Μαρτίου 31st, 2010

Υπάρχει ένα βιβλίο που κάθε Πάσχα το ξαναδιαβάζω. Μαζί με τα άλλα κλασικά Πασχαλινά, που είναι όμως πασίγνωστα σε όλους μας (το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου του Ελύτη, τα μεγαλοβδομαδιάτικα τραγούδια του Γκάτσου, τα πασχαλινά διηγήματα του Παπαδιαμάντη, τον «Ανθρωπο από τη Γαλιλαία» του Ηλία Λάγιου -που έμελλε να είναι και η τελευταία του ποιητική συλλογή, αν και αμφιβάλλω αν έχει προσεχθεί αρκετά- κ.ά)

Το βιβλίο αυτό όμως δεν έχει γίνει αρκετά γνωστό – αν και θα του έπρεπε – παρά σε έναν περιορισμένο κύκλο στο διαδίκτυο κυρίως. Πρόκειται για τη Παραφορά του Ερωταφίου, του Γιάννη Κυριαζή. Κυκλοφόρησε το 2008
από τις εκδόσεις Κονιδάρη. Το έγραφε επί πέντε χρόνια, από μεγαλοβδόμαδο σε μεγαλοβδόμαδο. Από εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε σε e-book
http://www.scribd.com/doc/17606011/- Θα το βρείτε και στη σελίδα του, εδώ: http://gianniskyriazis.blogspot.com/

Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο Πασχαλινό δώρο από αυτό το βιβλίο (μαζί με τα προαναφερθέντα πασίγνωστα βιβλία), για όποιον θέλει μέσα από ένα βιβλίο να καταδυθεί στο πνεύμα και το συμβολισμό (και όχι μόνο στο θρησκευτικό συμβολισμό) των ημερών.

Ενδεικτικά, αναδημοσιεύω εδώ τα παρακάτω:

ΠΕΖΟ Γ΄

Το περιβραχιόνιο του πένθους άρχισε να σφίγγει περισσότερο το μπράτσο της Μεγάλης Παρασκευής. Αισθάνομαι ξένος μέσα στο πλήθος.
Κουνώ μηχανικά τα πόδια, για να μη με ποδοπατήσουν. Ο Σταυρός μπροστά γέρνει λίγο αριστερά-σα να συγχώρεσε τον αμαρτωλό ληστή.
Το κερί μου, από αιώνες σβηστό. Φυσάει ένα αεράκι κι αναρριγούν τ’ άνθη του Επιταφίου, λες και σαλεύει από κάτω τους ο νεκρός. Μία στιγμή μου φάνηκε να περπατά δίπλα μου αναστημένος, με μια φλόγα στο χέρι. Τα ρούχα Του λευκά, όπως κι όλων των άλλων. Το πρόσωπό Του καθησυχαστικό. Μου χαμογέλασε: «Θα σε ξαναδώ στην Ανάστασή σου», μου είπε και προχώρησε βιαστικά μαζί με τους άλλους. Έμεινα ακίνητος να κοιτώ. Τότε κατάλαβα: ήμουν εγώ μέσα στον Τάφο! Και θαμμένη μέσα μου, εσύ…Κι εκατοντάδες Χριστοί μας συνόδευαν. Στον δικό μας Ερωτάφιο. Σ’ αυτήν τη μοναδική Παραφορά του Ερωταφίου. Μία μικρή παρασκευή.


ΠΟΙΗΜΑ Β΄

*
Πήρες βαριανασαίνοντας του Γολγοθά το δρόμο
κι είχες βαρύ ένα Σταυρό στον τρυφερό Σου ώμο.

Μες στις παλάμες τα καρφιά απ’ το σφυρί στραβώσαν
σα να υποκλίθηκαν βαθιά σ’ Αυτόν που τα καρφώσαν.

Τρυπά η λόγχη τα πλευρά και χύνεται το αίμα
και σου φορούν ακάνθινο στεφάνι αντί για στέμμα.

Χολή και ξίδι σου ‘δωσαν –είσ’ όλος ένα τραύμα…
Και ο ληστής σου ζήταγε να κάνεις ένα θαύμα.

*
«Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί»…
Θεό δεν έχουνε οι ουρανοί;

«Ας γίνει», είπες , «το θέλημά σου».
Η αγάπη ήταν το έγκλημά σου.

Αίμα δεν έχεις άλλο να χύσουν.
Όλο το δίνεις σ’ αυτούς, να ζήσουν.

*

Η γη τραντάζεται, οι τάφοι ανοίγουν,
νεκροί σηκώνονται και ξανασμίγουν.

Χλομό απ’ το ξύλο Σου Σε κατεβάζουν
κι ευθύς στη θέση Σου εμένα βάζουν.

Η απουσία της είναι, Χριστέ μου,
Σταυρός- κι Ανάσταση δε ζω ποτέ μου!

 

 
 

One Response to “Η παραφορά του Ερωταφίου”

  1. Ο/Η Μάγισσα Κίρκη λέει:

    Συγκλονιστικό το πεζό! Μόλις βρω ευκαιρία θα πάω να το πάρω!