Μαρτίου 30th, 2014

Acrophobia

Ακροφοβία

«Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός
για την ζωή και τον θάνατο.»
Μανώλης Αναγνωστάκης

Μια φορά
σε κίνηση αέναη,
μας έσπρωξε ο αγέρας
στην άκρια
των επιλογών μας.
Από κάτω μας γκρεμός.
Από πάνω μας ουρανός.
Εγώ δοκίμασα να πετάξω.
Κεκτημένη ταχύτητα νιάτων.
Δεν τα κατάφερα.
Ήμουν όμως ελαφρύς
από αμαρτίες,
και την γλύτωσα
με κάτι γρατσουνιές,
και ένα σπασμένο φτερό.
Θα ξαναδοκιμάσω είπα
με καλύτερα φτερά
με μεγαλύτερα, ίσως.

Εσύ όμως μπλάβιασες.
Φοβόσουν τις άκριες.
Απέφευγες τις επιλογές.
Η ακροφοβία σου,
το ένα άκρο της υψοφοβίας σου.
Φοβόσουν και τα ύψη.
Δεν είμαι αετός έλεγες.
Ούτε και εγώ.
Μα αξίζει τον κόπο σίγουρα.
Με κοίταξες δύσπιστα,
έστρεψες  στην αμφιβολία
και έτρεξες έντρομος
να ζητήσεις επιείκεια
στους γνώριμους φόβους σου.
Από τότε
συχνά πετροβολάς τα πουλιά:
τα σπουργίτια
και κάτι αλητοπερίστερα
που είναι σιμά σου.
Τους αετούς
δεν τους γνώρισες ποτέ.
Οι κορυφές σε ζάλιζαν
και οι άκριες σε τρόμαζαν.
Μόνο με τους κυνηγούς
έκανες κολεγιά
γιατί το αίμα
μόνος σου δεν το αντέχεις.

Εν καιρώ
τραβήχτηκες στην μέση
για να σωθείς.
Προσάραξες στις διαψεύσεις σου,
και αργά
βασανιστικά
πνίγηκες,
καταπίνοντας ενοχές.
Πάντα ήσουν υπερβολικός στην κατανάλωση.
Δεν πρόσεχες στην κατάποση.
Μεγάλες μπουκιές
ανεπεξέργαστες
σχεδόν αμάσητες.

Εδέσματα ιδεών!

Εμείς
ακόμα προσπαθούμε να πετάξουμε.
Εκεί στις άκριες
ξεφορτώνουμε τα περιττά,
αποβάλλουμε το έρμα των φόβων μας
- μεγάλο βάρος η υποταγή -
φοράμε τα καινούργια μας φτερά κάθε φορά,
κοιτάμε ψηλά να διαβάσουμε τα σημάδια,
παίρνουμε φόρα
και απογειωνόμαστε
στο κενό.

Τολμάμε το αδιανόητο.
Κάποιες φορές τα καταφέρνουμε.
Όχι όλοι.
Όχι πάντα.

Αθήνα, 29 Μαρτίου 2014

One Response to “Νίκος Γεωργόπουλος, Ακροφοβία”

  1. Ο/Η Αμαλία Γεωργέλου λέει:

    Μου άρεσε πολύ! Πολλά φιλιά απο Πάτρα!