Δεκεμβρίου 18th, 2009


Τεύχος #8 – Έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου

http://www.vakxikon.gr/

Στο 8ο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού Βακχικόν δημοσιεύεται μια συζήτηση που είχαμε με τον Νέστορα Πουλάκο πριν από λίγο καιρό, σχετικά με την ανθολογία Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό, την οποία επιμελούμαστε καθημερινά ο Κώστας Κουτσουρέλης κι εγώ.

Στη συνέχεια, σας μεταφέρω την αρχή της συζήτησης, την οποία μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη (καθώς και να δείτε κάποια ποιήματα από την ανθολογία) στη σελίδα που παρατίθεται στο τέλος του άρθρου.

Το όνομα «Νέοι ήχοι στο παμπάλαιο νερό» αντιστοιχεί σε μια διαδικτυακή ανθολογία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης σε παραδοσιακές μορφές, την οποία επιμελούνται οι ποιητές Κώστας Κουτσουρέλης και Σοφία Κολοτούρου.

Θα τη βρείτε πληκτρολογώντας τη διεύθυνση: http://pampalaionero.wordpress.com/

Το “Βακχικόν” συζητά με τη μία εκ των δύο ανθολόγων, τη Σοφία Κολοτούρου, που αποτελεί και συνεργάτιδα του περιοδικού (γράφει τη στήλη : Ιστορίες της πόλης, – κατηγορία Σφηνάκια- , όπου δημοσιεύει ποιήματα γραμμένα σε παραδοσιακές μορφές, με θεματολογία εμπνευσμένη από τη σύγχρονη αστική καθημερινότητα των μεγαλουπόλεων και ειδικότερα της Αθήνας).

Πως προέκυψε η ανάγκη να δημιουργήσετε μια διαδικτυακή ανθολογία ποίησης σε παραδοσιακές μορφές;

Οι αναγνώστες του περιοδικού «Βακχικόν» γνωρίζουν, μέσα από τη δική μου στήλη, το προσωπικό μου ενδιαφέρον πάνω στις παραδοσιακές μορφές ποίησης, και την πεποίθησή μου πως μπορούν να γραφτούν και σε αυτές τις μορφές τα θέματα που απασχολούν τους σύγχρονους ανθρώπους και κυρίως αυτούς που ζουν στις μεγαλουπόλεις και ειδικότερα στη σημερινή Αθήνα. Καθώς εγώ έγραφα πάντοτε με αυτόν τον τρόπο, κάποια στιγμή στην πορεία της γραφής μου αναζήτησα να βρω τους σύγχρονους ποιητές που χρησιμοποιούν τις παραδοσιακές φόρμες με σκοπό να μιλήσουν για σύγχρονα θέματα. Ανακάλυψα ότι – και παρά την εσφαλμένη αντίθετη αντίληψη που επικρατεί- υπάρχουν και σήμερα πάρα πολλοί ποιητές που γράφουν σε παραδοσιακές μορφές. Ήδη έχουμε ανθολογήσει πάνω από 70 ποιητές και συνεχίζουμε. Στην πορεία αυτής της αναζήτησης έτυχε να γνωριστώ με τον ποιητή Κώστα Κουτσουρέλη, που είχε ακριβώς τις ίδιες απόψεις και ανησυχίες με εμένα σε αυτά τα θέματα και αποφασίσαμε από κοινού να κάνουμε τη διαδικτυακή ανθολογία : «Νέοι Ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό». Το πρώτο ποίημα αναρτήθηκε στα τέλη Απριλίου του 2009 και έκτοτε η ανθολογία μας ανανεώνεται καθημερινά πλην Σαββατοκύριακων. Πιο αναλυτικά μπορείτε να διαβάσετε στο δοκίμιο του Κώστα Κουτσουρέλη “Για την Αναβίωση των Παραδοσιακών Μορφών” που φιλοξενούμε στη σελίδα μας.

Η συνέχεια της συζήτησης εδώ:

http://www.vakxikon.gr/content/view/385/1291/lang,el/

Έυχαριστούμε το περιοδικό Βακχικόν για τη δημοσίευση.

Ακολουθεί το ποίημα «Μονοσήμαντη Ζωή» από την κατηγορία «σφηνάκια» του ίδιου περιοδικού.

http://www.vakxikon.gr/content/view/426/1328/lang,el/

Διακοπές δεν θέλησα ποτέ μου-
τριήμερες μονάχα αποδράσεις.
Αν φύγω δυο βδομάδες, τι θα γίνουν
οι εκκρεμότητες; Στο λέω, καλέ μου,
όλα θα καταρρεύσουν…Πώς να ησυχάσεις;
Ξοπίσω μου θα δένουν και θα λύνουν

άσπονδοι φίλοι και στελέχη αρπακτικά.
Χτίζω καριέρα, να το καταλάβεις.
Δεν γίνεται να λείψω μια βδομάδα-
παίζει να χάσω και την ίδια τη δουλειά.
Γι’ αυτό το SMS μου μόλις λάβεις
βρες ένα spa – Ευρώπη ή έστω Ελλάδα,

να χαλαρώσουμε δυο μέρες τελικά.
Εγώ, με την εκδρομική περιβολή μου,
δύο τρία – φουστάνια ή και μπότες après ski
(κατά πως λένε όλα τα περιοδικά)
για ν’ αποδράσουμε οι δυο μας. Aχ, ψυχή μου!
Μασάζ θα κάνω και λασπόλουτρα εκεί.

Και τι ρωτάς, αν θα ‘χει στο δωμάτιο
τηλεόραση; Εννοείται! Αλλιώς, τι τρόμος,
θ’ αποκλειστούμε όλοι απ’ τον πολιτισμό!
Και σίγουρα θα πάμε με το κάμπριο.
Αν βρέξει την κουκούλα θα ‘χουμε όμως-
τζάμπα θα πάω κομμωτήριο τώρα εγώ;

Μιάμιση μέρα, αγάπη μου, τα δυο μας-
καιρός δεν είναι για τη σχέση μας να πούμε;
Βαρέθηκα, οι φίλες μου ρωτάνε.
Τι περιμένεις για να κάνεις το δεσμό μας
επίσημο και πλέον να παντρευτούμε;
Μάνα θα γίνω; Τριανταρίζω όπου να ‘ναι…

Αντρούλη μου, ωραία η εκδρομή μας
καλό το μέρος κι οι φωτογραφίες-
γλυτώσαμε κι απ’ τα τερτίπια του καιρού.
Κι ο ποιητής, τη μονοσήμαντη ζωή μας
-δουλειά, παιδιά και γάμοι κι απιστίες -
βλέπει, σαν εγκεφαλογράφημα νεκρού.