Φεβρουαρίου 5th, 2010

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Eίν’ έξω νύχτα και σκοτάδι και σιωπή.
Όμως ακόμα ελπίζω και παλεύω.
Δεν ξέρω αν θα ‘ρθουνε κι οι φίλοι την αυγή -
ούτε γνωρίζω εκείνο που γυρεύω.

Ωστόσο θέλω να φεγγίσει ο ουρανός -
κι η λάμψη του να μπει μες τη ψυχή μου.
Μετά να κόψω γαλανά κομμάτια φως,
σαν δώρα, να μοιράσω στη γιορτή μου.

Κι άμα δεν έρθουνε, θα πάω και θα τους βρω -
υπάρχει χώρος τώρα στην καρδιά μου.
Ένα κομμάτι φωτεινό να μοιραστώ
και λίγη αγάπη κι όλα τα όνειρά μου.

Να ξαναφτιάξω τη ζωή μου έχω σκοπό
κι έχω αλλαγές κρυφά δρομολογήσει.
Όλα θα γίνουν, μυστικά -κι έχω καιρό,
πολύ καιρό, ώσπου έξω να ροδίσει.

(1994)

Αναρτώντας αυτό το παλιό ποίημα του 1994 αναρωτήθηκα σε ποιους θα έδινα σήμερα «γαλανά κομμάτια φως». Πρώτα πρώτα στους αναγνώστες μου, όποιοι κι αν είναι, καλλιτέχνες ή απλά φιλότεχνοι, κι έπειτα στους ανθρώπους που με φιλοδωρίζουν με το δικό τους φως, της τέχνης τους. Και δεν είναι λίγοι.

Ανήκουν σε όλες τις μορφές τέχνης: Από σκιτσογράφους, που εκτιμώ τη δουλειά τους κι εκείνοι με τιμούν επίσης με τη φιλία τους, όπως ο Σπύρος Δερβενιώτης http://derveniotis.wordpress.com/ και η Μαρία Τζαμπούρα, http://www.cartoonists.gr/view_cat.php?cat_id=66

Από μουσικούς, όπως οι Active Member που μελοποίησαν ένα ποίημά μου, και κυρίως η Sadahzinia http://www.sadahzinia.com/, που εκτός από μουσική γράφει και θαυμάσια βιβλία για παιδιά. Επίσης ο Κώστας Παρίσσης http://www.youtube.com/watch?v=zxXtwxsVZzY που μου μελοποίησε άλλο ποίημα, και τους ευχαριστώ κι ας μην μπορώ να τα ακούσω εγώ, μα τα ακούει ο περισσότερος κόσμος κι αυτό μου φτάνει.

Από τραγουδιστές-τραγουδοποιούς, σαν τον Δώρο Δημοσθένους, http://www.youtube.com/watch?v=e6bzT08R-bA που όλοι συμφωνούν ότι έχει εκπληκτική φωνή και ερμήνευσε το τραγούδι μου άψογα και σαν τη φίλη μου   τη Νικολέττα Αναστασίου, για την οποία πάλι λέγεται ότι είναι εκπληκτική, και στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να την ακούσω http://mousikaproastia.blogspot.com/2008/11/drom.html

Από ηθοποιούς – δεν λένε πως σημαίνει φως; – όπως η Ολια Λαζαρίδου http://olialaz.blogspot.com/που με κάλεσε ευγενικά στη θεατρική παράστασή της και ψάχνουμε την καλύτερη φόρμουλα για να μπορέσω να την παρακολουθήσω, με τη βοήθεια και του κειμένου.

Και βέβαια, από ποιητές και συγγραφείς, που δεν ξέρω καν πόσα ονόματα να αναφέρω χωρίς να αδικήσω κανέναν και καμία. Ενδεικτικά έχω στους συνδέσμους της σελίδας μου τις αντίστοιχες σελίδες πολλών από αυτούς, κι άλλους τους έχω μαζέψει στην ανθολογία «Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό». http://pampalaionero.wordpress.com/

Θα αναφέρω ειδικά τον Θανάση Τριαρίδη, http://www.triaridis.gr/ ,  με όλα του τα βιβλία, τα άρθρα, τις παρεμβάσεις που δεν σταματούν ποτέ, γιατί είναι από μόνος του ένα πολιτιστικό γεγονός. Δυστυχώς για μένα κι ευτυχώς για κείνον, ζει στη Θεσσαλονίκη κι έτσι δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω συχνά από κοντά.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω εδώ στα βιβλία 2 ποιητών μας, φίλων μου και φίλων μεταξύ τους εδώ και μια 20ετία, που τα δημοσίευσαν σχεδόν ταυτόχρονα πριν από λίγο καιρό.

Ο Γιάννης Κυριαζής εξέδωσε το βιβλίο: «Παλατινή Ανθολογία, σαν ρόδο υποπόρφυρο» από τις εκδόσεις Ενδυμίων τον Δεκέμβρη του 2009. Παρακολούθησα την προσπάθειά του σχεδόν από την αρχή, στο παλιό του μπλογκ, εδώ και 2 χρόνια περίπου, και γνωρίζω καλά πόσο κόπο κατέβαλλε για να καταφέρει να αποδώσει έμμετρα και ομοιοκατάληκτα τόσα αρχαία επιγράμματα. Η έκδοση είναι δίγλωσση, ώστε να αντιπαραβάλλουν όσοι γνωρίζουν καλά αρχαία. Παρόλο που η δική μου γνώση των αρχαίων σταματά σε σχολικό επίπεδο, θαύμασα εξ αρχής την έμμετρη απόδοση και θεωρώ αυτό το βιβλίο μοναδικό για την σύγχρονη ελληνική βιβλιογραφία.

Ενδεικτικά παραθέτω τα παρακάτω 2 επιγράμματα:

ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ, 122

Ανέλπιστο και θαυμαστό τίποτε δεν υπάρχει
αφού ο Δίας ο θεός που τους Ολύμπιους άρχει
μεσημεριάτικα έφερε νύχτα σ’ όλους τους τόπους -
το φως του ήλιου κρύβοντας, τρόμαξε τους ανθρώπους.
Και από τότε τίποτε απίστευτο δε μοιάζει
ούτ’ αν το αγρίμι την τροφή με το δελφίνι αλλάζει
κι αγαπητό της θάλασσας, σ’ αυτό, το κύμα αν γίνει
κι αν αγαπήσει του βουνού τα δέντρα το δελφίνι.

ΑΛΚΜΑΝ, 89

Φαράγγια, λόφοι και βουνά, χαράδρες, δες, κοιμούνται
και τα ερπετά της μαύρης γης καθόλου δεν κουνιούνται.
Των μελισσών το γένος δες, στον ύπνο που εγλυκάθη,
τα κήτη μες στης θάλασσας της σκοτεινής τα βάθη,
των μακροφτέρουγων πουλιών το σμήνος που εβουβάθη.

Περισσότερα θα δείτε σε αυτό το μπλογκ:

http://palatini.blogspot.com/

Ο Δημήτρης Σολδάτος εξέδωσε πριν από λίγες μέρες τη συλλογή: 1000 δίστιχα – Χ(ε)ίλια δίστιχα (χίλια δίστιχα για τα χείλια). Η ιδέα πρωτότυπη, η εκτέλεση πραγματικά πολύ δύσκολη: πώς να γράψει κανείς χίλια δίστιχα με το ίδιο θέμα, πατώντας στο μοτίβο της δημοτικής μας ποίησης και ενσωματώνοντας αρμονικά (σε ορισμένα από αυτά) στίχους γνωστών ποιητών μας (Σολωμός, Βαλαωρίτης, Δροσίνης, Παλαμάς, Καβάφης, Μαβίλης, Πολυδούρη, Καρυωτάκης, Λαπαθιώτης, Ουράνης, Σικελιανός, Σεφέρης, Ελύτης, Γκάτσος, Δημουλά κ.ά) χωρίς παράλληλα να ξεπέσει σε φτηνά στιχάκια ημερολογίου;

Ο Σολδάτος το κέρδισε το στοίχημα, κατά τη γνώμη μου. Συνδιαλέγεται άψογα με τους στίχους των μεγαλύτερων ποιητών μας, με τη δημοτική ποίηση και με το λαικό τραγούδι επίσης και μας παραδίδει μια διαχρονική συλλογή για το φιλί μέσα από την ελληνική γλώσσα, το τραγούδι και την  ποίηση αιώνων.

Μένει μόνο να αποδεικτεί αν θα μπορέσει η συλλογή του να βρει τον δρόμο προς τους αναγνώστες του, καθώς προτίμησε να την εκδώσει από ένα μικρό, αλλά ιστορικό, βιβλιοπωλείο-εκδοτικό οίκο του νησιού του, της Λευκάδας, τις εκδόσεις Τσιρίμπαση.

Διαβάστε εδώ 3 από τα δίστιχα και περισσότερα σε αυτό το μπλογκ.

http://1000dis.blogspot.com/

Στην παπαρούνα δυο χειλιών δεν θέλω όποιο κι όποιο
φιλί να πιω, μα να γευτώ το πιο γλυκόπιοτο όπιο.

Χείλη, σαν στρείδι του βυθού, για κάντε μου την χάρη:
αν μου φυλάτε ένα φιλί, να ’ναι μαργαριτάρι.

Τα χείλη σου τ’ αστραφτερά θα μου τα δώσεις; Πότε;
«Όταν σκουριάσει το γυαλί και το χρυσάφι. Τότε.»

Εγώ εύχομαι από καρδιάς να είναι καλοτάξιδα και τα δύο βιβλία, γιατί, εκτός που οι ποιητές τους είναι φίλοι μου, επιπλέον είναι και τα δυο σπουδαία βιβλία, είναι γαλανά κομμάτια φως, από το ατόφιο, καθάριο φως της ποίησης.