Ιουνίου 14th, 2012

ΔΥΟ ΣΤΙΧΟΙ – ΠΡΟΣΕΥΧΗ

O,τι κι αν κάνω, ό,τι έκανα είναι λάθος,
κάθε προσπάθεια καταλήγει στο κενό.
Μετέωρη πάντα, σ’ έναν άγνωστο ουρανό
την μέσα άβυσσο, π’ ανοίγεται, φθονώ –
να την κατρακυλήσω ως το βάθος.

Ο,τι κι αν είπα ή έγραψα δεν μένει
μήτε κρυφό – ούτε δυο στίχοι-προσευχή.
Στο χώμα φεύγουν και κυλούν με τη βροχή
μες τον αέρα αντιλαλούνε, σαν κραυγή
και με διαλύει πάντα η Ειμαρμένη.

Ο,τι κι αν σκέφτηκα, κομμάτια έχει γίνει
που διασκορπίστηκαν σ’ εκτάσεις αχανείς
κι όσο κι αν ούρλιαξα δεν μ’ άκουσε κανείς
και συνεχίζω από τότε, ημιθανής
μόλις να σέρνομαι, απ’ το πάτωμα ως την κλίνη.

Ο,τι κι αν πόθησα, λαχτάρισα, του ανέμου
ύστατο σκόρπισμα στην τελευταία βραδιά.
Ο χρόνος τέλειωσε – σημάδι στην καρδιά.
Οι πόρτες έκλεισαν. Παρέδωσα κλειδιά
κι ας υποθέσουμε δεν έζησα ποτέ μου.

13/6/2012

2 Responses to “Οι πόρτες έκλεισαν – παρέδωσα κλειδιά”

  1. Ο/Η Παναγής Αντωνόπουλος λέει:

    Σοφούλα τι συμβαίνει ???

    Να γράφω εγώ απαισιόδοξα το καταλαβαίνω , μια και κάθε
    μέρα αναρωτιέμαι εάν θα είμαι στο επόμενο προσκλητήριο του θανάτου !!!
    αλλά εσύ γιατί ???

  2. Ο/Η admin λέει:

    Εντάξει δεν είμαι και σε πολύ καλή ψυχική φάση καπετάνιε… επέσαμε θύματα εξιλαστήρια, του περιβάλλοντος, της εποχής…

    Μην ανησυχείτε θα μου περάσει. Η γενιά μας δεν γνώρισε πολέμους και όλα αυτά μας φαίνονται ζόρικα που περνάμε.

    Κι εγώ σας αγαπάω πολύ!

    Να είστε καλά!