Archive for the ‘ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ’ Category

Νίκος Γεωργόπουλος, Το σονέτο του φόβου

Κυριακή, Ιουνίου 25th, 2017

Το σονέτο του φόβου


Ταξίδεψα στων αστεριών τις σκοτεινές τους τρύπες
με μια γαλέρα σιωπηλή και τσούρμο σαλεμένους
και στα κατάρτια είχα σφιχτά τους φόβους μου δεμένους
καθώς ξανοίγαμε βαθιά σ΄ ανύπαρκτους πλανήτες

Πολλές φορές  χαθήκαμε κι άλλες πολλές  χανόμουν
σε καταιγίδες, καταχνιές και θάμπωμα στα μάτια
απάγκιαζα στ’ απύθμενα τα χάη,  στα κομμάτια
ψυχών απ’  τα ναυάγια και πάνω τους σωζόμουν.

Κάθε φορά που επέστρεφα αποζητούσα να βρω
τη λησμονιά να την γευτώ και να την ψηλαφίσω
να ψάξω μέσα να κρυφτώ βαθιά της να γλιστρήσω

να κολυμπήσω στο πνιχτό σκοτάδι της το μαύρο
και κει να λύσω το κορμί τους φόβους μου να αφήσω
να τρέχουν να λυσσομανούν σ΄ ένα κεφάλι άδειο.


Εικόνα: Stellar map in copper, Andrey Bogoslowsky

0

Νίκος Γεωργόπουλος – Χορός

Τρίτη, Μαρτίου 7th, 2017

Εκεί μπροστά πάνω στο χείλος του γκρεμού
μια ορχήστρα δίπλα απαλά να με σιμώνει
από τα βάθη μου να βγαίνει του σεισμού
το βουητό και το κοινό να με κυκλώνει.

Κι εγώ φιγούρα μέσ’ τα χάη τ’ ουρανού
μ’ ένα μαχαίρι στα πλευρά μου να ματώνει
να πνίγω μέσα μου τους κόμπους του λυγμού
να ξεκινώ ένα χορό που δεν τελειώνει.

Από τ’ ανοίγματα να βγαίνω τ΄ ουρλιαχτού
και η ψυχή με την ψυχή να γεφυρώνει
σαν το κουβάρι να μαζεύω του κορμιού
και πιο ψηλά να το πετώ όσο ψηλώνει.

Κι απ’ τα κελιά τα σφαλισμένα του μυαλού
μια μνήμη από τις μνήμες ξεκλειδώνει
τα βήματά μου οδηγεί μέσ’ του κενού
το κέντρο, με τραβά και με λυτρώνει.

0

Νίκος Γεωργόπουλος – Σύντροφοι παλιοί

Σάββατο, Μαρτίου 4th, 2017

Στα σεντούκια ψάχνω των παλιών συντρόφων
να ‘βρω τις σημαίες και τις προκηρύξεις
κάπου θα ‘χουν κρύψει τα ιδανικά μας
πίσω από ετικέτες που δεν είχαν λήξεις.

Τα παλιά μας στέκια χάθηκαν στο δρόμο
λάβαρα μαζεύω ξέφτια μ’ αναμνήσεις
κάτω από την σκόνη τα χαμογελά μας
μα θα πρέπει πρώτα την σκουριά να ξύσεις.

Δυο φωτογραφίες πρόβαλαν  μπροστά μου
βλέπω τα όνειρά μας σφιχταγκαλιασμένα
μια φωτιά να καίει, γύρω και βαθιά μας
που είχε τις καρδιές μας σίδερ’ αναμμένα.

Βγαίνω από τον χρόνο  μπαίνω στις ρωγμές του
στρέφω την ματιά μου πάνω σ’ ένα αστέρι
είναι το σκοτάδι πιο πυκνό μπροστά μου
νιώθω  μα δεν πιάνω δίπλα μου ένα χέρι.

0

Νίκος Γεωργόπουλος – Σαν σήμερα (επετειακό)

Σάββατο, Μαρτίου 4th, 2017

στη Σοφία μου

Σαν σήμερα θυμάμαι στη ζωή μου
πως ήρθε σαν ευχή, σαν προσμονή
σαν κάτι που συνήθως μου αργεί-
μια λάμψη να φωτίσει το κελί μου.

Σαν σήμερα πρωτόδα τα όνειρά μου
να παίρνουνε στα μάτια μου μορφή
σαν ποίημα που ζητάει να γραφεί
να παίρνει τα σκοτάδια μακριά μου.

Σαν σήμερα μπορούσα να ελπίζω
να πιάσω το κουβάρι από την αρχή
σαν ήλιος που ανατέλλει κάθε αυγή
στα μάτια της βαθιά να καθρεπτίζω.

Σαν σήμερα μηνύματα σε τοίχους
που τα ‘βρισκα κρυμμένα στη ρωγμή
των χρόνων μου που είχανε χαθεί
μακριά απ΄ της αγάπης μας  τους ήχους.

0

Νίκος Γεωργόπουλος – Προτροπές

Σάββατο, Μαρτίου 4th, 2017

Να σκάβεις με νύχια την νύχτα βαθιά
αστέρια ν΄ ανάβεις που σβήνουν
στα χέρια να πιάνεις τη μαύρη φωτιά
να σμίγεις ανάσες π΄αφήνουν.

Να φτιάχνεις δεμάτια μ΄αχτίνες καυτές
τους ήλιους να πιάνεις μ΄απόχη
απ΄τους ανέμους να κλέβεις ριπές
να σκίζεις το κύμα στη κόχη.

Να μπεις σε καρδιές που ‘ναι κλειστές
με μάγια δεμένες να λύσεις
τις αλυσίδες που σέρνουν βαριές
να σπάσεις κι ελπίδα ν΄αφήσεις.

Να ανέβεις ψηλά στου αετού τη φωλιά
τους φόβους σου εκεί να γκρεμίσεις
να βγάλεις φτερά να φύγεις μακριά
και πίσω ποτέ μη γυρίσεις.

0

Nίκος Γεωργόπουλος – Το καφενείο

Σάββατο, Μαρτίου 4th, 2017

Στο παλιό το καφενείο του Θανάση
την παλιά δεκαετία του ογδόντα
απ’ το τίποτε γεννούσαμε τη φάση
με το Νίκο, το Βασίλη και το Φώντα.

Την παλιά δεκαετία του ογδόντα
στο παλιό το καφενείο του Θανάση
με τρικάβαλο το όνειρο στο Honta
θα κολλούσαμε το σίδερο στη  βράση.

Που ‘σαι Θανάση
που ‘σαι Θανάση
να μας θυμίσεις πώς είναι η ζωή
με όνειρο και δράση.

Στο παλιό το καφενείο του Θανάση
την παλιά δεκαετία του ογδόντα
τη ζωή μας στο φλιτζάνι να διαβάσει
την αφήναμε συνήθως στον απόντα.

Την παλιά δεκαετία του ογδόντα
στο παλιό το καφενείο του Θανάση
τη γλυτώναμε όπως πάντα από σπόντα
κι ο χαμένος μας δεν είχε πια να χάσει.

Που ‘σαι Θανάση
που ‘σαι Θανάση
να μας θυμίσεις πώς είναι η ζωή
με όνειρο και δράση.

0

Νίκος Γεωργόπουλος, Αχαρτογράφητα χρόνια

Κυριακή, Αυγούστου 2nd, 2015

Alastair-Magnaldo_7_567_802

Αχαρτογράφητα χρόνια

Στα δεκαπέντε σου θυμάμαι αναζητούσες
να δραπετεύσεις με σχεδία στ’ ανοικτά
τα όνειρά σου ν’ αρμενίσεις λαχταρούσες
να ΄χεις το τσούρμο σου ν’ ανοίγει τα πανιά.

Στα εικοσιπέντε σου υπέροχα φιλούσες
κι είχες το δαίμονα στα σκέλια ν’ αλυχτά
σε αχαρτογράφητα κορμιά ξιφομαχούσες
ρεσάλτα οι πόθοι σου να κάνουν μαγικά.

Στα τριανταπέντε σου ακόμα καταχτούσες
τόπους παράξενους σ’ απόκρημνα μυαλά
τις χίμαιρές σου στο κορμί σου ψηλαφούσες
σημάδια αλλόκοτα που ξέρναγαν φωτιά.

Σαρανταπέντε περασμένα και μεθούσες
σε κάποιο απάγκιο της ψυχής σου μυστικά
μια γριά πουτάνα σιωπηλά αποπλανούσες
η μοίρα σου ήτανε που πάντα σε γελά.

Μισός αιώνας θα ‘ταν τότε που μετρούσες
το βιος να σώσεις για να έχουν τα παιδιά
και σ’ εφιάλτες σκοτεινούς πισωπατούσες
καθώς τα ζόρικα τα χρόνια ήταν μπροστά.

Στα εξηνταπέντε αχαρτογράφητα κυλούσες
κι ο χρόνος έφευγε σημάδι στην καρδιά
από την κούνια σ’ επισκέφτηκαν οι μούσες
το πεπρωμένο το σταυρό να κουβαλά.


1 Αυγούστου 2015

0

Νίκος Γεωργόπουλος, Ζωή μισή

Παρασκευή, Ιανουαρίου 9th, 2015

FB_20141026_08_24_18_Saved_Picture

Ζωή μισή

Στην μνήμη του Αντώνη Σ.

Για μια ζωή μισή και μισεμένη
σε κόσμους παραλλήλους του μυαλού
για μια ευτυχία στ’ απόκρυφα κρυμμένη
πάντα μετέωρος στις μέσες του κενού.

Ταξίδια έκανες μικρά στις ενοχές μας
με μυρωδιές επέστρεφες στυφές
να κρατηθείς ζητούσες στις ματιές μας
κοντά μας για να γλύψεις τις πληγές.

Να ζεσταθείς και μέσα μας να κάψεις
νύχτες λευκές και φόβους μυστικούς
ζητούσες μα σου λέγαμε να πάψεις
τους πόνους σου να πνίγεις με λυγμούς.

Κι ανάμεσα στους ίσκιους σου κρυβόσουν
να μην σε σκιάζουν όταν έξω τους βρεθείς
τους άφηνες συχνά  να σε κυκλώσουν
για να ξεφεύγεις και κοντά μας να κρυφτείς.

Παιγνίδια του μυαλού και συ δεν παίζεις
κρύα τα χέρια σου – απλώνεις να πιαστείς -
ήσυχα όπως ήρθες ξαναφεύγεις
μόνος σου έμεινες και πρέπει να βιαστείς.


Αθήνα 8 Ιανουαρίου 2015


0

Νίκος Γεωργόπουλος, Τα αγαθά κόποις φλέγονται

Τετάρτη, Νοεμβρίου 26th, 2014

No Justice, No Peace

Τα αγαθά κόποις φλέγονται

“No Justice, No Peace”

Η ανησυχία διαρρηγνύει τις νύχτες μας·
στα βλέφαρα μια ζωή τρεμοπαίζει
και φεύγει κλεφτά από τα νιάτα της.
Ο εφιάλτης μας καραδοκεί ένστολος
μια προσπάθεια να συλλάβει ανάνηψης.
Κάθιδροι στριφογυρίζουμε στις επιλογές μας
τις αμαρτίες μας βαριανασαίνουμε
εγκλήματα ψελλίζουμε ασυνάρτητα·
σε συρματοπλέγματα ο παράδεισός μας τελειώνει
απέξω συγκρατούμε  τις ενοχές μας.

Σκιές  η νύχτα θερμαίνει επίφοβα
σκορπίζουν οι φωτιές τις βεβαιότητες.
Οδοφράγματα αυτοσχέδια οι κόποι
- τα αγαθά κόποις φλέγονται.
Οι σκύλες γεννοβολάνε κρότου λάμψης·
εξοστρακίζονται των εντολέων οι επιθυμίες
στόχο βρίσκοντας την φτώχεια
αντίτιμο της ανυπακοής διαμπερές.
Λεηλατούν της ανασφάλειας το κομπόδεμα
ανίερα ύαινες ξεσκίζουν το σώμα.
Επελαύνει απελευθερώνοντας η απόγνωση
ουρλιαχτά αλυσοδεμένα μέσα μας.

Τα αγαθά κόποις φλέγονται!

Νοέμβριος 2014

0

Νίκος Γεωργόπουλος, Παράκληση

Παρασκευή, Ιουλίου 18th, 2014

1430486

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Κύριε,
αφού αδυνατείτε
να προστατεύσετε τον εαυτό σας,
και τον εκθέτετε
μεσ΄την πολλή συνάφεια,
θα σας παρακαλούσα
να προστατεύσετε εμένα
- τον έναν και μοναδικό σας αναγνώστη -
από την σημαίνουσα ανοησία
της στρογγυλής τραπέζης
των εκλεκτών.

Κύριε,
ίσως το φορτίο των προσδοκιών μου
να πέφτει βαρύ
στους ταπεινούς σας ώμους.
Αποθέστε τις διαψεύσεις μου
στο κενό των παραγράφων
και εκπληρώστε αν επιθυμείτε
μια μελλοθάνατη ανάγκη
αξιοπρέπειας.

Κύριε,
ως ύστατη πράξη
συγγραφικής τιμής
σας εκλιπαρώ,
πυρπολήστε το ταλέντο σας
στο πεδίο των πεσόντων ποιητών.
και απελευθερώστε με
από τα δεσμά
του καταπονημένου αναγνώστη

- του ενός και μοναδικού σας αναγνώστη!

0