Μαρτίου 4th, 2017

Στα σεντούκια ψάχνω των παλιών συντρόφων
να ‘βρω τις σημαίες και τις προκηρύξεις
κάπου θα ‘χουν κρύψει τα ιδανικά μας
πίσω από ετικέτες που δεν είχαν λήξεις.

Τα παλιά μας στέκια χάθηκαν στο δρόμο
λάβαρα μαζεύω ξέφτια μ’ αναμνήσεις
κάτω από την σκόνη τα χαμογελά μας
μα θα πρέπει πρώτα την σκουριά να ξύσεις.

Δυο φωτογραφίες πρόβαλαν  μπροστά μου
βλέπω τα όνειρά μας σφιχταγκαλιασμένα
μια φωτιά να καίει, γύρω και βαθιά μας
που είχε τις καρδιές μας σίδερ’ αναμμένα.

Βγαίνω από τον χρόνο  μπαίνω στις ρωγμές του
στρέφω την ματιά μου πάνω σ’ ένα αστέρι
είναι το σκοτάδι πιο πυκνό μπροστά μου
νιώθω  μα δεν πιάνω δίπλα μου ένα χέρι.