Ιουνίου 7th, 2013

θΚ

Σε συνέχεια του χθεσινού θέματος για τις αλληλεπιδράσεις των ποιητών, έχω να πω μια ιστορία. Πριν λίγο καιρό είχα γράψει ένα ποίημα για τον «αδερφό μου» στην ποίηση, Θάνο Γιαννούδη, και του το είχα αφιερώσει.

Πριν λίγες μέρες εκείνος έτυχε να διαβάσει ότι ο μικρός αδερφός του Καρυωτάκη λεγόταν Θάνος, και φυσικά ενθουσιάστηκε και έγραψε το ποίημα: «Θάνος Καρυωτάκης», πάνω στο μοτίβο του ποιήματος «Του αδερφού μου» που είχε γράψει ο ίδιος ο Καρυωτάκης. Κι έτσι ολοκληρώθηκε η αλυσίδα.

Το ποίημα του Καρυωτάκη θα το βρείτε παντού στο διαδίκτυο αλλά και εδώ (με τη φωτογραφία τη δική μου και του δικού μου αδερφού).

Οπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Θάνος: «ο Καρυωτάκης έγραψε ένα ποίημα για τον αδερφό του, στο οποίο, αν εξαιρέσουμε την αναφορά: «είσαι άντρας» όλο το υπόλοιπο μιλάει για τον εαυτό του.»

Ετσι κι εγώ, έγραψα αυτό το σύντομο εισαγωγικό σημείωμα για να μιλήσω για τις αδερφικές σχέσεις και τις εκλεκτικές συγγένειες στην ποίηση.

Το υπέροχο ποίημα «Θάνος Καρυωτάκης» θα το διαβάσετε εδώ στο μπλογκ του Θάνου.

Ακολουθεί το δικό μου:

ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ


παραγγελιά

Ειν’ αδερφός – και πάσχει από συμφόρηση
(ως είπανε) νοός και διανοίας.
Στων στίχων καταφεύγει τη συγχώρεση,
για τους γονείς αδέξιος νεανίας,

για τις κοπέλες π’ αγαπά – τις ΕΑΑΚίτισες –
γράφει τα βράδια και μπαλάντες και σονέτα.
Εχει για φίλες οικολόγες, νεοχίπισσες,
που τον τραβάν σε συναυλίες και μπαλέτα.

Εχω δεθεί στα μυστικά, μ’ όρκο της ποίησης
και τον προσέχω, να μην στρίψει το τιμόνι,
μην εκδηλώσει τα συμπτώματα της οίησης

σαν το τραγούδι των Σειρήνων τον κυκλώνει.
Μικρέ αδερφέ, η απειλή έλαμψε του κόσμου -
μες την πλατεία του Μαβίλη στίχους δώσμου.


* Στη φωτογραφία ο Θάνος Καρυωτάκης σε ποιητική διάλεξη στη δεκαετία του 70.