Μαρτίου 14th, 2010

ΕΙΝ’ ΟΛΑ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΑ

Να περπατούσα ώρες ατέλειωτες, να πέφτει χιόνι,
δεχόμενη χτυπήματα μονάχα απ’ το βοριά.
Κι η παγωμένη η έκταση ποτέ να μην τελειώνει
και να ‘χουν όλα γύρω μου κατάλευκη θωριά.

Να τριγυρνούσα ολόγυμνη στην έρημο, στην άμμο,
για καραβάνια ψάχνοντας κι οάσεις μυστικές.
Συχνά οι ανεμοθύελλες να με πετούσαν χάμω,
να σβήνανε τα ίχνη μου σ’ όλες τις διαδρομές.

Να κολυμπούσα ανάμεσα σε κύματ’ αγριεμένα
και κάποτε να ζύγωνα σε μια έρημη ακτή.
Δίχως κανένα εφόδιο, να ‘ψαχνα απελπισμένα
για να ‘βρω μόνο ζεστασιά και στέγη και τροφή.

Κι είν’ όλα προτιμότερα, όλα, από τους ανθρώπους
που πάντα με πληγώνουνε, με τρόπο θαυμαστό.
Κι όλο ν’ αντιπαρέρχομαι, να καταβάλλω κόπους
πως δεν λυπάμαι, δήθεν πάλι να προσποιηθώ.

(1991)

\