Ιουνίου 25th, 2017

Το σονέτο του φόβου


Ταξίδεψα στων αστεριών τις σκοτεινές τους τρύπες
με μια γαλέρα σιωπηλή και τσούρμο σαλεμένους
και στα κατάρτια είχα σφιχτά τους φόβους μου δεμένους
καθώς ξανοίγαμε βαθιά σ΄ ανύπαρκτους πλανήτες

Πολλές φορές  χαθήκαμε κι άλλες πολλές  χανόμουν
σε καταιγίδες, καταχνιές και θάμπωμα στα μάτια
απάγκιαζα στ’ απύθμενα τα χάη,  στα κομμάτια
ψυχών απ’  τα ναυάγια και πάνω τους σωζόμουν.

Κάθε φορά που επέστρεφα αποζητούσα να βρω
τη λησμονιά να την γευτώ και να την ψηλαφίσω
να ψάξω μέσα να κρυφτώ βαθιά της να γλιστρήσω

να κολυμπήσω στο πνιχτό σκοτάδι της το μαύρο
και κει να λύσω το κορμί τους φόβους μου να αφήσω
να τρέχουν να λυσσομανούν σ΄ ένα κεφάλι άδειο.


Εικόνα: Stellar map in copper, Andrey Bogoslowsky