Απριλίου 5th, 2015

ΠΑΣΧΑ2015

ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΔΑ


στην Μαρία Τζαμπούρα και στη
μνήμη του Γιάννη Μόραλη


Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει,
σ’ ώρες μοναχικές, δημιουργίας
(συχνά-πυκνά, σ’ ένα γερό μεθύσι –
σ’ ομήγυρη, εν μέσω απαγγελίας).
Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει.

Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει,
με τον Πικάσο εκεί, σ’ ένα μουσείο
(τι οράματα, η ανήσυχή τους φύση
υπέδειξε και φτιάξανε κι οι δύο).
Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει.

Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει,
με τον Ντε Κίρικο: μυσταγωγία
(τι σύλληψη! τι κόσμους έχουν χτίσει
τι χρώματα, τι σχέδια, τι αρμονία).
Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει!

Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει,
μα στον Μιρό, στα χρώματα γυρίζω
(και πόσοι ακόμα…τι έχουν ζωγραφίσει –
τον κόσμο να μην νιώθω τόσο γκρίζο).
Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει.

Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει:
ανοίγω ενός βιβλίου τη σελίδα,
και βλέπω, πριν η ανάγνωση ν’ αρχίσει,
τον Μόραλη μες την προμετωπίδα.
Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει.


* Το ποίημα γράφτηκε το 2009, όταν πέθανε ο Μόραλης. Τότε δεν είχα γνωρίσει ακόμα τη Μαρία Τζαμπούρα (γνωριστήκαμε τον Απρίλη του 2010 στο Comicdom). Εκτοτε μας τιμά σταθερά με τη φιλία της, γι αυτό κι εγώ της αφιερώνω το παραπάνω ποίημα. Το σκίτσο έγινε τον Απρίλη του 2015 από τη Μαρία, και σε αυτό εικονιζόμαστε εγώ, ο Νίκος και η πεταλούδα-σύμβολο από τον Νταλί, που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου με ποιήματα  «Η Τρίτη Γενιά», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τυπωθήτω (σειρά Λάλον Υδωρ).

*Περισσότερα για τη δουλειά της Μαρίας Τζαμπούρα θα δείτε εδώ.