Ιουλίου 15th, 2012

od2

ΟΔΥΣΣΕΙΣ1


Και ποιος αυτός;
η κυριολεξία του πεπρωμένου!
Δημήτρης Αρμάος
«Βίαιες Εντυπώσεις»

Τον Οδυσσέα  θυμάμαι γι΄ αρχηγό
από μικρός να θέλει να διατάζει
να προκαλεί συχνά τον θαυμασμό
χωρίς αυτός κανέναν να θαυμάζει.

Ο άλλος δίπλα  φεύγει στο στρατό
καλό παιδί και πάντα μετρημένο
στα όνειρά του με στόχο και σκοπό -
τον λέγαν κι οι γονείς προσγειωμένο.

Πιο μέσα με τα φουντωτά μαλλιά
ο αστείος τύπος, που πάντα ξεχωρίζει
τα όνειρά του πάντοτε ταξίδευαν ψηλά
μα ο ίδιος τα φτερά τους ψαλιδίζει.

Στην πίσω την μεριά αριστερά
ένας ψηλός αδύνατος μου γνέφει -
του γέρου του πατέρα τη δουλειά
από νωρίς ετάχθηκε να τρέφει.

Να, βλέπω και το γιο του βενζινά
που από μικρός σε ενήλικα προήχθη2
ψηλός, ογκώδης, να γελάει τρανταχτά
“γιατί η πουτάνα” λέει “προσεβλήθη!”

Σιμά του, ο πιο καλός ο μαθητής
από την τάξη επιμελής και στη ζωή του
πάτερ φαμίλιας και καλός καθηγητής
χωρίς μια έκπληξη στην ήσυχη ροή του.

Στο κάτω άκρο στα δεξιά ο Κούνγκ Φού
που στα κενά για χαρτζιλίκι θα σερβίρει -
δεν έμαθα αν την έκανε ποτέ γι αλλού
τον δαίμονά του αν εκείνος παρασύρει

Πίσω κρυμμένος ένας με γυαλιά
με υφάκι πονηρό αυτοσχεδιάζει -
τα θύματα της σκανδαλιάς του να μετρά
να σπρώχνει, να φωνάζει, ν΄ αυθαδιάζει.

Τούτος πάνω στην άκρη στα δεξιά
θυμάμαι πέρναγε τις τάξεις με το ζόρι
τον ξαναείδα με τα ρούχα του κομψά
φορώντας μάσκα να με ψάχνει στο βαπόρι.

Είν’ ένας κάτω – δεν θυμάμαι και πολλά
στην κάτω την σειρά, φοράει φόρμα
καλή μπαλίτσα και καλός στα πρακτικά -
η ανάμνηση αυτή δεν έχει χρώμα.

Δίπλα μου βλέπω μια φιγούρα γελαστή
καλοσυνάτη – πάντα έτσι τον θυμάμαι
μετά μπερδεύτηκε με την μαναβική
«αν και θα φύγει», απαντά, σαν τον ρωτάμε.

Όσο για εκείνον που φωνάζαμε «νινί»
τράβηξε ανήφορο τον κόσμο να αλλάξει
την μπάλα ξέχασε και την ζωγραφική
και τις ιδέες του ξεχνά να κάνει πράξη.

Και εγώ στο τέλος, άκρη αριστερά
πριν τριάντα χρόνια στη φωτογραφία
πολλές πληγές και τραύματα ανοιχτά
ζωής, που τρυφερά επουλώνει η Σοφία.

———————————————————————-

Οδυσσέας ένα…Οδυσσέας δυο…Οδυσσέας τρία…πρώτη λυκείου…δεκαπέντε, δεκαέξι χρονών παιδιά…τριάντα χρόνια πίσω…στο προαύλιο του 4ου…με το 25ο δημοτικό φόντο… για κάποιους από εμάς αυτή η πρώτη Λυκείου υπήρξε και η τελευταία στην κανονικότητα…εγώ στο Νυχτερινό…ο άλλος σχολή υπαξιωματικών…ο τρίτος τα παράτησε… Οδυσσείς λοιπόν…ένα στιχοπλόκι3 αναμνήσεων…με πραγματικά παιδιά…με ανθρώπινους χαρακτήρες…εδώ συναντάς τον νάρκισσο, τον βολεμένο, τον υπερόπτη, τον λαϊκό, τον ρεαλιστή, τον επιμελή, τον απρόβλεπτο, το λαμόγιο, τον «δεν θυμάμαι καλά», τον καλοσυνάτο, τον επαναστάτη, τον ταλαίπωρο (αφορά τον εαυτό μου αλλά έχετε κάθε δικαίωμα να με στολίσετε4)…ένας για κάθε χαρακτήρα…αλλά και όλοι στην πορεία να δανειζόμαστε στοιχεία και από τους άλλους και να εξελίσσουμε το «είδος» μας…σήμερα τριάντα χρόνια μετά, με πολλά φίλτρα αλλοίωσης και ανασύνθεσης της μνήμης… φίλτρα όπως είναι το  φίλτρο της αδιαφορίας, το  φίλτρο της επιτυχίας, τα  φίλτρα του φθόνου και της ζήλειας, το  φίλτρο του πείσματος, το φίλτρο της μαλακίας (με την κλασσική παραδοσιακή έννοια), το φίλτρο της ωριμότητας (αστειεύομαι φυσικά), το φίλτρο της κούρασης και των ευθυνών …αλλά και τα φίλτρα της  αγάπης, της φιλίας και του ρομαντισμού για κάποιους…τριάντα χρόνια μετά λοιπόν οι Οδυσσείς συνεχίζουν…μέχρι να βρουν την Ιθάκη τους…που κάποιοι -νομίζουν ότι- την έχουν βρει…κάποιοι δεν θέλουν να την βρουν γιατί -λένε ότι- γουστάρουν το ταξίδι…και κάποιοι -πιο ψαγμένοι- γνωρίζουν πως δεν υπάρχει Ιθάκη…καλή συνέχεια σύντροφοι στην Χώρα των Λωτοφάγων…

Σημειώσεις:

1.    Ομάδα μαθητών που την έμπνευσή της είχε ο Πέτρος Α. Τα μέλη είχαν ονόματα όπως Οδυσσέας ένα, Οδυσσέας δύο κλπ. Σκοπός της ομάδας η απόλαυση της ηλικίας. Σε κάποιους κόστισε την τάξη.
2.    Ορφάνεψε μικρός από πατέρα και για αυτό μεγάλωσε γρηγορότερα.
3.    Η δική μου κατηγοριοποίηση για να μην μπερδέψω τους ανθολόγους
4.    Σας θυμίζω ότι στην δευτέρα γυμνασίου με «στόλισαν» με Κοσμία Διαγωγή γιατί δεν άρεσε το ποίημα μου στην φιλόλογο (αλλά η ίδια δεν μου το επέστρεψε ποτέ).

Γεωργόπουλος Νίκος
Ιούλιος 2012


2 Responses to “Νίκος Γεωργόπουλος, Οδυσσείς”

  1. Ο/Η Παναγής Αντωνόπουλος λέει:

    Καλέ μου φίλε Νικόλα
    Πιάνομαι από την τέταρτη παρατήρηση σου
    για να πω ότι ένας δικός μου καθηγητής ( που τώρα
    αν τον είχα μπροστά μου θα τον έφτυνα )
    είπε στην μακαρίτισσα την μάνα μου ότι θα καταντήσω
    τρόφιμος φυλακών !!!

  2. Ο/Η Γεωργόπουλος Νίκος λέει:

    καπτα Παναγιώτη θεωρώ ότι τον συγκεκριμένο θα βοηθούσε στις «ενορατικές» του ιδιότητες, δυο τρεις βάρδιες σερί ματσακόνι πλώρα πρύμα και μετά στο μηχανοστάσιο για καθάρισμα σεντινών .όσο για μένα και την «διαγωγή κοσμία» στην ηλικία των δεκατεσσάρων, θεώρησε ότι ήταν τα πρώτα «ποιητικά μου εύσημα» για ένα αρκετά αντισυμβατικό για τα ήθη της περιόδου ποιηματάκι μου. πάντως η αφετηρία για την δημιουργία του παραπάνω «επετειακού στιχοπλοκίου» εκτός από την φωτογραφία είναι και η αισθηση της απώλειας… ή αίσθηση μια αλλοτριωμενης σχέσης των μελών μια μαθητικής παρέας