλι,
λιμάνι ένα δεν βρίσκουμε, απάνεμο.
Όστρια, Σιρόκος, Τραμουντάνα και Γαρμπής –
ζήτημα πάντα Εγγύς Ανατολής.

Δυο αιώνες μ’ έχει κόψει η Σταδίου
στη μέση και δεν φτάνω στην Ακρόπολη.
Μεσολαβούν οι μνήμες Βυζαντίου
κι η Δύση που μας παίζει στη Μονόπολη.
Όστρια, Σιρόκος, Τραμουντάνα και Γαρμπής –
ταυτότητα χαμένη,  που ζητείς.

24/7/2017

0

Κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι

Κυριακή, Ιουνίου 18th, 2017

1

Η ΙΣΟΠΑΛΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Του πατέρα


Όλη η ζωή του, μια παρτίδα σκάκι
και λίγο πριν πεθάνει – ισοπαλία
έγραφε το κομπιούτερ. Σε λιγάκι…
πέρασε απλά προς την ανυπαρξία.

Και μ’ έμαθε και παίξαμε παρτίδες,
πολλές – νικούσε εκείνος στην αρχή
(οι λεπτεπίλεπτες δεν ξέραν δεσποινίδες
- μα ούτε κι εγώ – πως παίζετ’ η ζωή…)

Μετά όμως είχα μάθει τις κινήσεις,
τ’ ανοίγματα, τη σκέψη του από πριν -
περίμενα: “πατέρα, δεν θα κλείσεις
την άμυνά σου; – για φυλάξου, μην…”

(…μην σε νικήσω…) πάντοτε σκεφτόμουν –
μα ήταν νωρίς, και κέρδιζε ολοένα.
Έπεφταν τα κομμάτια… και φοβόμουν
μαζί μ’ αυτά πως θα ’χανα κι εμένα.

Κι αργότερα, του πήρα ισοπαλία.
Έλεγε: “μόνοι αξίζουν οι γιατροί” -
κι αντί άλλα να γυρέψω εγώ πτυχία,
ολόισια πήγα στην Ιατρική.

“Να βγάλω να σου δώσω την καρδιά μου”
μου είπε, “σ’ αγαπώ” – πρώτη φορά -
σαν πέρασα όλα τα μαθήματά μου
(κι Ανατομία), λίγο πριν τα δεκαεννιά.

Με το πτυχίο πια είχα ισοφαρίσει:
“τώρα είμαστε συνάδερφοι, γιατροί”.
Τον μελετούσα ακόμη – εν κινήσει
σαν πιόνι, που βασίλισσα θα βγει.

Δειλά, άρχισα να κάνω τα δικά μου –
παντρεύτηκα, με άντρα στα καράβια
κι έβγαλα σε βιβλίο τα ποιήματά μου –
και μ’ άφηνε, σχεδόν με κάποια ευλάβεια,

παρτίδες να κερδίζω (ή έτσι θαρρούσα),
γιατί ήξερε πως ήδη είχε κινήσει
γι’ αλλού, και τζάμπα πια τον πολεμούσα.
Το έργο της είχε αναλάβει η φύση.

Τη μέρα διάλεξε, ακριβώς των γενεθλίων
(ναι, των δικών μου), για την τελευταία
που παίξαμε παρτίδα – των αθλίων
κινήσεων, που γνωρίζαμε τι ωραία:

Με την αδύναμη πνοή του, το κεράκι
της τούρτας μου έσβησε, στ’ αλήθεια, νοερά –
κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι,
αλλά η παρτίδα ανόητη έμοιαζε πια.


0

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.

Τετάρτη, Ιουνίου 7th, 2017

12

ΘΝΗΣΙΓΕΝΕΙΣ

Θνησιγενείς – όποιος μας σπούδασε το ξέρει.
Δυο αιώνες, σαν σεπτό προτεκτοράτο.
Δυο αιώνες, μες της άβυσσος τον πάτο,
σαν μαριονέτα, που κινεί αλλότριο χέρι.

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.
Ματαίως ανακυκλώνουμε τους στίχους,
ματαίως – αντικρίζουμε όλο τοίχους,
αιμάτινη κι ας είν’ η υπογραφή μας.

Θνησιγενείς – ιθαγενείς και πρόσφυγες και ξένοι.
Της Ιστορίας ειρωνικό το χωνευτήρι.
Της Ιστορίας τα υλικά, στο εργαστήρι,
σε μίγμα εκρηκτικό, που μας προσμένει.

Θνησιγενείς. Θνησιγενείς μες τους θανάτους,
που κάθε μέρα κάποιος λίγο θα πεθάνει.
Που κάθε μέρα είν’ ακάνθινο στεφάνι
κι ένας Σταυρός, ψηλά στο Γολγοθά τους.

Θνησιγενείς, θνησιγενείς, θνησιγενείς σαν ίσκιοι.
Κι εγώ ακούω τους θορύβους των βημάτων.
Κι εγώ ακούω τα ίχνη των θανάτων.
Της Ιστορίας το βέλος, που με βρίσκει.

31/5/2017

0

Περιηγητής, flâneur μες το Παρίσι

Κυριακή, Ιουνίου 4th, 2017

1

ΜΕΛΑΙΝΑ ΧΟΛΗ

Παλιέ μου φίλε Κάρολε, τι λένε;
Πολύ τις αναλύσεις διασκεδάζω
που γράψαν οι φιλόλογοι. Διαβάζω.
Τις σκίζω, στα σκουπίδια τις πετώ.

Τι ξέρουν, Σαρλ. Δεν ξέρουν και δεν φταίνε.
Εκείνοι μελετούν, εγώ βιώνω
την μοναξιά ολοκάθαρα, τον πόνο.
Γνωρίζω το δικό σου μυστικό.

Περιηγητής, flâneur μες το Παρίσι.
Μονάχος, με το πλήθος ως μανδύα
ν’ αναζητείς μια κάποια αστυμαγεία.
Μισάνθρωπος, με μισογυνισμό.

Η μοίρα σου, Μπωντλαίρ, στο είχεν ορίσει
και στ’ όπιο όλο κατέφευγες, στη ζάλη.
Το spleen να ξεπεράσεις, σ’ όποια αγκάλη
μ’ αφόρητο, βαρύ ναρκισσισμό.

4/6/2017

2

Αυτός ο πόλεμος δεν μοιάζει να έχει τέλος

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25th, 2017

1

ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ

Αυτός ο πόλεμος δεν μοιάζει να έχει τέλος.
Αυτός ο πόλεμος δεν έχει ούτε αρχή.
Κι εσύ είσαι πάντοτε το θύμα – εσαεί.
Ο στόχος για το βέλος.

Αυτός ο πόλεμος ποτέ δεν θα τελειώσει.
Αυτός ο πόλεμος για πάντα ωσεί παρών
από τ’ απώτατο μας φτάνει παρελθόν
και θα μας λιώσει.

Αυτός ο πόλεμος στο τέλος του δεν φτάνει.
Αυτός ο πόλεμος -το δίκιο του ισχυρού-
να σπέρνει θύματα στο διάβα του καιρού
που θα ‘χουμε πεθάνει.

Αυτός ο πόλεμος δεν φέρνει την ειρήνη.
Αυτός ο πόλεμος των πάντων ο πατήρ.
Είτε διεξάγεται με σφαίρες ή μενίρ,
κανένας δεν θα μείνει.

Αυτός ο πόλεμος θα φέρει Νέα Τάξη.
Αυτός ο πόλεμος μας σκίζει σαν χαρτί
και μάταια είναι και τα πως και τα γιατί
και τι μας έχουν τάξει.

————-

Αυτός ο πόλεμος δεν θα ‘ναι ο τελευταίος.
Αυτός ο πόλεμος σαν όλους τους πολέμους
κι εμείς στρατιώτες του, μ’ ενάντιους ανέμους,
γυρεύοντας το κλέος.

Ματαίως.

25/2/2017

0

Είναι της νύχτας η καρδιά από μέλι

Σάββατο, Φεβρουαρίου 18th, 2017

1111

ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙΑ

Είναι της νύχτας η καρδιά από γάλα [..]
Είναι της νύχτας η καρδιά από στάχτη
Κώστας Κουτσουρέλης, Νύχτα

Είναι της νύχτας η καρδιά από μέλι:
νύχτα τ’ Αυγούστου, σε θεσπέσια παραλία.
Ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι, που ανατέλλει

με χρυσοκίτρινη μας έλουσε αρμονία.
Ο κόσμος στάθηκε, σ’ απόλυτη γαλήνη
καθώς οι ανάσες των κυμάτων, μία μία

σμίγουν υπόκωφα στα βράχια, στη Σελήνη -
ως συντονίζονται με τον παλμό των άστρων.
Το φως του δειλινού όλο αχνοσβήνει

και θα το υμνήσουν στίχοι νέων ποετάστρων -
νέα ζεύγη, λόγια του έρωτα θα πούνε
μισοκρυμμένα στις σκιές των κάστρων.

Δέντρα κι ανθρώποι πάλι ακινητούνε
στ’ όνειρο απ’ το Μεγάλο Καλοκαίρι.
Της θερινής νυχτός το κάλεσμα, που ακούνε

είναι της πλάσης η Αρχή, που όλα τα ξέρει.
Θα ’ρθούνε -το γνωρίζουν- κι οι χειμώνες
κι οι πόνοι κι ο καθένας θα υποφέρει.

Μ’ ακόμη ο νους, γεμάτος ανεμώνες,
στην Άνοιξη, στο Θέρος όλο ελπίζει,
σ’ αισιόδοξα τραγούδια και εικόνες

πιστεύει ακόμη. Ακόμη συνεχίζει.
Αχ, καλοκαίρι της ζωής, που δεν σε μέλλει,
το Έσω Φθινόπωρο έρποντας σου σφυρίζει:

Είναι της νύχτας η καρδιά από μέλι.

18/2/2017

0

Αυτός, θα πουν, ήταν γενναίος

Κυριακή, Ιανουαρίου 29th, 2017

12

ΑΓΟΡΙΑ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΑΥΡΕΣ ΚΟΤΕΣ

Αυτός, θα πουν, ήταν γενναίος
Dorothy Parker, Πηνελόπη

Ο νους μου πολεμόχαρος και άντρας, δέσποινά μου,
ερωτόληπτη πάντοτε γυναίκα η καρδιά μου
Θεοδόσης Βολκώφ, Σονέτα

Οι άντρες είναι οι γενναίοι, του πολέμου
μαύρα σκυλιά – τις νύχτες όμως εραστές.
Κι είν’ οι γυναίκες τους στον Έρωτα πιστές.
(Αυτούς τους ρόλους δεν τους πίστεψα ποτέ μου.)

Δήθεν η φύση η γυναίκεια, των ερώτων
πάντα βυθίζει στη λαγνεία πολεμιστές.
Γεννάει και τρέφει και τις μέλλουσες γενιές –
κι αυτή είν’ η ουσία η βαθύτερη των όντων.

Η Πηνελόπη στην Ιθάκη όλο προσμένει
είκοσι χρόνια μυστικά τον Οδυσσέα.
Να κυβερνήσει δεν μπορεί, μόνο να υφαίνει –
γυναίκα Πρόεδρος δεν νοείται ως ιδέα.

Όπως τα λεν οι Παλαιοί. Αλήθεια, τω όντι:
είμαστε η μήτρα – απλώς – που τίκτει τον στρατιώτη.

29/1/2017

0

Μας σκέπασαν με μαύρο ένα μανδύα

Κυριακή, Απριλίου 24th, 2016
Ο ΜΑΝΔΥΑΣ ΤΟΥ ΦΑΟΥΣΤ
Σκιές βρέχουν όντα στη Χαϊδελβέργη,
μαύρος μανδύας του Φάουστ στη Βαϊμάρη
Ανδρέας Καραντώνης – Δεκατετράστιχα
Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Χαϊδελβέργη –
καθένας γράφει νέα τραγωδία.
Πρόθυμο αυτί στον πόνο μας δεν στέργει,
μας σκέπασαν με μαύρο ένα μανδύα.
Λαττάκεια, Χαλέπι και Παλμύρα,
κηλίδα που όλο απλώνεται η Συρία –
ξεχύνεται, κι η ανθρωποπλημμύρα
με αίμα ποτίζει αυτή την ιστορία.
Χίος και Μυτιλήνη και Ειδομένη,
απέχουμε απ’ το χάος ένα βήμα –
μνημόνιο, δημοψήφισμα, τι μένει
στην πλάτη μας ποιος φόρτωσε το κρίμα;
Ποιος Φάουστ, με καινούριες συμφωνίες
μας πνίγει, με ολόμαυρους μανδύες;
24/4/2016
—————————————————————————
Ο ΜΑΝΔΥΑΣ ΤΟΥ ΦΑΟΥΣΤ

Σκιές βρέχουν όντα στη Χαϊδελβέργη,
μαύρος μανδύας του Φάουστ στη Βαϊμάρη
Ανδρέας Καραντώνης – Δεκατετράστιχα



Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Χαϊδελβέργη –
καθένας γράφει νέα τραγωδία.
Πρόθυμο αυτί στον πόνο μας δεν στέργει,
μας σκέπασαν με μαύρο ένα μανδύα.

Λαττάκεια, Χαλέπι και Παλμύρα,
κηλίδα που όλο απλώνεται η Συρία –
ξεχύνεται, κι η ανθρωποπλημμύρα
με αίμα ποτίζει αυτή την ιστορία.

Χίος και Μυτιλήνη και Ειδομένη,
απέχουμε απ’ το χάος ένα βήμα –
μνημόνιο, δημοψήφισμα, τι μένει

στην πλάτη μας ποιος φόρτωσε το κρίμα;
Ποιος Φάουστ, με καινούριες συμφωνίες
μας πνίγει, με ολόμαυρους μανδύες;


24/4/2016

0