Οκτωβρίου 5th, 2013

κατάλογος

ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ – ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΛΑΓΙΟ

Η μνήμη του είναι για άλλους,
για μένα ζωντανός


Πάνω απ’ την άβυσσο προτείνω χειραψία.
Ίσα που πρόλαβα λίγο να σε γνωρίσω,
αδόκητα πριν φύγεις, ξαφνικά.
Σκιές σκιών κι αν είμαστε, Ηλία
τα όσα δεν είπαμε θέλω να τα πενθήσω,

καθώς μου στέλνεις λόγια από μακριά.

Αν πίστευα στην ύπαρξη άλλου κόσμου,
θα ‘ταν πιο εύκολο, πιο ήπιο να θρηνώ.
Μα τώρα: μόνη πίστη η αθεΐα.
Σε όσα έγραψες μισά ο λογισμός μου
πάλι επανέρχεται, να βρει το μυστικό
νόημα θανάτου και ζωής, Ηλία.

Από τους σύσκιους δρόμους της Πρεβέζης,
μου γνέφεις, στην παρέα ποιητών
που μνημονεύω κάθε μέρα· η απαγγελία
υψώνεται σαν δέηση και μου παίζεις
κρυφό σκοπό μ’ ένα πλανόδιο ακορντεόν-
σε συναντώ όπου πηγαίνω, Ηλία.

Νεκρός κι όμως κινείς τα νήματά μας.
Ιδού, ο θίασός σου οργανωμένος-
γράφουμε τώρα τα δικά σου ημιτελή.
Ο θάνατός σου δείχνει τα όριά μας.
Το φάσμα το μαγνητικό, που ενδεχομένως
γίνεται ενέργεια και κυκλοφορεί.

13/10 και 15/11/2005
Ποιητές για ποιητές-Χειραψία
πάνω από την άβυσσο:
Τίτλος ανθολογίας
του Θανάση Νιάρχου

Oταν πέθανε ο Ηλίας Λάγιος στις 5 Οκτώβρη 2005 πόνεσα πολύ και πένθησα περισσότερο. Στην συνήθη κλίμακα γνωριμιών, δεν υπήρξε φίλος μου – μετά βίας θα τον αποκαλούσαμε «γνωστό» αφού τον συνάντησα από κοντά μόλις δυο φορές, και δεν είχαμε καν τηλεφωνική (sms) ή διαδικτυακή επικοινωνία.


Στην ποιητική κλίμακα όμως, ήταν αδερφός μου. Ακριβώς όπως ο Γιώργος Κοτζιούλας αποκάλεσε «στοχαστικό μου αδέρφι θλιβερό» τον Καρυωτάκη, έτσι και για μένα ο Ηλίας Λάγιος, κάποιοι από τους παλαιούς (κυρίως οι ποιητές του μεσοπολέμου) και μερικοί ακόμα σύγχρονοι ποιητές μας, καμία 20ριά τον αριθμό, είναι αδέρφια, σύντροφοι, συνοδοιπόροι στην ποίηση.


Ο Ηλίας, αν ζούσε λίγο ακόμα και είχε προλάβει τους Νέους ήχους στο Παμπάλαιο Νερό
, δηλαδή την ανθολογία της ποίησης που φτιάξαμε το 2009 με τον Κώστα Κουτσουρέλη (και από το 2012 μαζί και με τους Θάνο Γιαννούδη, Ααρών Μνησιβιάδη και Ελενα Σταγκουράκη), νομίζω πως θα χαιρόταν πολύ. Το ίδιο και με το βιβλιαράκι «Τρίλιζα» που βγάλαμε πέρσι οι τρεις από μας (εγώ, ο Ααρών και ο Θάνος) στη μνήμη του και προς τιμήν του Τριωδίου που εκείνος είχε εκδώσει το 1993 μαζί με τον Γιώργο Κοροπούλη και τον Διονύση Καψάλη.


Πριν από το 2009, η αναβίωση της έμμετρης ποίησης ήταν σποραδική και κυρίως οφείλονταν στους προαναφερθέντες τρεις ποιητές. Τώρα, μετά από 4 και πλέον έτη της ανθολογίας μας, και μετά από την στέρεη δοκιμιακή στήριξη του εγχειρήματος από τον Κώστα Κουτσουρέλη, πιστεύω βαθιά ότι η κατάσταση έχει αλλάξει.

Ο Ηλίας Λάγιος δεν θα ένιωθε σήμερα αδικαίωτος, όπως πιθανόν ένιωθε το 2005, όπως σίγουρα εγώ ένιωθα το 2005. Σήμερα η νεότερη γενιά ασχολείται και με την έμμετρη ποίηση χωρίς να ακούνε αυτά που ακούσαμε εμείς (ότι έχει ξεπεραστεί πια το είδος). Εντάξει, χωρίς να το ακούνε πολύ συχνά! (εντάξει Θάνο; Ααρών; )


Είχα υποσχεθεί στον Ηλία Λάγιο μια ακόμα συνάντηση πριν πεθάνει – δεν πρόλαβα. Εκτοτε, αλληλογραφώ στέλνοντας ποιήματα-μηνύματα στο επέκεινα, ελπίζοντας πως ίσως, με ένα τρόπο τα λάβει. Και τι άλλο είναι η ποίησή μας, παρά μια χειραψία μεταξύ ποιητών (και μη) πάνω από το κατώφλι της αβύσσου;