Απριλίου 24th, 2010

Από το σημερινό σχόλιο στο μπλογκ του Σπύρου Δερβενιώτη http://derveniotis.wordpress.com/, με τίτλο: Τετέλεσται, άνευ άλλων σχολίων. (Ζηλεύω τα αντανακλαστικά των σκιτσογράφων…)

Eγώ πάλι, έλεγα (με βραχνή φωνή) τα παρακάτου λόγια το 1998..

ΕΛΛΑΔΑ 1998

Έζησα κιόλας δυόμιση καλές δεκαετίες.
          Χρόνια ειρηνικά, σ’ ωραία χώρα. Κι όμως
          με συνεπαίρνει αόρατος καινούριος τρόμος,
          καθώς πολέμοι μαίνονται στις γύρω επαρχίες.

          Που να ‘ναι οι πόλεμοι; Δεν θα ‘ρθουν και στη χώρα -
          η φρίκη κι η καταστροφή όλα να τα ρημάξουν;
          Που να ‘ναι οι πόλεμοι; Δεν φαίνονται πια τώρα.
          Σε μιαν ειρήνη ήσυχη τα πάντα θα βουλιάξουν.

          ‘Εζησα δυόμιση καλές δεκαετίες.
          Γύρω διαλύθηκαν Ρωσίες, Γιουγκοσλαβίες…
          Μα στην Ελλάδα πόλεμος έχει καιρό να γίνει -
          αλλά πόσο θ’ αντέξουμε να ζούμε στην ειρήνη;

          Βουλιάξαμε παθητικά μέσα στον καναπέ μας
          μ’ όλα τα θαύματα της νέας τεχνολογίας.
          Δεν προβληματιστήκαμε πιο σύνθετα ποτέ μας -
          καταναλώσαμε, λες θύματα μανίας.

          Το AIDS μας στέρησε το σεξ (άραγε τεχνηέντως;)
          Πέσαμε στα ναρκωτικά (σε έξαρση και φέτος).
          Καμιά δεν έχουμε άποψη για τη ζωή μας -
          κι ήσυχα σβήνει σταδιακά η ύπαρξή μας.

          Εγώ αν δεν είχα το ίντερνετ, θα ‘μουνα πολύ μόνη,
          μες στην ειρήνη αυτή, που τόσο ωραία πληγώνει.
          Με τις αρρώστιες της φθοράς που φέρνει στο κορμί μας -
          την παρακμή, τον κυνισμό μες την ψυχή μας.

          Αποζητώ τον πόλεμο να φέρει την ελπίδα -
          μαζί με κάποια ιδανικά που ως τώρα δεν τα είδα.

Δώδεκα χρόνια αργότερα και καθώς εισερχόμαστε και επίσημα στον Πρώτο Παγκόσμιο Οικονομικό Πόλεμο, δεν έχω καταφέρει ακόμα να σχηματίσω τα πρώτα λόγια…Αυτός ο πόλεμος δεν μοιάζει με τους πολέμους που ξέρουμε, γίνεται σε ψυχικό κυρίως επίπεδο και έχει στόχο να μας τσακίσει ψυχικά και όχι σωματικά όπως οι παλιοί πόλεμοι. Γι’ αυτό οι ποιητές, οι σκιτσογράφοι, οι αρθρογράφοι, οι ψύχραιμες φωνές και η μεταξύ μας αλληλεγγύη και σύμπνοια είναι απαραίτητες. Οι Γερμανοί, λοιπόν (και όχι μόνο), ξανάρθανε.

Ας αφήσουμε προσώρας τις σκέψεις του Εμφυλίου, που λέει ο φίλος μου ο Γιάννης Κυριαζής http://gianniskyriazis.blogspot.com/ στο μπλογκ του – κι ας πιαστούμε ΚΑΙ από τις λέξεις μας. Ο καθένας μας θα πολεμήσει όπου και όπως μπορεί…Εξάλλου δεν ομφαλοσκοπούν όλα τα ποιήματα ή όλα τα σκίτσα ή όλα τα τραγούδια…Ο άσος μπαστούνι αυτή τη φορά έπεσε ανάποδα στο τραπέζι…