Archive for the ‘Χωρίς κατηγορία’ Category

Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καπρίτσιο

Κυριακή, Οκτωβρίου 22nd, 2017

Inequality and injustice concept

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

Στον κόσμο ήττες, πόλεμος και νίκη –
το φύλλο μας καμμένο, εξ αρχής.
Στη μοιρασιά μας γέλασαν, τι φρίκη!
και είμαστε χαμένοι, εκ γενετής.
Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καπρίτσιο
κι οι ανέμοι όλοι μας τραβούν απ’ το μανίκι,
καθώς μαχόμαστε από πείσμα κι από βίτσιο.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος κι αγώνας
και γεννηθήκαμε χωρίς φτερά.
Παλεύουμε, μα όλοι κατά μόνας.
Δεν βρίσκουμε μια ελάχιστη χαρά.
Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καψόνι
και γύρω γύρω μας κοπάδι άγριοι λύκοι -
το δρόμο μου έφραξε και με περικυκλώνει.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος και γέλιο.
Στα μούτρα μας γελάνε οι Δυνατοί
κραδαίνοντας, ως σύγχρονο Ευαγγέλιο
το πόρισμα απ’ τη Γενετική.
Και συμμετέχουμε, στης Φύσης το DNA.
Αρμόδιοι χίλιοι βεβαιώνουν αν προσήκει
και φέτος πάλι να χριστούμε ως τελευταίοι.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος ολοένα.
Στη Θεία μας είπαν να ελπίζουμε τη Δίκη.
Δεν βρήκα, ψάχνοντας, μια θέση και για μένα.
Έχτισα τότε έναν κόσμο, να μου ανήκει.

29/9/2017

0

Νίκος Γεωργόπουλος, Εσταυρωμένος

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29th, 2017

S. Dali - Christ-of Saint John of the Cross -1951

Βδομάδα πέρασε και ήρθε η Μεγάλη
πάνω σου γράφεται ανεξίτηλα ιστορία
σέρνεις σταυρό να πληρωθεί μια αμαρτία
οι εφιάλτες μας σε σφίγγουν σαν αγκάλη.

Παιδί ακόμα μα σε ζώσαν τα σπαθιά τους
χίλιοι στρατοί κορφολογάνε στο κορμί σου
τα πλήθη έξω προεξοφλούνε την ποινή σου
να πνίξουν μέσα σου ζητάν τα κρίματά τους.

Ο Γολγοθάς σου σε καλεί από την γέννα
-ήταν ολόγιομο σαν αίμα το φεγγάρι-
η Μοίρα σου έγραψε και δάκρυσε η πένα

καθώς ο θάνατος δεν σου ’δωσε την χάρη.
Χαράματα έσβησες αθόρυβα σαν χάδι
μέσα μας πέρασες σαν λάμψη στο σκοτάδι.


* στη φωτό ο Εσταυρωμένος του Νταλί

0

Οι ορίζοντες κλειστοί. Μα πότε κλείσαν

Δευτέρα, Αυγούστου 28th, 2017

1

ΚΛΕΙΣΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Η θάλασσα είναι, λες, ελευθερία
μα γύρω σου οι ορίζοντες κλειστοί
Τάσος Ρούσσος, Το πλοίο φάντασμα

Οι ορίζοντες κλειστοί. Και πάντα η τύχη
- εκείνη που δεν είναι πουθενά -
ορίζει τη ζωή σου. Μη σου τύχει !
Ανάδρομοι οι πλανήτες σου ξανά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Ολοένα απλώνει
ο φόβος – ένας βρόγχος και θηλιά.
Πυκνώνουν όλα, χάνονται στη σκόνη,
διαλύεται κι η μέρα στη νυχτιά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Της νύχτας ίσκιοι
μακραίνουνε, σαν βήματ’ ορφανά.
Ο τρόμος που σε ζύγωνε σε βρίσκει
σε πνίγει – κι είναι χρόνια τώρα εφτά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Μα πότε κλείσαν
- παράδεισοι σε διώξαν μακριά
ω, Έλληνα – και έκπτωτο σ’ αφήσαν
ματαίως να ψάχνεις την Ελευθεριά.

28/8/2017

0

Νίκος Γεωργόπουλος, Το σονέτο του φόβου

Κυριακή, Ιουνίου 25th, 2017

Το σονέτο του φόβου


Ταξίδεψα στων αστεριών τις σκοτεινές τους τρύπες
με μια γαλέρα σιωπηλή και τσούρμο σαλεμένους
και στα κατάρτια είχα σφιχτά τους φόβους μου δεμένους
καθώς ξανοίγαμε βαθιά σ΄ ανύπαρκτους πλανήτες

Πολλές φορές  χαθήκαμε κι άλλες πολλές  χανόμουν
σε καταιγίδες, καταχνιές και θάμπωμα στα μάτια
απάγκιαζα στ’ απύθμενα τα χάη,  στα κομμάτια
ψυχών απ’  τα ναυάγια και πάνω τους σωζόμουν.

Κάθε φορά που επέστρεφα αποζητούσα να βρω
τη λησμονιά να την γευτώ και να την ψηλαφίσω
να ψάξω μέσα να κρυφτώ βαθιά της να γλιστρήσω

να κολυμπήσω στο πνιχτό σκοτάδι της το μαύρο
και κει να λύσω το κορμί τους φόβους μου να αφήσω
να τρέχουν να λυσσομανούν σ΄ ένα κεφάλι άδειο.


Εικόνα: Stellar map in copper, Andrey Bogoslowsky

0

Κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι

Κυριακή, Ιουνίου 18th, 2017

1

Η ΙΣΟΠΑΛΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Του πατέρα


Όλη η ζωή του, μια παρτίδα σκάκι
και λίγο πριν πεθάνει – ισοπαλία
έγραφε το κομπιούτερ. Σε λιγάκι…
πέρασε απλά προς την ανυπαρξία.

Και μ’ έμαθε και παίξαμε παρτίδες,
πολλές – νικούσε εκείνος στην αρχή
(οι λεπτεπίλεπτες δεν ξέραν δεσποινίδες
- μα ούτε κι εγώ – πως παίζετ’ η ζωή…)

Μετά όμως είχα μάθει τις κινήσεις,
τ’ ανοίγματα, τη σκέψη του από πριν -
περίμενα: “πατέρα, δεν θα κλείσεις
την άμυνά σου; – για φυλάξου, μην…”

(…μην σε νικήσω…) πάντοτε σκεφτόμουν –
μα ήταν νωρίς, και κέρδιζε ολοένα.
Έπεφταν τα κομμάτια… και φοβόμουν
μαζί μ’ αυτά πως θα ’χανα κι εμένα.

Κι αργότερα, του πήρα ισοπαλία.
Έλεγε: “μόνοι αξίζουν οι γιατροί” -
κι αντί άλλα να γυρέψω εγώ πτυχία,
ολόισια πήγα στην Ιατρική.

“Να βγάλω να σου δώσω την καρδιά μου”
μου είπε, “σ’ αγαπώ” – πρώτη φορά -
σαν πέρασα όλα τα μαθήματά μου
(κι Ανατομία), λίγο πριν τα δεκαεννιά.

Με το πτυχίο πια είχα ισοφαρίσει:
“τώρα είμαστε συνάδερφοι, γιατροί”.
Τον μελετούσα ακόμη – εν κινήσει
σαν πιόνι, που βασίλισσα θα βγει.

Δειλά, άρχισα να κάνω τα δικά μου –
παντρεύτηκα, με άντρα στα καράβια
κι έβγαλα σε βιβλίο τα ποιήματά μου –
και μ’ άφηνε, σχεδόν με κάποια ευλάβεια,

παρτίδες να κερδίζω (ή έτσι θαρρούσα),
γιατί ήξερε πως ήδη είχε κινήσει
γι’ αλλού, και τζάμπα πια τον πολεμούσα.
Το έργο της είχε αναλάβει η φύση.

Τη μέρα διάλεξε, ακριβώς των γενεθλίων
(ναι, των δικών μου), για την τελευταία
που παίξαμε παρτίδα – των αθλίων
κινήσεων, που γνωρίζαμε τι ωραία:

Με την αδύναμη πνοή του, το κεράκι
της τούρτας μου έσβησε, στ’ αλήθεια, νοερά –
κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι,
αλλά η παρτίδα ανόητη έμοιαζε πια.


0

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.

Τετάρτη, Ιουνίου 7th, 2017

12

ΘΝΗΣΙΓΕΝΕΙΣ

Θνησιγενείς – όποιος μας σπούδασε το ξέρει.
Δυο αιώνες, σαν σεπτό προτεκτοράτο.
Δυο αιώνες, μες της άβυσσος τον πάτο,
σαν μαριονέτα, που κινεί αλλότριο χέρι.

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.
Ματαίως ανακυκλώνουμε τους στίχους,
ματαίως – αντικρίζουμε όλο τοίχους,
αιμάτινη κι ας είν’ η υπογραφή μας.

Θνησιγενείς – ιθαγενείς και πρόσφυγες και ξένοι.
Της Ιστορίας ειρωνικό το χωνευτήρι.
Της Ιστορίας τα υλικά, στο εργαστήρι,
σε μίγμα εκρηκτικό, που μας προσμένει.

Θνησιγενείς. Θνησιγενείς μες τους θανάτους,
που κάθε μέρα κάποιος λίγο θα πεθάνει.
Που κάθε μέρα είν’ ακάνθινο στεφάνι
κι ένας Σταυρός, ψηλά στο Γολγοθά τους.

Θνησιγενείς, θνησιγενείς, θνησιγενείς σαν ίσκιοι.
Κι εγώ ακούω τους θορύβους των βημάτων.
Κι εγώ ακούω τα ίχνη των θανάτων.
Της Ιστορίας το βέλος, που με βρίσκει.

31/5/2017

0

Εκπομπή στο ραδιόφωνο

Τρίτη, Ιουνίου 6th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου,

ποιήτρια και πεζογράφος,

ιατρός και ακτιβίστρια για τα προβλήματα της κώφωσης,

μαζί με τον σύζυγό της, ποιητή Νίκο Γεωργόπουλο,

την Τετάρτη 7 Ιουνίου 2017 στις 4-5 μ.μ. στο «Βιβλιοραφείο»,

μία εκπομπή του Ηλία Μέλιου για τα βιβλία και τους αναγνώστες

στον διαδικτυακό ρ/σ portokaliradio.gr.

ραδι2017

0

Ομιλία στην ΑΚΤΟ

Κυριακή, Απριλίου 2nd, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου έκανε ομιλία στις σχολές ΑΚΤΟ στις 30/3/2017

ΑΚΤΟ2

0

Ομιλία στο 10ο Λύκειο Περιστερίου

Παρασκευή, Μαρτίου 24th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου επισκέφτηκε το 10 Λύκειο Περιστερίου και συνομίλησε με τους μαθητές στις 28/2 και 23/3

Φωτογραφίες από τις επισκέψεις:

sxol2

0

Νίκος Γεωργόπουλος – Χορός

Τρίτη, Μαρτίου 7th, 2017

Εκεί μπροστά πάνω στο χείλος του γκρεμού
μια ορχήστρα δίπλα απαλά να με σιμώνει
από τα βάθη μου να βγαίνει του σεισμού
το βουητό και το κοινό να με κυκλώνει.

Κι εγώ φιγούρα μέσ’ τα χάη τ’ ουρανού
μ’ ένα μαχαίρι στα πλευρά μου να ματώνει
να πνίγω μέσα μου τους κόμπους του λυγμού
να ξεκινώ ένα χορό που δεν τελειώνει.

Από τ’ ανοίγματα να βγαίνω τ΄ ουρλιαχτού
και η ψυχή με την ψυχή να γεφυρώνει
σαν το κουβάρι να μαζεύω του κορμιού
και πιο ψηλά να το πετώ όσο ψηλώνει.

Κι απ’ τα κελιά τα σφαλισμένα του μυαλού
μια μνήμη από τις μνήμες ξεκλειδώνει
τα βήματά μου οδηγεί μέσ’ του κενού
το κέντρο, με τραβά και με λυτρώνει.

0